Verslagen over Zuid Afrika

Zuid Afrika
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 03-07-2010 21:22:35

grens Vioolsdrift, Zuid Afrika

Aan de Zuid Afrikaanse zijde krijg ik na de brug over de oranjerievier een vodje waarop staat 1,2,3... We rijden door naar loket 1, aha. Hier hoeven we niets in te vullen en krijgen we meteen een 90 dagen stempel in ons paspoort. Ook krijgen we een stempel op ons vodje en bij nummer 1.

Loket twee, aha, hier wordt gevraagd of we iets hebben aan te geven, nee.... Mooi we krijgen een stempel op ons vodje bij nummer 2 en gaan naar loket drie.

Maar voordat we naar loket drie gaan, gaan we eerst bij het dierenartenloket langs. Hier krijgen we nadat we plechtig hebben beloofd langs te gaan bij de dierenarts van de staat in Kaapstad een vergunning, mooi.

Nu naar loket drie, dit is de politie. Zij vragen niets nemen ons vodje aan en zetten hun stempel. Nu zijn we klaar. We rijden naar de uitgang waar alles nog even wordt gecontroleerd en we mogen door naar het laatste punt waar we ons vodje met wel drie stempels in mogen leveren, mooi...

Tsjonge we zijn in Zuid Afrika. Het landschap is mooi en veel groener hier. We stoppen 20 kilometer voor Springbok, morgen willen we even langs, want henk heeft onlangs ontdekt dat de voorruit erg beweegt met hobbelen en dat doen we nogal eens. De cabine deurstijlen moeten we dus laten lassen.

Die avond kamperen we in het wild op een veld omgeven door vetplanten, rotsen, bergen en een heldere sterrenhemel. Het is hier weer een uurtje later en dus missen we een uurtje.

De volgende morgen ontbijten we gezellig binne, want het is koud! En maken alles gereed. We lopen nog een stukje over het land waar een paar zeer oude gebouwen staan, misschien nog van de boerenoorlog?

Nu rijden we door naar Springbok, na even de weg vragen komen we uit bij ‘Supa quick’. Hier komt een mannetje ons helpen. Algauw neemt Henk het lassen over, het mannetje bakt er natuurlijk niets van. Na een uurtje zijn we klaar en mogen we slechts veertig euro afrekenen... Tsja dat valt even tegen... We rijden gauw verders en stoppen om de haverklap. Er is iets mis met de koelvloeistof. Deze sijpelt, nee spuit eruit, iedere keer weer en de motor wordt te warm. Henk doet weer eens zijn best en is bang dat de koppakking misschien lek is, dat zal een duur grapje worden. We besluiten te wildkamperen. Henk verft de deurposten van de cabine en ik bak brood en doe maar weer eens een verslagje typen, dat alweer een tijdje geleden is. Morgen hopen we dan echt in Kaapstad aan te komen waar we hopelijk nog iets meepikken van de oranjekoorts, want jajajajaja we zitten in de kwartfinale!

Cape town/ Kaapstad, Zuid Afrika

We stoppen 35 kilometer voor Kaapstad. We rijden een landweggetje in en stoppen langs weilanden. Wanneer er een man langsrijdt in zijn bakkie (pick-up) vraag ik hem of het goed is als we hier een nachtje slapen. Hij zal de eigenaar bellen en het later wel even laten weten. Na een kwartiertje komt hij terug, nu in een vrachtwagen, en zegt dat we bij hem op het terrein mogen staan, geen probleem. We starten de daf weer en rijden naar zijn land. Hier staan heel wat showpaarden en lopen wat kippen en schapen rond. Wanneer we gegeten hebben komt hij terug en maken we een praatje. We hebben namelijk ontdekt dat de luchtketelsteun afgebroken is en dat deze gelast moet worden. Marius heeft een lasapparaat dat we mogen gebruiken. Super. We drinken een biertje bij hem binnen en maken een gezellig praatje.

De volgende morgen maakt Henk alles gereed om te lassen. De hele ochtend is hij aan het zwoegen. Ik probeer ondertussen iets te vinden in Kaapstad, maar niemand wil een grote truck in de stad hebben.

Om een uur of half twee rijden we weg richting Kaapstad. We gaan eerst langs bij Cameratek, waar we twee lenzen en de camera wegbrengen om te laten schoonmaken. Dit gaat wel even duren en aangezien het vrijdagmiddag is, kan dit langer duren. Na wat inkopen gedaan te hebben rijden we naar Belleville. Hier is een caravanpark Harde Kraaltje. Midden alle verkeerschaos heb je hier een camping, annex huisjes te huur.

De volgende dag gaan we naar het winkelcentrum vlakbij. We kopen een dongel en ik koop nieuw ondergoed, mijn beha’s passen allemaal niet meer. Van hieruit lunchen we even bij de daf en laten Boor plassen. We pakken een minibus taxi naar het centrum van Cape town. We willen naar cape castle, maar het is hier ernstig druk. Er is van alles afgezet voor het Fifa Fan Fest. De wedstrijd Duitsland Argentinië is net begonnen. En het hele plein is vol. Overal zijn standjes met toeters, helmpjes, T-shirts etc. We kopen een oranje shirt voor henk met toeter en ik koop een mooie rood-wit-bleuwe hanenkampruik. Nu pakken we weer een busje terug. We slapen die nacht nog een nachtje op het caravanpark om morgen table mountain te gaan beklimmen....

Table Mountain, Zuid Afrika

Om elf uur zijn we bij de Table Mountain. We lopen de platteklippad af naar boven. Voor fitte mensen een uurtje voor onfitte mensen twee en een half uur. Wij doen er iets langer dan twee en een half uur over dus. Na heel wat zuchten en steunen, voornamelijk van mijn kant, bereiken we eindelijk de top. We lopen het laatste stuk tussen de kloof door en we lunchen ergens boven op de berg. Boor is ook mee en als het had hij wel in een half uurtje boven kunnen staan.

Na de lunch lopen we naar het hoogste punt. Hier maken we wat foto’s en dan lopen we via de andere kant terug naar het begin van de kloof. We beginnen aan de afdaling en binnen een uur staan we weer beneden.

We gaan in de cabine zitten en bellen nog wat nummers in Kaapstad. Helaas niemand heeft plek of wil plek maken. We zetten de daf dus maar ietsje verderop en besluiten daar te gaan slapen en hopen niet door parkrangers weggestuurd tw worden. Net wanneer ik een darnkje en versnaperingen heb gepakt en op het bankje wil gaan zitten, zitten er twee gezinnen gezellig te picknicken. We raken in gesprek en vragen of zij geen adres weten om te slapen in Kaapstad. Ze denken even na en komen dan met een adres van een excentrieke man op military road. We besluiten daar morgen maar eens te gaan kijken.

Hierna ga ik koken en na het eten zitten we nog even op het bankje (de rest is nu weg). We genieten weer van het uitzicht. Kaapstad is mooi verlicht en de baai ook. Een paar schepen op de achtergrond. En achter ons is Table mountain ook verlicht met schijnwerpers.
Na een lekkere ruk slaap, staan we op en eten ons noodlesoepje voor ontbijt op het bankje. Het uitzicht is weer adembenemend. Hierna rijden we naar het centrum, naar Orms, een camerawinkel. We kopen hier een extra camera. Hierna rijden we naar een supermarkt parkeren daar en lopen naar Cape Castle. We zwerven hier twee uur rond en nemen een bakkie koffie met lunch bij een leuk arti farti restaurant. Hierna lopen we terug, doen inkopen en brengen een andere lens weg.

Van daaruit rijden we naar Miltary road naar de animal farm. Ik vraag de eigenaar of we hier mogen kamperen, dit is geen probleem. Overal lopen varkens en honden rond. De beestenboel is compleet met ganzen, kippen en een schaap en koe. De eigenaar is man van middelbare leeftijd, een lange witte baard, mooie vlekken op zijn shirt en zijn naam is Andre. Hij laat ons het plekje zien en we zijn meteen verkocht. We hebben uitizcht op de tafelberg en op de stad, super. Hij wil geen vergoeding hebben.

’s Avonds is Henk aan het computeren en ik zit op het trapje van de daf te luisteren naar muziek uit het atelier van Andre. Op een gegeven moment loop ik ernaartoe en kijk mijn ogen uit. Geweldig je eigen atelier. Ik ontmoet één van zijn dochters, een erg aardige meid en klets wat, gezellig. Morgen hopen we hier nog een nachtje te kunnen blijven...

Animal farm, Military road, Kaapstad, Zuid Afrika

Na een kort nachtje slapen doen we samen een wasje en vullen we de watertank. Om een uur of twaalf lopen we naar het dorp. Onderweg naar benee (we staan een beetje op een heuvel) worden we begroet door biggetjes, kipjes en wel heel wat hondjes. We lopen Kaapstad in. Overal om je heen is het een voetbalgekte. Op elke hoek van de straat kun je vlaggen, hoedjes, shirts kopen. Ook hoor je overal om je heen de vuvuzela, de toeter. We lopen Longstreet uit, de straat waar het tegenwoordig allemaal gebeurd en vergapen ons aan de oude gevels en gebouwen, supermooi. We lopen naar het stadhuis waar een groot gedeelte is afgezet voor het Fifa Fan Fest. Ze vertonen hier op een groot scherm alle wedstrijden.

We constateren dat het nog niet vol is en lopen terug de straat op. De wedstrijd begint pas om half negen vanaaf. We lopen een pleintje op en bestellen een biertje. Het is fris, maar toch zie je heel wat schaars geklede dames rondlopen (Engelsen?). We kijken ons ogen uit. Op het plein is nl een kleine markt met allerlei souvenirs te koop. We herkennen een hoop vanuit Togo, kameroen etc. We lachen ons dan ook dood wanneer we achter de prijzen van spullen komen...Laat maar.

Om een uur of half drie doen we nog een biertje in een pub op Longstreet. De kleine dame achter de bar is een Engeltje. Ik lig helemaal in een deuk als ze een andere klant spraaklessen geeft over het goed uitspreken van ‘draught’...

Van hieruit lopen we naar cameraworld om onze sigmalens op te halen. Eenmaal daar willen ze de camera graag nog een dagje houden, geen probleem, dit gebeurt allemaal onder garantie en we willen graag dat de lens het weer doet.

We lopen terug naar de animal farm en eten snel een gebakken eitje, laten Boor even rennen en gaan gekleed op zijn gek met een biertje in ons handje naar het Fifa Fan Fest. We kunnen gelukkig zo naar binnen. We maken gebruik van één van de dixies aldaar en bestellen gauw nog wat geel/ goud vocht. We lopen een rondje en kijken naar de optredens op het podium. Ze hebben hier een ‘zwarte’ variant van de drie tenoren, maar dan vier, leuk.
Wanneer het eindelijk losbarst vraagt de commentator wie er voor Uruguay is, het blijft stil, maar wie is er voor Holland? De hele menigte barst los. We genieten die avond, we brullen mee, dansen en kletsen met lokalen, erg gezellig. Wanneer we gewonnen hebben en helemaal los gaan, zijn we al aardig dronken. We lopen hand in hand (niet loslaten...) terug in de menigte naar huis. Na wat gezwalk zijn we eindelijk thuis.

We krijgen nog een telefoontje van Marco, erg gezellie, maar Henk ligt al op één oor. We slapen die nacht wat onrustig, maar wel tot een uur of tien wat een gezellige avond...

De volgende morgen hebben we dan ook een beetje startprobelemen. Toch maken we alles gereed en rijden we naar Cape point. We nemen afscheid van Andre en doen wat in de donatiebox. We worden nogmaals uitgenodigd. Wat een geweldige vent! De route naar Cape point toe is fantastisch. Mooie kustdorpen met erg oude gebouwen, het is super. Eenmaal daar blijkt alleen dat je moet betalen en flink ook om bij Cape point te komen. We keren dus om en lunchen met uitzicht op Cape point.

Van hieruit racen we terug naar Kaapstad om de lens op te halen. We parkeren betaald in een drukke straat en Henk sprint de auto uit. Ik sta op de stoep te wachten. Ondertussen neemt Boor plaats achter het stuur en dit zorgt voor de nodige hilariteit onder voorbijgangers. Ik krijg meermalen devraag of de hond rijdt...

Hierna rijden we terug naar Marius, waar we vrijdag ook hebben gestaan. We willen daar vanaaf slapen en meteen even vragen of hij nog een band voor ons kan regelen. Wanneer we daar aankomen is hij er zelf niet. We parkeren de Daf en eten eerst onder het genot van een filmpje.

Om half tien nemen we even een kijkje, hij is thuis. Zijn eigen rottweiler (een black en tan chihuahua) blaft als een bezetene. Toch duurt het nog even voor hij opendoet. Hij zat net in bad. We gaan naar binnen en kletsen gezellig wat. Wat een ontzettend aardige mensen heb je hier toch, onwaarschijnlijk...

Eenmaal terug in ons huisje, kijken we nog een gekke serie en drinken een kopje thee. Welterusten!

Buiten Cape town, Zuid Afrika

Vandaag blijven we lekker bij de Daf. Henk leest een boekje en ik maak deDaf een beetje schoon en rommel wat aan. Ook maak ik de twee grote scheuren in Henk zijn broek. Nu is het met recht een ‘Áfrika’ broek, zo noemde ik en Tina ons genaaide broeken. Helaas is mijn opgelapte broek van de Primark voor 8 eurp nu echt overleden. Niet alleen scheuren bij de knietjes, maar ook bij de bipes, tsja daar kan ik echt niet meer mee voor de dag komen. ’s Avonds nemen we een sixpack bier mee en genieten van het gezwets die avond met Marius. We hebben het over van alles en nog wat en als hij naar Nederland komt om paarden te kijken, dan komt hij ook bij ons langs, gezellig. (Hoop alleen wel dat we dan een echt huisje hebben tegen die tijd, anders wordt het een uhm... daktent op de daf?)...

De volgende morgen nemen we met pijn in ons hartje afscheid, wat is het hier toch mooi en gezellig geweest. We gaan terug naar Cape Town om de camera op te halen en een nieuwe band voor een schandalig bedrag, maar ja we hebben het nodig...

Wanneer we dat gedaan hebben rijden we door naar Cape Agulhas...

Cape Agulhas, meest Zuidelijke punt van Afrika, Zuid Afrika

We rijden door naar de Cape en komen hier om een uur of vier, half vijf aan. We stappen uit en genieten. Het is erg koud, maar wat een mooi stekkie. Zodra we uitstappen hebben we al belangstellenden die een praatje maken en ons op de foto zetten, ze feliciteren ons ook nog met Holland en zijn ervan overtuigd dat we gaan winnen, wij waren dat toen ook nog...

Nadat we hier wat hebben rondgestapt lopen we naar de daf terug en vinden een plekje langs een stroompje. We drinken samen een biertje en eten wat en gaan vroeg naar bed. Morgen ligt er nl een belangrijke taak: we gaan op weg naar huis, we gaan weer naar boven...

Natuurlijk willen we ook bij de finale in Johannesburg zijn, dus dat zal nog even doorrijden worden, het is ongeveer zo’n 1500km... ons wekkertje zal dus om vier uur al afgaan...

Johannesburg, Zuid Afrika

We rijden de volgende morgen weg om vijf uur ’s morgens. Om zeven uur staan we stil, in het donker... De koelvloeistof spuit eruit. We vullen het bij met water en ik kijk angstvallig ongeveer elke minuut in de spiegel of er nog meer uitkomt. Henk is er ook niet gerust op, dit kan een scheurtje in de cilinderkop zijn...

Om acht uur staan we weer stil en daarna om de zoveel tijd... om twaalf uur hebben we nog maar 250 kilometer gereden, zo halen we Joburg nooit... We stoppen in een dal in één of ander gehucht en vragen hulp aan een boer. Hij belt wat rond, laat de buurman komen, maarze hebben de goede momentsleutel niet, helaas.

We rijden dus door en na een half uurtje eten we wat en haalt Henk de thermosstaat eruit. Het gaat beter en we besluiten door te rijden. We rijden die avond tot tien uur en we zijn er nog niet, we moeten nig 800 kilometertjes rijden...

De volgende morgen hetzelfde ritueel. We staan retevroeg op en rijden retevroeg weg. Ondertussen hebben we per sms contact met Rene. Hij is al in Joburg en geeft ons de tip meteen naar het stadium te rijden en dan zien we elkaar daar wel. Bij het stadium aangekomen (zo rond twee uur) is het al een gekte van belang. Van alles is afgezet en alleen met een kaartje kun je dichtbij komen, wij hebben geen kaartje en dus moeten we ergens buiten parkeren. Overal rennen dan ook mannetjes rond om auto’s te ‘lokken’. We kunnen parkeren bij de shell en dit kost ons slechts 500 rand, 50 euro, ja doei!!! Gelukkig komt er iemand anders aan en die betalen we 50 rand, 5 euro. Nog een wereldbedrag, maar goed.

We stappen uit, laden Boor achterin en kleden ons om en lopen naar het stadium het is één grote oranjegekte. In die menigte zie ik ook Youp van het Hek nog voorbijsukkelen... we kopen nog twee vlaggen en lopen hoopvol naar de ingang. Helaas kun je alleen het terrein op met een kaartje. We kunnen dus niet naar het oranjedorp ##@$%^^@@##!!!!!!!!!!

We lopen terug en wachten Rene op bij het station, van hieruit lopen we naar deDaf en rijden we naar het centrum waar we de wedstrijd kijken in de gure wind in een ‘zwarte’ buurt op een groot scherm. We weten allemaal hoe het afgelopen is...

Na de wedstrijd rijden we nog zo’n 70 kilometer naar de camping en komen daar om half twee ’s nachts aan. We drinken nog een biertje met Rene in de daf met de verwarming aan en gaan naar bed, de rest van de oranje gasten zijn nog niet terug.

De volgende morgen zijn we vroeg op, acht uur.. en ikke half tien en neem ik een goddelijk hete douche, super. Hierna worden we uitgenodigd voor ontbijt. Er is van alles, hamburgers, eieren, yoghurt, thee, koffie, sap, fruit, cornflakes etc..

We eten en kletsen gezellig wat met andere Hollanders en besluiten nog even een kopje koffie te doen bij de moeder van Natasha, zij werkt op de camping/ lodge. Wanneer we daar aankomen krijgen we koffie, avondeten, koffie, een drankje en jawel gaat Wim (de vader van Natasha en van oorsprong geboren Hollander!) voor ons een momentsleutel proberen te regelen. We gaan die avond erg laat naar bed en staan weer versteld van de gastvrijheid hier. We staan op hun land tussen de blesbokken, impala’s, giraffen, struisvogels, en hun vijf hondjes, ongelooflijk. Rene krijgt een bedje binnen, want het is toch wel erg koud...

De volgende morgen worden we uitgenodigd voor ontbijt en gaan de heren op stap om van alles te halen en ik doe de vlaggen verstevigen, gaan op de daf en doe een wasje...

Vanaaf bakken we pannekoeken voor onze gastheer en gastvrouwen, dat zal genieten worden...

Rene is een wondertje in de keuken. Hij maakt een heerlijke appeltaart en chocolademousse en samen bakken we spek-, appel-, kaas- en gewone pannekoeken.

De komende week verblijven we bij Wim, Charlotte en Natasha. Het is een zeer warm welkom. We ontbijten gezellig met zijn allen en overdag ‘kuier’ wij rond het huis. Henk ondertussen heeft drie dagen gesleuteld aan de Daf. We hadden een lekke cilinderkoppakking. Het had erger kunnen zijn, maar toch is het een groot karwei. Van dinsdag tot en met donderdag is hij druk in de weer. Op vrijdag rijden we een stuk met de daf om te kijken of alles het goed doet en warempel we horen nu de turbo goed fluiten, we blijven de hele weg glimlachen.

Deze week maken Rene en ik erwtensoep en indohap voor onze gastheer en dames en we krijgen van hen echte ‘potjekos’ natuurlijk komt er ook het nodige van de braai op tafel, heerlijk. Het is heel gek, maar we hebben allemaal het idee alsof we elkaar al jaren kennen...

We zitten hier vandaag nu precies een weekje en morgen hopen we verder te rijden. We komen hier wel weer terug, want we hebben de momentsleutel nodig om alles nog eens aan te draaien en na veel speurwerk van Wim blijkt dit de enige te zijn in de wijde omgeving. Ach hier terugkomen zal zijn als een feestje, wat een geweldige mensen. We verwachten ze dan ook over een paar jaar bij ons te mogen ontvangen!!!

Hammanskraal, Zuid Afrika

Zoals gezegd, vertrekken we dinsdag om een uur of elf. We nemen nog even afscheid van Wim op zijn werk en rijden richting Krüger park. We vermijden de tolwegen, tsja ons ben zuinig... en stoppen ’s avonds om een uur of vier op zoek naar een bushcamp. Onderweg zijn Henk en ik twee keer aangehouden, één keer om te wegen, wat niet hoefde, want we zijn geen commercieel voertuig en één keer om ons rijbewijsje en alle lichtjes even te laten knipperen, dezeagent was echt op zoek naar iets, ach we zijn wel wat gewend inmiddels.

Een bushcampje vinden valt niet mee. We rijden dan ook op een gegeven moment maar een pad af naar een huis om te vragen of we hier mogen blijven slapen. Twee beveiligingsmannetjes bellen hun bazin en nadat we alles hebben neergezet rijdt ze even langs (Hanneke Meijer). Ze laat ons de douche en toilet zien en rijdt weer weg. Geweldig! Die avond zitten we lekker even buiten met een biertje en een zakje chips in de hand lekker te kuier... (hangen). Boor heeft het intussen ook druk. De hond van daar, een te dikke jack russel genaamd Charlie, is een bazig mannetje en ze proberen constant op elkaar te rijden. Boor doet erg zijn best, maar ja hij is een beetje klein hé...

Die avond liggen we niet al te laat in bed en ’s morgens staan we vroeg op. We willen in de omgeving van Sabie even rondkijken. Er schijnen hier mooie uitzichtpunten te zijn en veel watervallen. Net na Sabie spot ik langs de weg een andere overlander. Een oude mercedestruck met een opbouw. Het zijn Nederlanders: Loes en Bernd. We kletsen natuurlijk weer veel te lang over van alles en nog wat... We stoppen kort hierna om even te lunchen. Dit willen we doen bij de Mac mac pools, helaas moet je hier betalen en dus gaan we verderop staan en eten we lekker. Van hieruit rijden we tot net voor Krüger waar we wild kamperen. We staan op een rustig plekje.

De volgende ochtend staan we snel op en rijden we naar de ingang. Boor mag niet mee dus die laten we in de truck achter en rijden met Rene mee naar binnen. We spotten van alles, voornamelijk bokkies. Wanneer ik rijd, jajaja, stoppen we bij een waterhole waar Henk een wildebeast ziet wegrennen. Degiraf waar we naar kijken blijft lekker staan. Volgens Henk is er iets aan de hand... We blijven rustig wachten met zoomlens en verrekijkers bij de hand en even later komen er twee jonge mannetjes aangeslenterd. De één gaat opeens als een gek achter de grote giraf aan, natuurlijk haalt het niets uit en de giraf komt er makkelijk van af. We bekijken ze nog even en genieten, gaaf zeg.

Wanneer we willen lunchen stoppen we bij het restaurant en eten we lekker pap met saus, sheba, en een braaiwors, lekker. Om ons heen rennen de bavaianen en kleinere aapjes rond die van alles pikken. De vogels hier zijn ook niet bepaald schuw en pikken gretig van de achtergelaten borden. Van hieruit rijdt Rene weer een stukje. We stoppen nog op andere plaatsen en zien krokodillen, nijlpaarden, zebra’s, bokkies, buffels. Wanneer Henk even het stuur overneemt stoppen we langs een truck die zijn wiel is verloren. We geven één van de mannen een lift naar een rangerstation. Onderweg zien we eindelijk ons eerste hyena. Wanneer we Rene weer van achtervandaan hebben geplukt en het mannetje afgezet hebben rijden we weer langzaam richting uitgang. Onderweg zien we ook nog een wilde hond. We willen hem op de foto zetten, maar zijn we te laat...

Bij de uitgang vandaan rijden we terug naar de bushcampplek en pitten hier nog een nachtje. De volgende ochtend hebben we een missie. Een leuk ding vinden als dankje voor Charlotte, Wim en Natasha en in één keer terugrijden naar Hammanskraal. Dit lukt uiteindelijk allemaal! We kopen een leuke grote giraf voor in de kuierplek en een leuke vogel (nadat we wel 5 keer eerder gestopt zijn, maar het niet eens werden over de prijs van alles...)

Wanneer we de gravelweg oprijden naar het pad van Wim doen we lekker gek en rijden naast elkaar met een ondergaande zon en lekker veel stof, leuk. Eenmaal daar worden we hartelijk ontvangen met lasagne en salade en een wijntje, super.

De volgende dag is het zaterdag en ontbijten we gezellig met zijn allen en gaat Henk mee met Wim en Charlotte inkopen doen. Ik rijd mee met Natasha en Rene. We gaan naar Pretoria waar we alle winkels aflopen. We hebben de grootste lol! Eenmaal terug is Henk al druk met banden wisselen.

’s Avonds eten we lekker vlees van de braai met salade, pap en shebasaus, heerlijk! De volgende ochtend staan we op, ontbijten en lopen lekker een rondje met zijn allen over het veld. Hierna maak ik de Daf schoon en Henk stelt de kleppen en kijkt zijn werk na. Helaas ontdekt hij, dat de popnagels van de container (de originele) er al te lang inzitten en aan het oxideren zijn gegaan. Dus jawel... deze moeten vervangen worden. Hij is de rest van de dag hiermee bezig en nog niet klaar.

Om een uur of twee ’s middags heeft Natasha een feestmaal op tafel getoverd. Schaap met pompoen, spinazie en rijst. Het is heerlijk. Als toetje krijgen we pudding met warme vla, man wat hebben we gebunkerd! Iedereen is hierna ook totaal lamgelegd en iedereen doet een dutje. Behalve Henk, die popnagelt vrolijk verder, arme Henk...

Maadagmorgen staan we allemaal bijtijds op, en daarmee bedoel ik, staat Maureen ook eens bijtijds op. Het gehamer aan de Daf maakt me namelijk ruw wakker. We ontbijten en ik mag heerlijk in bad weken, wat een straf...

Zo meteen gaan we naar Pretoria, Rene en ik en gaan we van alles regelen. Lekker...

Hammanskraal, Zuid Afrika

Terwijl Henk de ene na deandere popnagel erin plopt, zijn Rene en ik naarstig op zoek naar Pretoriastreet. We komen natuurlijk uit bij de verkeerde en vragen hier de weg. Zij schijnen het wel te weten, maar kunnen het niet duidelijk uitleggen. We rijden dus vrolijk door en gaan eerst maar eens op zoek naar een internet cafeetje. Terwijl we luidkeels meebrullen met Shakira’s ‘Waka waka’ liedje parkeren we de auto en gaan met de roltrap omhoog, jaja een echte roltrap...

Bij het internet cafe worden we geholpen door een nogal lompe meneer, maar goed internet doet het. We zoeken alles op wat we nodig hebben en rijden in rondjes opzoek naar het juiste adres. We moeten namelijk bij DHL het nieuwe carnet ophalen. Wanneer we het eenmaal hebben gevonden worden we begroet door een nogal vrolijke dikke dame. We leggen uit dat we een pakketje komen halen, maar dat degene die voor wie het is (Henk) het zelf niet op kon halen, geen probleem. Gelukkig!

We stappen weer in en rijden rechtstreeks de file in, ja ook dit hebben we al een tijdje niet gehad!. Natuurlijk vervelen we ons stierlijk, maar niet lang. Elke auto met zijn raampje open krijgt een klein straaltje water naar binnen van Rene met zijn mini waterpistool, we hebben de grootste lol. Eenmaal terug eten we lekker en lachen de hele avond.

De volgende dag gaan Henk en ik op zoek naar de rest van de lijst, gelukkig vinden we alles en willen we ’s avonds een potjie maken voor iedereen. Wanneer we terugkomen merkt Henk op dat ons gloednieuwe potje een gaatje heeft in de bodem en ja waar is het bonnetje nou?
Rene en ik rijden dus weer richting Pretoria en na even wachten mogen we gelukkig een nieuw potje uitkiezen, zonder bon, wat een service! Wanneer we terugkomen maken we een avondmaaltje en morgen maar de potjiekos...

De volgende dag is rene met Natasha al vroeg op stap. Henk en ik doen alles voor bereiden voor de potjiekos. Het wordt een ‘afval’ potjie... wanneer het vlees al zo’n twee uur staat te pruttelen krijgt Charlotte bericht van natasha, dat we ons potjie af moeten zetten, want we gaan een rondje rijden op het terrein van de buurman. Dit is erg leuk. We zien van alles: rooibokken, elanden, zebra’s, paarden... hierna gaan we terug trekken een flesje wijn open en maken ons potje af terwijl we ‘kuier’ bij het vuur, gezellie. Ons potjie is een succes, iedereen vindt het lekker en gaat tevreden naar bed.

De volgende dag zouden wij eigenlijk gaan vertrekken, maar tegen de tijd dat we klaar zijn, is het al te laat om nog langs te gaan bij de Cullinham mijn. We blijven dus maar...Rene is in het centrum en dus zijn henk en ik alleen met Charlotte en Natasha. We springen op de quads en rijden over het terrein, wanneer we bij een baggerpeol aankomen, geven we nog even extra gas. We hebben ontzettende lol en we worden (met name ik...) ontzettend vies. Het is zulk lekker weer dat ik zelfs wel vijf minuten in het zwembad spring, nadat we elkaar eerst nog even hebben afgespoten met de tuinslang...

Wanneer Rene ook terug is gaan we naar achter en schieten met een luchtbuks op steentjes en schietschijfjes en tsja geloof het of niet ik ben het beste.... hahhahaha. Rene heeft het nog nooit gedaan en kijkt ietsjes te dicht door het vizier. Het geweer slaat ietsje terug en tsja... dan heb je een snee op je voorhoofd, maar goed we hebben lol. ’s Avonds eten we heerlijk bobotie van Charlotte en kletsen we gezellig rond de tafel na.

De volgende morgen nemen we helaas echt afscheid, ook van Rene, hij blijft nog eventjes. Na een heerlijk ontbijtje met mieliepap knuffelen we iedereen stevig en rijden naar Wim zijn werk om hem ook nog even hartelijk te bedanken...

Wat een ontzettend aardige mensen, ongelooflijk gewoon, nogmaals enorm bedankt!

cullinan mijn, Zuid Afrika

nadat we Wim ook even uitgebreid hebben bedankt, rijden we op aanraden van hem naar de mijn toe. Onderweg is het een beetje saai. De mijn zelf is erg leuk. We hebben een leuke gids, Ronnie die met de nodige zwarte humor vertelt over de diamantmijn. De mijn is nog steeds in gebruik en produceert veel in een jaar. Nadat we de tour hebben afgerond kijken we de film nog en rijden we verder. We lunchen snel langs de weg en rijden tot een uur of vier en wild kamperen tussen de eucalyptus bomen. Morgen willen we richting Mozambique of Swaziland, we zien wel...

Net voor Barberton, Zuid Afrika

We stoppen voor een late lunch midden in de aangeplante bossen voor Barberton. We besluiten hier lekker te blijven staan voor vannacht. Henk is druk in de weer met de Daf. Henk kijkt de lekkage van het uitlekspruitstuk na en dicht dit en ik doe ondertussen van alles en nog wat. Die avond zijn we toch vroeg binnen, het is toch wel koud...

De volgende dag rijden we door naar grens met Swaziland. We gaan eerst naar josefsdal. Dit is een kleine post. Er is nog één ander paar dat de grens over wil.helaas kunnen we hier ons BTW niet terugkrijgen dit kan alleen bij de grotere posten. We rijden dus een stukje terug en rijden over voornamelijk gravel tussen de mooie heuvels en dorpjes door langs de grens met Swaziland. In Oshoek gaan we meteen eerst kijken voor de BTW. Dit schijnt nog niet mee tevallen. We moeten allerlei formulieren eerst kopen en dan een ‘clearing agent’ zoeken die niet al te duur is om ze in te vullen. Wanneer dit klaar is, na een uur ongeveer..., gaan we terug naarhet loket en krijgen we bijna een hartverzakking wanneer we te horen krijgen dat we voor de band die we gekocht hebben geen BTW terug kunnen krijgen. Na heel wat gesmeek van Henk krijgen we toch ons stempeltje en gaan we naar een ander loket. Hier hebben we een volgend probleem. Om het geld te krijgen moet je eigenlijk terugkomen in Zuid Afrika om je cheque te laten verzilveren, maar we komen niet meer terug...

We krijgen dus een enveloppe met een formulier dat we op de post moeten doen, op hoop van zegen dan maar...

Hierna gaat alles snel, paspoort en carnet hoeft niet dat doen we in Swaziland...

 


Bekijk foto's van Zuid Afrika >