Verslagen over Turkije

Turkije
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 10-02-2011 14:08:52

grens Syrië - Turkije

Hierna rijden we naar de Turkse kant. Aan deze kant willen we eerst wat eten bestellen, maar worden we door een agent gevraagd eerst een visa te kopen. Dit kost voor drie maanden 15 euro, is te overzien. Hierna wordt de auto gecheckt en het carnet gestempeld. Henk en ik hebben aan deze kant ook even een kijkje genomen in de duty free shop en schrikken van de prijzen....

Hierna rijden we even over twaalf Turkije in. We willen naar Yumurtalik. Hier staan Walter en Kari namelijk en in een mail hebben we gelezen dat het erg rustig en leuk moet zijn. We nemen eerst een stuk snelweg waar we schrikken, want het is een tolweg... we gaan meteen de eerste ervanaf en hoeven alleen maar 2 lira te betalen, dit is niets! Toch besluiten we verder te rijden langs de kust. Onderweg stoppen we bij een benzinepomp en ontdekken we dat we gas kunnen vullen, dit doen we natuurlijk meteen: vanavond verwarming!!!!

Om een uur of vier rijden we Yumurtalik binnen en tsja hoe moeilijk kan het zijn om een groene mercedes vrachtwagen te vinden? We besluiten het dorp in te rijden en aan de waterkant zien we ze staan op een parkeerplaats in een klein haventje.

We stappen uit en we worden warm verwelkomd. We vragen de eigenaar van het restaurant waar we mogen staan en parkeren de Daf in het vissershaventje. Die avond gaan we uit eten in het restaurant en genieten we van de warmte van de kolenkachel en de vers gebakken vis en overheerlijke salades. Hierna lopen we met Walter en Kari naar het eind van de kade. Hier staan allemaal mannen te hengelen en meteen wordt ons een kopje thee angeboden. In de verte op een klein eilandje staan een ruïne van Atatürk mooi verlicht, eerst blauw, dan geel, groen, rood etc...

Wanneer we terug zijn zet ik een kopje thee en roken we met Walter samen een waterpijp, gezellig. Om een uur of tien gaan we naar binnen en wassen we ons met warm water! Lang leve gasvulstations! Ook is het lang geleden dat we het zo aangenaam warm hebben gehad in de Daf. We stoken het maar liefst op tot een behaaglijke 18 graden: de hemel! Zelfs Boor ligt met zijn buikje omhoog te genieten en te snurken in plaats van opgerold als een balletje!


Yumurtalik, Turkije

De volgende ochtend sta ik om half zeven op en loop met Boor naar het kleine strandje waar hij lekker even rondrent. Eenmaal terug zet ik een kop koffie en doe ik een klein wasje van vuile onderbroekjes en sokken in de gootsteen. Hierna lees ik buiten een boekje. Henk is ondertussen ook op en maakt een lekker ontbijtje klaar. Nadat we hebben gegeten, loopt Henk een stuk met Boor en schrijf ik jullie weer helemaal bij. We blijven hier lekker staan vandaag en genieten een beetje van de rust. Volgens een meneer hier moet het vandaag maar liefst 20 graden worden, kan niet wachten!!!

We gaan die middag lekker mee met een bootje en Ali. Een meneer die we hier via Walter hebben ontmoet. Hij heeft 33 jaar in Duitsland gewoond en spreekt zeer goed Duits. Hij heeft voor een bootje gezorgd, zodat we kunnen vissen. We mogen met Hassan mee. Het kost ons een jerrycan diesel, een kan olie en een fles wijn voor de kapitein. Het is een beetje een drankorgel. We varen een of uur twaalf weg. We nemen een flesje wijn mee en een flesje arak. Ook heb ik een paar boterhammen gemaakt. We varen iets de haven uit en dobberen voor een paar uur met Walter, Ali en Hassan. We genieten. Het weer is super en de visjes bijten. Ze zijn alleen een beetje klein. Wanneer we terugvaren maakt Hassan problemen met Ali, hij wil toch nog geld hebben...

We lopen verder de pier af en laten onze vis klaarmaken. Ondertussen zijn we ook al door andere schippers uitgenodigd om te komen eten. Hete kip met allerlei groenten: heerlijk. ís Avonds eten we ook nog ons eigen visjes samen met Ali en Walter en Kari met salade erbij.

De volgende dag blijven we ook nog en gaan we ís morgens het dorp in. Er is hier een soort Aldi en dus lekker goedkoop! We krijgen van de slager ook nog gratis afvalvlees voor de hond. Tussen de middag halen we een rol en net wanneer we willen gaan, komt er weer een Duitse Turk binnen die een praatje maakt, gezellig. Helaas komt er dan ook nog een agent binnen, van de kriminelenpolitie, en hij ondervraagt vooral Walter en Kari waarom ze hier zo lang zijn, een beetje vervelend...

ís Middags gaan de mannen vissen en bak ik koekjes met dadels erin. ís Avonds eten we weer een dood visje: barracuda dat we hebben gehad van dezelfde visserman. Ook ontmoeten we vandaag Duitse Turken en jawel Hollandse Turken. Het is erg leuk om met ze te kletsen en ideeën uit te wisselen. De mensen hier zijn zo vriendelijk!

De laatste dag gaan we ís morgens eerst een interviewtje afgeven aan de lokale krant en hierna lopen we langs het strand. Die middag komt er ook nog een TV ploeg langs van TRT en maken ze een reportage dat ook echt nog uitgezonden gaat worden....(Als het goed is staat het als podcast op de website van TRT )

ís Middags drinken we een biertje in de zon en een wijntje en eten we kebab in het dorp. Lekker. ís Morgens staan we bijtijds op en vullen we de watertank en kletsen wat af. Vandaag gaan we richting Capedoccia. Tijdens het water vullen, typ ik alles gauw even bij en kletst Henk honderduit met die ene visserman van wie we al zoveel visjes en kip gehad hebben. We geven hem een paar blikken bier als dank en meteen krijgen we nog een tas met vis mee...

Hierna nemen we afscheid van Walter en Kari en beginnen we aan ons Capedocciaavontuur!

Capedoccia, Turkije

We rijden uitendelijk echt weg (na de laatste inkopen) om een uur of tien. We nemen de tolweg, want dit is lekker snel en niet al te duur hier (ongeveer een euro en vijftig cent....). we besluiten nog een stuk tolweg te nemen, maardan gaat er iets verkeerd. We zitten er nu op en kunnen er niet meer af en normaal(het eerste stuk) gaat met een ticket dat je krijgt en aan het eind van de rit mee betaald. Nu hebben ze ineens een ander systeem zonder waarschuwing, ja misschien in het Turks...., en staan we vast. We moeten een kaart kopen met tegoed voor twintig lira. We proberen het probleem uit te leggen aan de verkoper aan het loket, maar die spreekt geen Engels, Frans, Duits, Arabisch (ja redden we nu onszelf ook al aardig in hahaha) en dus moeten we maar zoín kaartje kopen... Tot overmaat van ramp stuur ik ook Henk nog eens totaal verkeerd en missen we een afslag en moeten we nogmaals die tolweg op om een stuk terug te rijden, u begrijpt wel dat het niet alleen buiten de cabine koud was...

Om een uur of vier stoppen we ermee. Na een hele mooie route te hebben gereden door bergen met bedekte sneeuwtoppen, besluiten we een zijweg in te rijden en daar te slapen vannacht. Tussendoor hebben we even een stop gehad om langs de weg overheerlijke sinaasappels te kopen voor één lira de kilo en een kilo pistache noten en een pot ingemaakte pepers die Henk zo lekker en heet vindt! Natuurlijk net wanneer we de Daf hebben geparkeerd en de hond hebben laten piesen, komt er een meneer aangereden. We lopen op de meneer af en met handen en voeten maakt hij al snel duidelijk dat hij ons mee wil nemen. Wij willen echter hier blijven en lekker even genieten van de stilte en de natuur, ook Boor is er aan toe om even lekker rond te kunnen banjeren. Hij blijft ons uitnodigen voor thee en dus doen wij hetzelfde. We nemen de meneer mee naar binnen en ik zet een lekkere pot rooibos thee. Mohammed, zo heet de vriendelijke meneer, heeft inmiddels iemand aan de telefoon die perfect Nederlands spreekt. Zij legt uit aan ons dat hij ons uitnodigt bij hem thuis, want hier is het te gevaarlijk met wilde dieren. Zo aandoenlijk! We leggen uit dat we in Afrika hebben gereisd en daar tussen de buffels, leeuwen etc hebben geslapen en dat we het erg vriendelijk vinden, maar we liever hier blijven. Nadat dit ook aan Mohammed is uitgelegd, drinkt hij zijn thee op, kletsen we nog wat voor hoever het gaat en nemen we afscheid. Man wat een vriendelijke mensen hier!

Die avond zijn we vroeg binnen, met de verwarming hoog en kijken we een serie op de computer. Ik maak (om ons voor te bereiden) gebakken kippenpoten, aardappelen en gekookte wortelen en ui. Kunnen we alvast in Hollandse sferen komen, want het begint nu toch wel op te schieten.

De volgende morgen staan we zeven uur op en maakt Henk een lekker kopje koffie en yoghurt met stukjes appel, rozijntjes en gedroogde abrikozen, wat een verwennerij. Hierna laden we alles snel in en rijden we weg. Van de piste af rijden we naar de hoofdweg en ja hoor.... In the middle of nowhere: politie, midden op de weg. Natuurlijk moeten we stoppen en even ons paspoortje laten zien. Dit doen we en even later mogen we weer door, apart...

Om een uur of tien komen we aan in Göreme, Capadoccia. Hier rijden we eerst langs Kaya camping langs en srping ik eruit om te vragen wat het kost. De meneer zegt meteen dat er geen warm water is. In mijn verouderde planet (gids) van Turkije staat dat het op dertien en een halve euro uit moet komen per nacht, maar dan wel met warme douche! Deze vriendelijke meneer komt ook uit op dat bedrag, maar dan met een koude douche, we besluiten door te rijden.

We stoppen bij het open air museum (openlucht museum) van Göreme. Betalen hier tien lira (vijf eurootjes) voor de parking en dus ook de nacht. We maken zelf wel een warme douche... na een heerlijke sinaasappel naar binnen te hebben gewerkt en een soort snicker lopen we naar de ingang van het museum. Een ticket kost 15 lira de man. Ik reken af en we lopen naar binnen. De meeste uit steen gehakte kerken en huizen stammen uit de elfde eeuw. Één kerk waar je extra voor moet betalen is adembenemend. De schilderingen op de muren zijn fantastisch. Overal zie je Jezus en Maria, mooi. Er komen veel taferelen in voor: de doop, Maria op ezel met Jezus, de drie wijzen uit het oosten, natuurlijk de kruisiging etc. Het is zeer indrukwekkend. We spenderen in het hele museum zoín twee uurtjes en lopen dan terug naar de DAF waar ik een superomelet maak. De shopjes zijn te duur, we zijn nog steeds niet gewend aan de steeds meer Westerse prijzen... een liter diesel bijvoorbeeld kost hier omgerekend bijna twee euro!

Nadat we ons bammetje hebben opgegeten, lopen we het dorp Göreme in, dit bestaat voornamelijk uit souvenirshops, hotels en barretjes. Wij zijn alleen in het verkeerde seizoen en dus is alles verlaten. Nadat we hebben geinternet (en ik even bijgekletst heb met een nicht, via facebook!) lopen we terug. We halen Boor op en lopen naar de overkant van de parkeerplaats waar ook veel Ďschoorsteení- huisjes staan. We lopen nog een beetje rond en Boor is in zijn sas. Twee immens grote honden vergezellen hem en maken hem natuurlijk weer een beetje gek. Zodra de zon bijna onder is, lopen we terug en maakt Henk de vis schoon van die ene vriendelijke visserman en schrijf ik jullie weer bij. Vanaaf slapen we dus op de parkeerplaats en morgen, tsja morgen weten we eigenlijk nog niet zo goed wat we gaan doen, maar het wordt in ieder geval vast weer genieten!

Nou morgen, vandaag dus, blijven we nog even in de omgeving hangen. We rijden om een uur of negen van de parkeerplaats af en parkeren deze nog geen kilometer verderop. Hier stappen we uit en samen met Boor en cameraís gaan we op stap. We lopen door de sneeuw in een soort kloof dat is omringd met allemaal huisjes gehakt uit de steen rondom ons. Wanneer we eenmaal de pas er een beetje inhebben, voelen we de kou niet zo. Eerst stoppen we recht van ons om een heuveltje en ladder op te klauteren en te glibberen om te gluren in een huisje. Er is hier niet echt veel en dus klauteren we weer omlaag. We lopen de weg iets verder uit en besluiten linksaf te slaan naar nog meer grotwoningen. Op een gegeven moment kunnen we niet meer verder en dus klauteren we via de bergen omhoog. Dit valt tegen, het is best glad en er zijn niet veel dingen waar je je aan vast kunt grijpen. Toch halen we het allemaal boven inclusief Boris.

Eenmaal boven lopen we door druivenvelden en gecultiveerd land met een ontzettemd mooi uitzicht over de omgeving. Wanneer we opeens een grotoning zien met een schoorsteentje kijken we elkaar even verbaasd aan, ze zullen er nu toch niet in wonen, in deze kou? Van bovenop de heuvel komt ineens een hond luid blaffend en grommend op Boor afgerend, ze wordt gevolgd door haar baas in pak. Hij verontschuldigt zich en nodigt ons uit voor een kopje thee. We zijn eigenlijk best dorstig... Henk laat Boor ergens zitten en we lopen achter de meneer aan. Het blijkt het huisje te zijn waar we even met verbazing hebben naar staan kijken, het is het ticketoffice voor het kerkje ernaast. Binnen is het gezellig en lekker warm. We kunnen makkelijk kletsen, want meneer spreekt Engels! Hij legt uit dat hij ook vaak mensen meeneemt naar de hammam waar hij ook masseur is. Meteen biedt hij aan om Henk even te masseren. Henk laat het maar over zich heenkomen en stiekem is het toch wel erg lekker, ook ik mag heel even. Na nog heel wat beleefdheden verlaten we deze vriendelijke man en lopen we terug naar ons huisje. Ik bak een lekker omelet en buiten in het zonnetej nuttigen we dit met een kopje thee.

Om een uur of half één rijden we weg. We genieten nog van de mooie rit door Capedoccia, man wat een aparte plek.

Die middag stoppen we ergens op een landbouwveld. De weg ernaartoe is bedekt met sneeuw en de stukken die onbedekt zijn, zijn erg glibberig, lopend valt het al niet mee. Toch komen we er en staan we om een uur of half vier stil, met een biertje in de sneeuw. Ik bak even lekker dadelkoekjes binnen en vergezel Henk daarna snel buiten met een nagrileh, lekker. Om een uur of half vijf wordt het al erg koud en besluiten we buiten de tonijntjes te bakken die van de aardige visserman hadden gehad. We hebben samen de grootste lol en bakken eerst frieten en hierna de visjes.

Die avond eten we dus heerlijk gebakken frieten met een dood visje en sla, lekker!
De volgende ochtend rijden we om een uur of acht weg verder via Ankara naar de zwarte zee. We stoppen eenmaal om baklava, olijven en pepers te kopen, mjammie en stoppen langs een meer om te lunchen. Om een uur of drie hebben we het eigenlijk al een beetje gehad en zijn we naarstig op zoek naar een plekje om te gaan staan, helaas valt het hier niet mee en dus blijven we rijden. Om een uur of half vier staat het verkeer opeens stil. Ze zijn bomen aan het zagen langs de weg en dus staan we een half uur stil... uiteindelijk nemen we een afslag net voorbij Devrek (leuke naam!) en gaan we alleen maar steil omhoog en omhoog. We zijn bang voorlopig zeker nog geen plekje te vinden. Wanneer we iets zien, moeten we eerst een stukje achteruit en dus begeleid ik Henk op de weg voor het overige verkeer. Natuurlijk komt er dan net een auto aan, die gelukkig geduldig wacht. Hierna gebaart hij naar mij en maak ik een praatje, jawel in het Duits. Hij nodigt ons van harte uit bij hem thuis, maar op dit moment heeft hij geen plek, wel in zijn huis in de kustplaats Eregli. We kunnen zo de sleutel krijgen! We bedanken hem vriendelijk en parkeren in de berm, wat niet meevalt...

ís Avonds houden we ons gemakje en genieten van het feit, dat de verwarming hier niet aan hoeft, gelukkig is het hier wat warmer! Voor nu welterusten en morgen op naar de zwarte zee!!!

De volgende ochtend rijden we verder op langs de kust van de zwarte zee. We besluiten om een uur of drie te stoppen en parkeren de Daf ergens in een veld. Helaas hebben we van hieruit geen uitzicht over de zee, maar we kunnen haar wel horen. We settelen ons eerst met een biertje en waterpijp en genieten van het feit, dat Boor hier weer lekker rond kan rennen. Die avond genieten we van de rust.

De volgende dag blijven we hier nog staan. Het is Valentijnsdag en dus vinden we dat we het wel hebben verdiend. Henk smeert meteen de Daf door en ik bak een appeltaart. De rest van de dag brengen we door met lekker lui een boekje lezen, heerljk!

De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar Istanbul....

Istanbul, Turkije

Je zou zeggen zoín 200 kilometer over goede weg, moet goed te doen zijn naar Istanbul, zelf met een vrachtwagen.... Niets is minder waar... Istanbul is namelijk erg groot en de wegen lopen kris kras door elkaar. we hebben geen goede kaart, alleen het kaartje met de wijken in Lonely planet (gids) Nu ben ik niet zoín held met navigeren en dus, ja u raadt het al, is het een ramp.... We willen naar de wijk Sultanahmet en dit valt niet mee. We hadden namelijk van andere overlanders gehoord dat we best wel op de parking bij de blauwe moskee kunnen staan, niet dus, het bruggetje waar we onderdoor moeten is slecht 3,80 meter hoog en tsja wij zijn ietsje hoger... uiteindelijk rijden we de Bosphorus brug over, althans dat is de bedoeling, maar natuurlijk staat er een agent en moeten we via een andere brug *&^%##$!!!!!

We, ik, ben dan natuurlijk weer de weg kwijt... uiteindelijk vinden we de goede brug, maar missen we de afslag en rijden we weer verkeerd... Uitendelijk met een hoop geluk, vinden we de goede weg en rijden we via de kustweg onderlangs Sultanahmet. Hier is het nog een heel gedoe om een parkeerplekje te vinden. De eerste parkeerplaats wil slecht 70 lira (35 euro) per nacht, dit wordt hem niet en dus rijden we door... We stoppen dan bij een parkeerplaats bij de ferry haven er staat nog een Nederlandse camper en hier kun je staan voor 18 lira per nacht. We willen erop rijden en jawel, we worden tegengehouden... We zijn te groot. Opeens verschijnt er dan een mannetje die ons voor 15 lira aan de kant van de weg parkeert. We vinden het voor nu wel even gescheten, het is inmiddels half vier...

We parkeren en ik maak lunch. Hierna lopen we rond met Boor over de kade en vragen nog bij anderen wat hun tarief is voor een nachtje parkeren, het varieert van 10 tot 35 lira per nacht. Die nacht slapen we een beetje onrustig, ondanks dat we uitgeput zijn en nu eigenlijk ons buikje al vol hebben van heel Istanbul, ja het voelt hier echt weer een beetje als Europa...

De volgende ochtend staan we zes uur op en rijden naar de parkeerplaats waar we 10 lira moeten betalen per nacht. We eten een ontbijtje en om een uur of zeven wordt er op de deur geklopt. Natuurlijk is het voor onze wagen meer... Op onze plek kunnen wel vier taxiís staanl, ja vast... We worden het gras opgeleid en hier wachten we. Even later komt de meneer van de parking terug met iemand die een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel klein beetje Engels spreekt. We moeten hier geen 10, maar 30 per nacht betalen, hierop starten we de Daf wederom en rijden naar een bouwput een paar honderd meter verder. Henk stapt uit en vraagt of we hier in het doodlopende straatje mogen staan. Dit mag. We parkeren en drinken opgelucht een kopje koffie. Toch zijn we bang dat we hiervoor ook alsnog moeten betalen, ach we zien het wel.

We laten Boor nog even lopen en lopen hierna in de gure wind naar het centrum. We zijn blij dat we niet eens geprobeerd hebben hier binnen te rijden met de Daf, het is een wirwar van smalle straatjes met overal autoís die dubbel geparkeerd staan. We gaan eerst naar de Sultanahmet (blauwe moskee). We lopen naar binnen en kijken ons ogen uit. Het is zeer indrukwekkend, alleen diet het mannetje dat net het carpet aan het stofzuigen is een beetje afbreuk aan het gehele plaatje....

Hierna lopen we over het plein met een mooie fontein naar de Aya Sofya. Dit is neergezet door de Keizer Justinian in het jaar 527. het was klaar in 537. het was de grootste kerk van het Christendom totdat het in 1453 in Mehmet zijn handen viel. Deze meneer vranderde het in een moskee en dus werden alle mosaics van Jezus en Maria etc, allemaal bedekt met bloemen en dergelijke, want in de islam mogen geen beelden van mensen verwerkt worden.

Eenmaal binnen zijn we al onder de indruk van al het marmer in verschillende kleuren. Het gebouw is zeer indrukwekkend. Nadat we hier elk hoekje en gaatje hebben bekeken, lopen we terug naar Boor en laten we hem even lopen. Hierna lopen we naar de grote bazaar. Het is hier mooi overdekt en ze verkopen hier wederom van alles. De verkopers zijn best agressief. We vragen bij verschillende winkels wat een windblikje moeten kosten voor op de waterpijp, slecht 15 lira. Dat is ongeveer een derde van de prijs van ons hele waterpijp en dus lopen we maar weer door. Van alle prijzen schrikken we ons helemaal het leplazarus en dus hebben we het al gauw weer gezien. We gaan op zoek naar een theehuis. We hebben wel zin in een waterpijp. Een waterpijp roken kost hier slechts 15 lira, 7,5 euro. In Syrië kostte dit 1 á 2 eurootjes... we bedanken dus weer vriendelijk en slenteren rustig door de straatjes. Uiteindelijk vinden we een klein tentje waar je alleen buiten kunt zitten met thee voor een kwartje. De meneer spreekt prima Duits (heeft 6 jaar in Duitsland gewerkt) en lacht als we zeggen dat alles hier zo duur is. Hij vertelt ons dat zeker de Sultanahmet wijk erg duur is. We gaan gauw zitten en drinken een kopje heerlijk zoete thee...

Voordat we teruglopen naar de Daf kijken we nog even rond voor restaurantjes. We hebben wel zin in vis en dus lopen we langs de kade en vragen diverse menuís te zien. Wanneer we bibberend terug lopen naar de Daf, springt een vriendelijke meneer op ons af die ons meteen al korting geeft op van alles en nog wat. Nadat we Boor hebben uitgelaten lopen we dus terug en bestellen twee voorafjes en een hoofdgerecht. We krijgen er patat en rijst bij voor niets, ook het brood is gratis... uitendelijk betalen we voor alles 27 euro en we zitten prop en propvol. We geven de meneer een aardige fooi en we worden vriendelijk bedankt, man wat hebben we lekker gegeten!

Thuis zet ik nog een kopje thee en liggen we niet al te laat in bed.

Istanbul, Turkije

De volgende ochtend staan we zes uur op. We zetten een kop koffie en nemen een wasbeurt. Na een lekker ontbijtje, maakt Henk alle fotoís in orde en kook ik rijst met vlees voor onze Boor. Vanmiddag willen we naar het Topkapi paleis lopen en ergens in Sultanahmet uit eten gaan, we zien het wel. Morgen gaan we dan weer verder, weer verder richting huis...

Na een lekkere wandeling met onze lieve Boor, die achter alles aan wil met een staart... Lopen we terug en geven we Boor alles dat hij nodigt heeft voor we gaan. Van hieruit lopen we naar het Topkapi paleis. Man wat is dit een mooi stukje Istanbul, mooie tuinen en een geweldig gebouw. Het gebouwtje vlak voor de ingang vinden we niet zo leuk... hier moeten we namelijk 20 euro per persoon afrekenen voor de ingang, ach laten we eens gek doen. Met cameraís in de aanslag lopen we door de elekrtonische poort. Tas moet door de röntgen, cameraís apart en we moeten zelf door een detectorpoortje, wauw we zijn weer in Europa!

Eenmaal binnen kijken we onzeogen uit. In de schatkamer zien we allerlei mooie voorwerpen: sabels ingelegd met edelstenen, parfumflesjes, ivoren dingen en jawel zelfs de voetafdruk van de profeet Mohammed. Alsof dit nog niet genoeg is, lopen we ook nog naar de harem. Hier moet je wel weer 10 euro voor betalen, maar ach we doen nog eens gek! Binnen is het geweldig. Wat moeten de dames en de sultan hier echt in een ivoren toren hebben geleefd. Elk plafond is mooi gedecoreerd en het toilet is van marmer! Wow! We vertoeven hier wel een uurtje of twee en hierna zoeken we onze Duitse Turk weer op voor een kopje thee, of twee...

Hierna zijn we het eigenlijk wel zat en besluiten we niet uit eten te gaan, maar een broodje vis te halen aan de kade. Dit kost drie keer niks en is smullen geblazen! We knabbelen aan ons broodje terwijl we een filmpje kijken. Dan gaat ons lichtje uit.

De volgende morgen staan we om zes uur op, we willen namelijk zelfs achteraf niet belachelijk veel en veel en veel te veel betalen en dus zorgen we dat we weg rijden voor zeven uur. Dan komen de parkeermannetjes pas... we rijden zonder al te veel pijn en moeite de weg op (ook geen pijn in de portomonnnaie!) we rijden in één keer naar de grens met Bulgarije. De grensformaliteiten stellen niet al te veel voor...

 


Bekijk foto's van Turkije >