Verslagen over Togo

Togo
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 31-01-2010 14:49:06

Lome, Togo

Na een uurtje rijden voel ik me niet zo lekker. Ik vraag Henk te stoppen, de thermometer te pakken en liters water. Henk doet dit meteen en mijn temperatuur is al 38,5. ik besluit nog even af te wachten en na een half uurtje stijgt het nog erger. Ik besluit meteen te starten met malaria tabletten en drink zoveel ik kan. Ook eet ik nog en het gaat prima. Totdat het zo erg wordt dat ik vanzelf ga tranen. Dit helpt wel bij alle politiechecks, we mogen meteen door. Bij de grensovergang wordt het erger. Henk doet alles alleen en probeert het zo goed en snel mogelijk te regelen na twee uur zijn we gelukkig rond. We rijden in het donker door naar Chez Alice.hier houd ik het niet meer. Alles doet pijn en huilend kruip ik in bed met de tweede dosis pillen en paracetamol. De volgende twee/ drie dagen ben ik uitgeschakeld. Ik slaap veel en drink zoveel ik kan. Eten gaat niet echt meer. Henk is ondertussen een echte lieverd...

Henk regelt ondertussen twee visa’s: Gabon en DRC. Dit was zeer snel. Gabon de volgende dag en DRC in een half uur. Na drie dagen slikken ben ik nog niet helemaal koortsvrij en ik begrijp er niets van, de malaria moet nu weg zijn. Ik strompel met Henk naar Chez Alice en ze is zeer behulpzaam deze 60+ dame. Ze laat de arts hier komen om me te onderzoeken. De malaria hoort nu weg te zijn, maar misschien is er nog een parasiet. De volgende dag nemen Henk en ik een taxi naar een lab om poep en bloed af te geven en helaas duurt het nog even voor we de uitslag hebben. Ondertussen doden we de tijd met een wasje doen en ik probeer ook wat te eten.

Vandaag gaat het weer ietsje beter. Ik heb weer meer energie en ik ben benieuwd wat er uit de testjes komt!

Lome, Togo

De hele tijd verblijven we bij Chez Alice, een Zwitserse van origine en erg aardig. Zij heeft de arts geregeld om bij ons langs te komen en ze is erg bezorgd. Ik heb nog helemaal niet verteld over het poepavontuur... Zodra we alles hadden gepakt, fabriceerde ik nog een beetje zachte poep in een potje. Wanneer ik het in de tas wil doen, trekt Henk zo’n vies gezicht, dat ik het maar in een plastic zakje doe... De hele reis naar het ziekenhuis zit ik met mijn potje zwarte (norit) poep op schoot. Bij de dokter loop ik naar binnen en ik ben altijd al lastig te prikken, maar nu nog lastiger zodat de ‘big mamma’ de naald maar in mijn hand zet. Ik kijk maar naar het plafond. Ze prikt godzijdank prima en ik mag mijn potje poep af geven: eindelijk.

De volgende dag gaat Henk naar het centrum om ons visa voor Togo te verlengen. Ik blijf bij de Daf, ben nog erg moe. Opeens hoor ik een toeter... Ja hoor het zijn Andrew en Kristina. Ik voel me meteen beter. Henk komt even later ook langs en we eten ’s avonds gezellig steak, zelfs ik krijg weer een beetje trek.

Dinsdag gaan we weer naar het centrum om inkopen te doen en naar de immigratie te gaan ons visum ophalen en mijn bloeduitslag halen. Godzijdank is mijn bloed goed en kan ik morgen mijn poepuitslag halen. De supermarkt is dicht, pottedikkies, maar het visum hebben we gratis en snel terug, mooi!

Woensdag is Andrew niet lekker en blijft lekker in zijn hangmatje hangen. Henk, Kristina en ik gaan naar Lome om van alles te regelen. We pakken een gezamenlijke taxi naar het centrum en stoppen bij de markt. Hier stappen we achterop een moto en rijden naar het ziekenhuis. Achterop een moto met een rokje valt niet mee... In het ziekenhuis moeten we even wachten. Mijn big mamma is aan het lunchen. En dat is zeer belangrijk, je wordt niet vanzelf een ‘big mamma’!

Wanneer ik de uitslag terugkrijg ben ik erg blij en twee andere dames die zitten te wachten deel ik ook mede dat ik geheel gezond ben! Natuurlijk krijg je dan het praatje...
Henk wordt gevraagd of hij met mij en Kristina getrouwd is, nee alleen met mij, want in Europa mag je maar één vrouw trouwen. Belachelijk! Vindt de vrouw... Hij kan mij wel achterlaten en dan met haar trouwen, dat ziet ze wel zitten. We lachen allemaal zeer hard en gaan er maar gauw vandoor: Henk is van mij! Hahaha!

Na dit fiascootje gaan we door naar de immigratie, die nog dicht is en dus lopen we door naar een restaurantje. We bestellen wat lekkers en gaan weer terug. Bijna krijgt Kristina het paspoort van Andrew niet mee. Na wat gebabbel kunnen we er toch vandoor met twee paspoorten. We pakken een taxi die eerst een bedrag noemt dat acceptabel is en wanneer we zitten verdriedubbeld... ik ga meteen de discussie aan en een paar meter verderop stappen we weer uit: rot op!
Bij de supermarkt gaan we lekker los, we kopen zilveruitjes en augurken: een traktatie. Buiten begint het ‘gezeur’ voor een taxi weer opnieuw. We onderhandelen hard en krijgen een goede prijs. Terug bij Alice ziet Andrew er gelukkig al beter uit. Hij heeft lekker geslapen en veel water gedronken. ’s Avonds gaan we vroeg naar bedje toe.

Lac Togo, Togo

We rijden door naar Lac Togo, een half uurtje rijden en kamperenbij ‘Auberge la lac’. We mogen hier lekker een kampvuurtje maken en meteen nemen we een duikje in het ondiepe meer. Boor is helemaal in zijn element, hij zwemt en drinkt ook van het water. Dit raden we hem af: want het water is zout...

’s avonds hebben we een lekkere BBQ, met sate, guacemole, worsten en lekker wijntjes en biertjes. Ook spelen we nog een spelletje en wordt het laat...

De volgende morgen gaan we naar Togoville. We nemen een bootje naar de overkant van het meer. Dit duurt zo’n 45 minuten. Aan de andere kant, moeten we een gids nemen. We lopen met onze gids naar de souvenirshop en bespreken een prijs. We betalen de helft van wat ze vragen. De gids zit hier bij in, maar natuurlijk wil hij ook nog geld. Hier doen we niet aan, we hebben betaald. We worden door Togoville rondgeleid. Er is een mooie brug naar de asfaltweg speciaal gemaakt voor de paus die in 1985 is geweest. De eerste stop is dan ook bij de kerk die gebouwd is door de Duitsers. We lopen verder en zien allerlei rare poppetjes voor de huizen. Deze zijn er om de boze geesten weg te houden van het huis. Ook komen we langs een mannetje en een vrouwtjes pop. We begrijpen niet helemaal waar het voor is, de gids legt uit:’ja het is een ‘fetish’’. Ja maar wat doet het dan? Even later stoppen we voor een koud drankje en natuurlijk betselt hij een biertje en is de rekening voor ons... nou dat is dan zijn gage! We gaan weer verder op zoek naar de prinses. Dit kost ons vijfhonderd CFA per persoon. Zodra we daar komen worden we in een sarong gehesen, ook de mannen, moeten de slippers uit en moeten de schouders van de dames naakt zijn. Met andere woorden: de mannen trekken aan je behabandjes. Ook met het aandoen van de sarong zitten ze even aan de ‘boobies’. Maar in Afrika zijn tieten niet erotisch, alleen de bips...
We mogen de compound in en klappen voor de prinses. We moeten gaan zitten en mogen onze benen niet kruisen. Natuurlijk gaat er een kom rond en moeten we meer betalen. Kristina en ik zijn meteen een beetje sjacho. De gids had hier niets over gezegd en wel gezegd dat de dame achteruit loopt, maar dat doet ze niet... al met al is het een beetje een teleurstelling. We lopen terug naar de souvenirshop waar Henk erg afdingt. Hij koopt twee maskers voor 5000CFA. Dit is ongeveer 7,50 euro. Goede deal. Ik koop nog een ketting voor 3 euro en we gaan er vandoor. Natuurlijk is er geen wisselgeld en kopen Andrew en Kristina dus voor weinig ook twee maskers. Terug bij de Daf ziet Boor er slecht uit. Hij heeft geen honger en is een beetje warmer dan normaal. We stappen in en rijden terug naar Chez Alice. We bestellen wat te eten en proberen Boor ook wat te voeren. Ik ga ondertussen naar lome. Een pakketje ophalen bij de douane vanuit Holland. De taxi die ik voor elkaar krijg is goedkoop en rijdt me in één ruk door naar het vliegveld. Ik kom binnen om vijf voor zes en leg mijn probleem uit(ze sluiten om zes uur...) na wat gescheld en zielig doen aan de telefoon, mag ik mee naar een ander mannetje. Ik moet hem 7 euro vijftig betalen. Maar ik vind het prima, als ik alles maar krijg. Ik tel alles drie keer na en allles klopt. We lopen terug naarhet bureau en ik moet hem 3 en halve euro betalen, ook goed. Dan nog afrekenen voor het pakketje en ik ben weg: scheldend natuurlijk. Als ik buiten kom is het al donker en ik krijg geen taxi... gelukkig stopt er een moto en ik ben eerst een beetje terughoudend om op te stappen in het donker met de slechte wegen. Ik doe het toch. De meneer is erg aardig. We kletsen veel en hij zet me af voor een halve euro bij een taxistop. Ik betaal hem iets meer en bedank hem hartelijk. Natuurlijk waar ik word afgezet staan heel veel mensen, wel vijftig te wachten op een taxi. Ik maak een praatje en sta niet op mijn gemak, aangezien het strand berucht staat om overvallen. Gelukkig stopt er een meneer en vraagt waar ik heen moet. Hij heeft een auto en brengt me gratis terug. In de auto zit ook zijn vriendin en een andere vriend. Ik twijfel, maar stap toch in. De meneer heeft in Duitsland gewoond en dus kletsen we in het Duits. Lekker makkelijk, makkelijker dan Frans. Opeens neemt hij een andere route en meteen vraag ik waar we heen gaan. Hij vraagt of ik bang ben, ja natuurlijk ben ik bang. Godzijdank slaan we weer de goede weg in en ik ben blij. Hij zet me netjes af voor chez Alice en ik bedank hem echt hartelijk. Geweldig. Hij legde hetzelfde uit, het strand als het donker is, is niet goed voor een blanke, je wordt beroofd. Wanneer ik terug ben, klopt mijn hart nog erg hard, maar ben ik zo blij. We kijken een filmpje en genieten van de popcorn en de noten van kristina. Geweldig!

Noordweg, Togo

We willen naar het noorden van Togo om Benin in te gaan en daarna Nigeria. We rijden niet al te veel, want we moeten veel te veel stoppen. Eerst al in lome: de mannen willen al onze papieren zien en een bekeuring geven, want we mogen met een vrachtwagen hier niet rijden... We hebben hier geen bord gezien en dus betalen we niets. De mannen zeggen ook dat het bord gevallen is... we rijden door en komen helaas nog meer stops tegen. Ook moeten we stoppen voor een ‘péage’. Ik heb op het bord gezien dat het maximaal 1000CFA kost. We moeten stoppen en een man met geweer komt op ons af en we moeten 25.000 CFA betalen om door te mogen. Henk loopt naar de chef en ik stop een vrachtwagen die wel gewoon doorrijdt. Het is dus gratis... Henk is zo boos dat hij:’fuck you Togo driemaal roept, je moet van goede huize komen om hem zo te laten schelden...

We bushcampen dus ergens en Boor is echt uit zijn hum. Hij eet slecht en zijn achterpoten zijn slecht, hij is zijn kracht kwijt. Ik bel mijn moeder en met het internet zoeken we van alles uit. De volgende morgen starten we met antibiotica. Wanneer we stoppen om water te tanken, zegt Henk jan dat Boor ziek is en meteen wordt er een dierenarts gebeld. We krijgen shampoo voor parasieten en we moeten hem ontwormen. Deze service kost alleen maar 4 en een halve euro, we zijn blij. Toch blijven we ons zorgen maken. We voeren hem van alles en blijven de antiobiotica kuur afmaken. Hij is echt niet zichzelf.
De volgende dag rijden we door naar watervallen van Aklou. We komen er aan om een uur of drie. We moeten 1.500CFA betalen per persoon. Dit willen we morgen doen, om zo meer profijt van het geld te hebben. We rijden dus weg nadat we veel nageschreeuwd zijn voor een cadeau... We vinden een mooie wild kampeer spot waar het redelijk rustig is. Henk en Andrew helpen een dame met brandhout op het hoofd te doen. Dit levert aardige foto’s op en de dame ligt in een deuk wanneer Andrew zijn shirt op Henk zijn hoofd doet, zodat hij het eigenlijk kan dragen. Iedereen maakt zich nog steeds zorgen om Boor. Hij slaapt veel en eet slecht en loopt moeilijk. Ach aankijken maar.

De volgende dag gaan we naar de watervallen, Boor loopt godzijdank mee. De waterval is supermooi, maar het water is superkoud. Ik was mijn haar. Boor zoekt stenen en is blij.
Wanneer we terug komen rijden we meteen een stuk terug. We slapen langs een looppad en natuurlijk komen er genoeg mensen langs die van lees willen: cadeaus... Tina en ik doen een wasje en we eten een stekelvarken. Heerlijk. Boor eet ook een beetje stekelvarken: godzijdank!

De volgende dag rijden we meer naar het noorden. We stoppen alleen onderweg voor inkopen en zoeken een mooie plek. Tina maakt een bananenbrood en Andrew maakt het avondeten: perfect!na het eten gaan we nog even lekker chillen en lekker pitten.de luchtvochtigheid is hier veel minder en dus is het veel aangenamer: welterusten!

 


Bekijk foto's van Togo >