Verslagen over Tanzania

Tanzania
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 18-09-2010 15:43:16

Songwe, grens Malawi / Tanzania

aan de kant van Tanzania verloopt ook alles vlotjes. Ik regel het carnet en de paspoorten. Henk neemt het carnet later over. Opeens hoor ik Henk smeken iets niet in te vullen, o jee, ze doen het document verkeerd invullen. Na nog eens goed kijken, blijkt dat deze meneer gewoon weet wat hij doet en is de fout geheel aan onze zijde... na duizendmaal excuus halen we geld voor de visa’s 50 dollar per persoon en betalen we het roadfund voor 25 dollar. Ze begonnen over 95, maar dat heeft henk weten te voorkomen!

Hierna rijden we het land in en wisselen we eindelijk geld. Iets onder de koers die we wilden hebben, maar goed. Van hieruit rijden we naar een plekje om te lunchen, met gratis publiek. Ze willen graag een voetbal, of een pen, of geld.... vermoeiend.

Hierna rijden we door naar een meer. Wanneer we het terrein op willen rijden worden we tegengehouden. We moeten wel entree betalen. Dit is slechts 12,5 euro. Laat maar zitten dan. We rijden terug en nemen een erg steil weggetje naar boven. We staan hier langs een telefoonmast helemaal alleen. Morgen zien we Anne en Bob, gezellig!

Mbeya, Tanzania

We rijden op ons gemakje naar Mbeya waar we radiocontact maken met Anne en Bob. We gaan eerst langs bij de bank en pinnen centjes om de dieseltank vol te kunnen gooien. Van hieruit rijden we naar de Total en vullen de tank voor slechts 900.000 shilling. Voor het gemakje 200 shilling is ongeveer een eurootje..

Wanneer we water aan het vullen zijn, komen Bob en Anne aangereden. Ze internetten wat met hun dongeltje en wij rijden alvast verders en ontmoeten ze wel onderweg. We stoppen op een piste richting Chalowe. Het is even een aardige hobbel voordat je het land op kunt, we denken meteen:’dit wordt wat voor Anne en Bob met hun landcruiser..’. Wij staan nl hoger van de grond...

Wanneer we net alles geïnstalleerd hebben, horen we inderdaad een toyota motor aankomen. Ik loop ze met Boor tegemoet. Over de radio hebben we contact en volgens Anne moet het hobbeltje te doen zijn... Niet dus. Ze zitten vast, hahaha, en wij trekken ze eruit. ’s Avonds is het erg winderig en Anne en Bob koken op vuur en dat valt niet mee. We liggen vroeg in bed...

Het valt ons op trouwens dat de mensen die je onderweg de weg vraagt bijna geen Engels spreken, wat ze wel kennen is:’Give me money!’. Hoe charmant! Zeker wanneer je net vanuit malawi komt en alle mensen te vriendelijk zijn...

Op 17 september, staat Henkie om zes uur op. Hij trekt de kop nog eens na en ik maak een ontbijtje. Gebakken eieren met knoflook en tomaten, dit wordt bijna een ritueel, cholesterol was da?

Onderweg stoppen we om aardappelen te kopen. We kopen een zak van ongeveer 8 kilo voor slechts 1 euro en 50 cent. In Njombe stoppen we om bier te kopen we kopen Safari bier van maar liefst 5,5% voor 61 eurocent per blikje, ach dat is te overzien... We stoppen even later voor een kopje koffie en nog even later voor een lunchje. We rijden door naar Songae. Hier koop ik spinazie, bananen en een grote kool voor 1 euro. Wat een bedrag! Een bushcamp vinden valt hier erg tegen. Aan de huizen lijkt geen einde te komen en dus stoppen we noodgedwongen om half zeven ’s avonds bij een afgraving vlak naast een dorp. We maken alles dus gereed met een publiekje...

Ik kook die avond met jawel, aardappel! Ik maak een soort massala beef met aardappel en dan met rijst... apart maar toch lekker. Die avond kijken we nog een filmpje en gaan maar liefst naar bed om negen uur! Tsjonge wat laat!

De volgende ochtend staan we op om een uur of zeven en hebben we een lekker banaantje op brood. Van hieruit rijden we na gezwaaid te hebben naar ons publiek naar Namtumbo. Hier stappen we uit en doen we inkopen. De enige die goed Engels spreekt is een al wat oudere man. Een ander leidt ons rond voor niets en is zeer aardig, hij wil alleen zijn Engels oefenen, super. We kopen hier spinazie niet voor 1000 shilling, maar voor 100 shilling. Ook kopen we een papaya voor 500 shilling en paprika voor 100 shilling per stuk. Alle mensen hier zijn weer superaardig. We vragen ook nog de prijs voor stof. Voor twee meter betaal je hier 60 cent meer dan in Malawi en de stof komt uit Tanzania! Apart!

Van hieruit wordt de weg slechter. We doen vandaag maar liefst 155 kilometertjes. Het uitzicht is wel super. De dorpen worden minder. We stoppen nog twee keer om te vragen naar eieren, maar 500 shilling voor één ei lijkt ons een beetje te veel...

Ik zorg ook voor de nodige hilariteit wanneer ik in mijn beste Engels uit probeer te leggen wat ik wil, namelijk een ei. Uiteindelijk krijg ik een pen en een krant en teken een kip die een eitje uitpoept met een grote pijl naar het ei. Ze lachen en meteen gaat de krant van hand naar hand en liggen ze helemaal dubbel. Helaas blijkt ook hier de prijs veel te hoog te zijn. We rijden dus maar weer door. Om een uur of drie hebben we een plekje gevonden. We volgen een oude weg langs de nieuwe en parkeren uit het zicht. Ik maak meteen een aardappelsalade (vvorlopig eten we veel, jawel: AARDAPPEL!!!) en Henk zorgt dat alles weer op internet staat. Anne maakt vanavond eten op vuur en dus heeft Bob een supervuurtje gestookt.

Tunduru, Tanzania

We stoppen vijftig kilometer voor Tunduru waar we een mooie bushcamp vinden op een oude weg. Anne maakt die avond een lekker potje met aardappelen (tsja ze moeten op...) en scrambled eggs, heerlijk! We genieten die avond van de rust. Als toetje krijgen we van Anne en Bob een Amarula, heerlijk! Het valt ons hier op dat er zo weinig beetsjes zijn overal, weinig vogels, insecten, misschien eten ze hier ook wel van alles net zoals in Azië?

’s Morgens staan we opom zeven uur en ontbijt Henk met een enorm omelet... Ik eet ugali, ofwel milliepap, lekker. Wanneer we de Daf van de blokken rijden vinden we toch een beestje! Een grote harige rups, maar niet aanraken met de vingertjes! Ook wemelt het van de spinnetjes, blijkbaar eten ze toch niet alles...

In Tunduru doen we inkopen. Er is een grote markt. Die middag stoppen we naast een droge rivierbedding. Ik maak meteen een potjie op vuur en Henk doet wat aan de wiellagerspeling van voor. Anne en Bob maken foto’s en hun verhaal in orde voor het thuisfront. Opeens zijn er twee mannetjes die in de droge rivierbedding een gat hebben gegraven waar ze de was in doen. Ze zien me tobben met het vuur en komen hout brengen. Anne biedt ze popcorn aan en ze zijn tevree. Even later komt moeders ook aangehobbeld. Ze komt bij ons zitten en biedt ons iets aan wat doen denken que textuur aan dadel, maar zuurder is, wel lekker. We verstaan elkaar niet maar gebaren in het wilde weg, gezellig. De twee mannetjes helpen Bob met een gat te graven voor Boor, waar Boor na wat twijfelen toch lekker in gaat liggen. De twee mannetjes lopen even later naar hun eigen handgegraven gat dat ze wat aanpassen met de schep van Bob op aanwijzingen van Moeders. Hierna komt zus er ook bij en deelt Bob potloden en papier uit. Ze tekenen de Trucks.

Zodra het donker wordt gaan ze naar huis en we zwaaien hartelijk. We eten ons potje en genieten wederom. Ook bel ik mijn pa en ma, ze zijn maar liefst dertig jaar getrouwd! Nogmaals van harte! We slapen hier met de deur open, het wordt weer warmer!

De volgende ochtend wast Anne haar haar met water uit het gat van Boor. Het is nu zeer helder en goed gefilterd door de zandbodem, super! Na twintig minuten te hebben gereden ontmoeten we een stel, Inge en peter met hun landrover. Zij komen net vanuit Mozambique en willen naar Dar es Salaam, maar dan via een andere route. We kletsen gezellig en misschien zien we ze wel in Dar!

We rijden door naar Masasi waar ik op zoek ga naar bierblikken. Helaas hebben ze hier alleen flessen. Ik koop wel brood en papmeel voor de hond. We worden rondgeleid door een zeer aardige man die oprecht geïnteresseerd is in alles wat we doen hier.

Na een half uurtje rijden we een berg omhoog richting een telefoonmast en worden we gevolgd door een heel dorp. We stoppen en vragen of het goed is als we daar slapen. We mogen blijven. Bovenop is het zeer winderig en dus brengen we de avond bij ons binnen door. Het dorp staat namelijk ook op een paar meter afstand alles gade te slaan, gelukkig hebben we onze agressieve, gevaarlijke... Hond Boor en blijven ze een beetje op afstand. Er zijn die nacht twee mannen van Zain (telefoonmast) die de toren bewaken en ons natuurlijk ook. De volgende morgen zijn we dan ook totaal niet verrast als ze geld willen van Bob, maar liefst 20.000 shilling. Bob legt uit dat ze dat van te voren hadden moeten bespreken en rijdt weg, henk krijgt dezelfde vraag en hij antwoordt:’Sorry, I don’t speak Swahili...’.

Om acht uur rijden we dus weg en stoppen we langs de weg in Ndanda voor tomaten. Ik koop hier voor vijfhonderd shilling (25 cent) 12 stevige tomaten, das mooi werk! Wanneer we wegrijden gebaart een meneer met een veel te grote helm op dat we moeten stoppen. In onze ooghoeken zien we dat er politie aan komt lopen, we stoppen dus maar, waarop de agent wild gebaart en roept:’drive! He is a mental disaster!’. Henk ligt helemaal in een deuk, bedoelde hij misschien geestelijk gehandicapt?

Om tien uur stoppen we wederom voor een kopje koffie. Natuurlijk zien we nu overal rustige bushcampplekjes, maar goed... We rijden door tot voorbij Lindi waar we lunchen langs de kust. Er komt een meneer ons verwelkomen. Hij geeft mij een handje en één vinger streelt de binnenkant van mijn handpalm. Ik voel me er niet prettig bij, maar denk:’het zal de manier van begroeten hier wel zijn..’. Later vraag ik ernaar bij Anne en zij kijkt verbaasd. Het gebaar is namelijk erg oud en betekent dat iemand met je naar bed wil. Nou voel ik me helemaal smerig, ik had hem dus gewoon uit moeten schelden... Maar goed, de volgende keer dan maar...

Na de lunch willen we proberen om dichter bij een mooier strand te komen. We nemen een track die op de ‘reise know how-‘ kaart staat. We volgen een kleine vrachtwagen met water in de tank. Even later staan ze stil en rijden we erlangs. Even later halen zij ons weer in en weer even later halen wij hen in, hun chassis is doorgebroken... We krijgen diesel mee van de mannen om te brengen naar een boor plek voor de machines. Wanneer we daar aankomen krijgen we na ruim twee uur rijden door bush, te smalle paadjes, te lage takken en bomen, dat het strand nu vlakbij is. Wanneer we daar aankomen zijn er werkzaamheden voor een huis voor een tanzaniaanse man en Engelse vrouw. Wanneer we gepraat hebben en geïnstalleerd zijn en een duikje hebben genomen in het heerlijk warme water, komt de zoon van de eigenaren en vraagt of Henk met zijn moeder wil praten over de telefoon. Ze is erg nieuwschierig wat we hier doen, het is nogal ver weg van alles. Henk legt het uit en morgen komt ze langs, we zijn beneiuwd!

Op het strand is het net walhalla voor mij ik vind overal kleine mooie ‘kri-kri’schelpen en kan me geluk niet op! Boor vindt het ook allemaal geweldig. Het zwemmen in zout water gaat ook weer een stuk gemakkelijker voor hem dan in zoet water. Die avond eten we pasta en drinken een biertje en genieten van de rust na de avond van ervoor, het is echt een super mooi plekje!

De volgende morgen doet henk de wiellagerspeling van de achterwielen bijstellen en smeert de Daf door, ik bak een bakbanaan in de pan, lekker en maak de Daf schoon en typ mijn verhaaltje. We gaan zo het strand op. Het is nu eb en dus kunnen we een heel eind naar het koraalrif lopen, wat een verschrikkelijke plek...

Ruvu, Tanzania

Het is geen Engelse dame, maar een New yorkse dame. Alexandria en Saïdi bouwen hier hun huisje. Ze zijn sinds december getrouwd en lijken een erg gelukkig stel. Ze zijn in de vijftig. Ze hebben wel de nodige stress van het bouwen, zo blijkt dat het boorgat voor vers drinkwater te diep is geboord en dus het water wat nu naar boven komt zout is...

We kletsen gezellig over van alles en nog wat en ’s middags nemen we een duik in het warme water. ’s Avonds eten we gemakkelijk en liggen we vroeg in bed.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg. We moeten dezelfde weg weer terug door de ‘bush’ maar nu neemt het kortere tijd in beslag aangezien we alles al hebben afgezaagd, gekapt van de heenweg wat te laag was. Aan het eind voor het asfalt doen we een kopje koffie en rijden door naar Kilwa.

Kilwa, Tanzania

ja hoe kan het ook anders... 48 kilometers voor Kilwa beginnen we als een gek koelvloeistof te verliezen. Het spuit eruit... Henk en ik kijken elkaar verschrikt aan. G&^%*#*#!!!!! Het is wéér zo ver... Dit is te gek voor woorden. Onderweg naar Kilwa moeten we dus weer de nodige keren stoppen om water bij te vullen, ook haalt henk er weer een thermostaat uit.

Na de nodige stress komen we aan bij het Seaview Resort, we vragen de prijs voor kamperen, slechts tien dollar per persoon. Anne en ik glimlachen naar elkaar, dat wordt hem dus niet... Even later komt de meneer van de receptie en zegt:’Sorry madame, I’ve made a mistake, it’s five dollars a person’. Aha...

We blijven dus hier. Voor de rest is er hier niemand en dus nemen wij meteen het plekje met een hutje erbij, zodat we schaduw hebben. Die avond kook ik, Anne voelt zich niet zo lekker en smullen we van de ‘van alles en nog wat-‘ spaghetti.
De volgende ochtend ga ik mee inkopen doen in het centrum en Henk belt, smst en emailt heen en weer met Hein en Pier in Holland. Ze helpen ons enorm uit de brand met een een nieuwe stevigere koppakking en het versturen van het pakketje met DHL naar Dar es Salaam. Dit maakt alles weer een beetje draaglijker, nu we weten dat alles in Dar te krijgen is. Pier heeft ook nog erg goede tips voor ons in Dar om de brandstofpomp en de kop weg te kunnen brengen, Super! Nogmaals hartelijk dank! Klik hier voor de website van Hein en Pier

De vorige keer heeft Henk Jan zijn vader alles geregeld voor het pakketje. Alles kwam met succes aan en we waren zeer blij met alle hulp, nogmaals bedankt hiervoor! Klik hier voor de website van Familie V.d.Broek. We wilden het dit keer alleen via andere kanalen regelen, zodat ze niet al te veel stress hebben thuus van ons avontuurtje, hahaha!

Het inkopen gaat prima. We kunnen alles bijna krijgen, behalve een goede papaya valt niet mee... we kijken ook nog bij een andere camping, maar deze is veel te duur. Wanneer we terugkomen bij seaview, moet Anne nodig plassen, maar ze wil niet naar het toilet waar het personeel ook boven hangt. Ze loopt naar de manager. Hij kijkt verbaasd, we hadden een sleutel moeten krijgen voor ons eigen toilet en douche. Het verschil is enorm. Geen slijm op de vloer in de douche, geen poep en pies over de vloer/ muur. Man wat een verbetering! Die middag doen we veel te veel was en lopen we naar de bar voor een biertje. We praten hier met de manager, die we voor het gemak Michael Palin noemen, hij heeft hetzelfde accent. We vertellen hem van TIA, ‘this is Africa, waarop hij zegt:’No it’s TIT!”hahaha. This is Tanzania!

Na dit enerverende gesprek nemen we nog een duikje. Op het strand zit een stelletje met een klein kind bij mama op schoot en zodra we gedag zeggen, begint het kind keihard te krijsen, zeker nog nooit een muzungu gezien (blanke)...

Hierna kookt Anne rijst met tonijn, heerlijk en liggen we redelijk vroeg in bed...

Dar es Salaam,Tanzania

Henk en ik rijden om acht uur al weg, Anne en Bob volgen later, ze halen ons wel in. Het is 320 kilometer. De eerste kilometers gaan lekker, we kunnen tachtig rijden en het asfalt is goed. Helaas hebben we ook een heeeeel slecht stuk van ruim zestig kilometer en hier doen we wel drie uur over, met steeds water bijvullen. Na dit slechte stuk ontmoeten we Anne en Bob weer en lunchen we samen.

In South beach gaan we eerst langs bij Kipepeo camp, hier laten ze geen honden toe en dus mogen we verder zoeken, het is inmiddels vijf uur en we hebben het aardig gehad. Ik bel Mikadi camp, ook op aanraden van Hylton en Roxanne. Hier zijn we van harte welkom, mits het werkt met haar honden en onze hond. Het ziet er leuker uit dan kipepeo en we vinden Jo meteen aardig. We zoeken een plekje en gaan meteen een biertje halen aan de bar. Het is vandaag zaterdag en dus is het erg druk, vooral ook met lokalen die komen relaxen vanuit Dar es Salaam. We eten die avond ook lekker in het restaurant. We betalen hier 7 euro per nacht. Dus dat valt wel mee, het enige wat een beetje jammer is, is dat al het water hier zout is, douchewater, waswater, kraanwater. We hebben nog 60 liter in onze watertank, dus maar zuinig aandoen dus...

De volgende dag houden we ons gemak. We worden wakker met regen en aangezein het zondag is, is er weinig open in Dar. Henk sloopt de kop eraf en de uitlaat. Die avond ontmoeten we twee dames, een Engelse en een Canadese die samen een overlantruck rijden vol met toeristen. Ze zijn 26 en 27 jaar, man wat een prestatie. Die avond hebben we iets te veel biertjes en dus jawel, moet ik het weer een beetje afzien de volgende dag.

Maandag nemen we een TUKTUK de stad in. We gaan langs bij Bosch op aanraden van Pier. Van de zoon van de eigenaar krijgen we een goed adres om de kop weg te brengen. We willen deze na laten kijken en misschien laten vlakken. We houden ons hartje vast voor de prijs, maar goed liever dat alles blijft werken!

We krijgen de prijs en met vlakken moet het 120.000 shilling kosten, zo rond de 60 euro, in Holland betalen we hier makkelijk het tienvoud voor... we gaan dus met een glimlach op ons koppie de deur uit.

Hierna gaan we nog de stad rond op zoek naar van alles wat Henk nodig denkt te hebben voor de Daf en doen we inkopen in een grote supermarkt. Die avond eten we ook lekker in de bar. We bestellen gevulde kippenborst. Dit is erg rijk en dus heb ik na mijn halve kip al genoeg. Henk eet dus anderhalve kippenborst. Dit moet hij ’s nachts een beetje bezuren, het is nl erg rijk en dat zijn we niet meer gewend...

De volgende dag zeggen we gedag tegen Anne en Bob. Ze laten de auto staan en gaan voor 1 of 2 nachten naar Zanzibar. Wij gaan de stad in. We brengen de brandstofpomp naar Bosch en halen de kop op. Nog een leuke verrassing... De kop hoeft niet gevlakt en dus hebben we een rekening voor de helft van de prijs! Hierna rijden we naar een stoffenmarkt, tegen Henk zijn zin in, maar eenmaal daar koopt hij ook stof voor zichzelf! Voor vier meter betalen we 2 euro en vijftig centjes, niet verkeerd. De kleuren en patronen zijn zo gaaf hier! Hierna doen we ook nog groenten inkopen en slaan we steil achterover, ze hebben bloemkool! Mjammie!!!!!!!!!!

Die avond kook ik lekker en zijn we om half negen uitgeteld en dus kijken we lekker een filmpje in bed en vallen we snel al in slaap...

De volgende morgen staat henk voor zessen al op en maakt hij de kop schoon, kijkt het laswerk van de lassers na (hebben we ook nog laten doen..) aan de uitlaat en rommelt hij aan de Daf. Henk wordt al weer erg moe van al dat werk. Helaas weet ik niets van dat al en kan ik hem alleen steunen door te zorgen dat meneer lekker eet en goed drinkt! Ik schrijf het verhaaltje weer en heb de stoffen gewassen en helaas regent het, dus erg veel drogen doet het niet, maar goed, zo hebben we wel zoet water om de vaat mee te doen, we vangen het water nl op van de luifel.

Hopelijk komen morgen de onderdelen binnen met DHL en kan Henk alles weer in elkaar schroeven. En nu maar hopen dat alles het echt houdt tot thuus...

Mikadi camp, Dar es Salaam, Tanzania

Helaas op donderdag is er nog niets binnen… de spullen zijn nog niet door de douane heen, Henk belt op en neer, maar geen resultaat. Even later gaat Henk met een tuktuk de stad in om de brandstofpomp op te halen. Dit duurt even, want ze hebben niet helemaal gedaan wat Henk wilde, maar het wordt ter plekke in orde gemaakt super! Ik blijf ondertussen thuus en voel me niet helemaal lekker. Heb af en toe een beetje verhoging. Anne en Bob zijn inmiddels ook weer terug en vonden Zanzibar leuk, maar een echte ‘tourist-trap’. Je wordt van alle kanten belaagd door mensen die je willen: chauffeuren, kettinkjes verkopen, hotel willen verzorgen etc. Nadat we hun foto’s ook hebben bekeken, vinden we het niet zo erg dat we er niet heen gaan. Het is net marokko, maar dan minder druk met leven op straat.
Die avond lig ik vroeg in bed met een paracetamolletje, lekker tukken...

De volgende morgen voel ik me goed genoeg om samen met Anne de stad in te gaan. We huren Ben met tuktuk en rijden eerst naar Mwenge market, moet geweldig zijn... Dit is dus een groot plein omringd met allerlei souvenirstalletjes. Het leuke is dat het meeste uit Bali of Congo komt, we lopen hier dus gauw een rondje en laten ons rijden naar een groot winkelcentrum. Hier eten we bij een bakker een lekker broodje. Mijn maag is het er alleen niet mee eens en ik ben blij als ik buiten ben en met een glimlach naar Anne een windje of twee kan laten.

We lopen verder het winkelcentrum in en we zoeken eerst een toilet op en lopen naar de shoprite, hier moet je je tas afgeven, dit zie ik niet zo zitten, aangezien alle documenten er in zitten: paspoorten, carnet etc. Anne rent dus naar binnen en weer naar buiten en van hieruit stappen we weer in de tuktuk. Nu rijden we naar DHL headoffice. Natuurlijk is het pakketje er nog niet en dus sms ik henk erover, of ik even naar het vliegveld wil, helaas staat het verkeer zo vast dat dat onmogelijk is nu, dan maar morgen.

We rijden door naar straat waar ze stoffen verkopen. Het is dezelfde straat als waar ik ben geweest met Henk. De verkopers herkennen mij nog en waarderen het grapje: ‘You must be glad, I left my husband at home’. Henk heeft namelijk altijd de grootste lol met onderhandelen. Anne en ik spenderen hier de meeste tijd. Ze vragen belachelijke prijzen, gelukkig weet ik nu de prijs en proberen we ook zonder een Henk aan onze zij, zo goed mogelijk te onderhandelen. Aan het eind lopen we terug naar de eerste winkel waar we de beste prijs krijgen. Het is hier wel druk... Gelukkig laat Anne nu een windje en al gauw hebben we de hele shop voor ons zelf!

Bepakt met materialen lopen we terug naar Ben en laten ons terugbrengen. Eenmaal thuis is mijn verhoging weer omhoog gegaan. Het voelt niet als malaria. Onze Belgische buren, Annie en Chris hebben net toevallig testkits gekocht en ik mag er ook één proberen. We hebben beiden geen malaria, maar ja wat dan? Een griepje?

Die middag komen Duitse mensen, Ruven en Christine, die we onderweg naar benee al meerdere malen hebben ontmoet aangereden. We kletsen heel wat af, maar gaan allemaal vroeg ons mandje in.

De volgende morgen staan we allen bijtijds op en ontbijten we. Ik neem afscheid van Anne en Bob, zij gaan verders en heopelijk komen we elkaar onderweg zekers weer tegen, erg gelachen met ze! Ikstap in een tuktuk om hopelijk nu echt het pakket op te halen. Het zou op het hoofdkwartier moeten zijn, maar natuurlijk is dit niet het geval... We rijden door naar het vliegveld. Zodra ik mijn mond opendoe word ik al ‘Madam Henk’ genoemd. Ik hoef niets uit te leggen, de dame regelt alles. Toch handig als je een vent hebt die erg kan slijmen en soms zelfs flirten wanneer het nodig is over de telefoon, hahaha. Na een half uurtje kan ik eindelijk tekenen en mag ik het pakketje meenemen!!!!!

Op de terugweg haal ik bier om het te vieren. Terug bij de Daf, staat henk al te trappelen. Hij begint meteen en om een uur of vijf zit alles weer vast, GEWELDIG!!!! Hierna nemen we een duik in de zee en ga ik, jawel helaas weer vroeg naar bed...

De volgende morgen heeft Henk een ‘mannetje’besteld die per fiets zoet water komt brengen, maar liefst 200 liter voor 2 euro. Al het water bij Mikadi is nl zout water en dat willen we niet in de watertank! Wanneer dit gebeurd is, gaat Henk voor een testritje met Boor. Na een 45 minuten komt hij terug met een grote glimlach. Hopelijk houdt alles het nu tot thuus!!!

Die middag houden we ons gemakje en eten we lekker wat bij het restaurant. Het is een drukte van belang op het strand vandaag. We kijken onze ogen uit. De bewaking, Maasai mensen van de camping hebben het erg druk met mensen van de grond te houden. Die nacht worden we ook wakker midden in de nacht van een luid geschreeuw. De volgende morgen horen van Graham dat het een Turkse man was onder invloed van van alles en nog wat en de Maasai mensen slaan met hun stok, wanneer er niet geluisterd wordt. Spannend!

De volgende dag gaan we de stad in om een gele kaart te halen voor Hein en Pier. Deze sturen we per DHL meteen op naar Nederland. In Dar samen met onze tuktuk en driver Adam hebben we wederom weer veel lol. We vinden Dar een zeer leuke stad!

De volgende morgen gaan we er echt vantussen. We zeggen gedag tegen Jo, de eigenaresse van Mikadi en net wanneer we weg willen gaan, krijg ik nog een eigengemaakt vestje van Kanga stof, geweldig! Jo is echt een enorme hulp geweest en een ontzettend leuke lieve meid.

Pangani Beach, Peponi campsite, Tanzania

We besluiten om Dar heen te rijden i.p.v. de ferry te nemen. Het verkeer kan nl met een auto verschrikkelijk zijn in Dar. We stoppen heel even om een nieuwe zwembroek te kopen voor Henk. Zijn oude is echt helemaal versleten, niet meer te naaien...

Van hieruit rijden we in één keer naar Peponi beach. Het kost hier 4 dollar per persoon per nacht en het is echt een paradijsje! Zon zee strand en de douches zijn iets minder zout, plus de twee dames hiernaast, nichten van de eigenaar van Peponi beach, hebben een pizzaoven en vers stokbrood elke dag, super!

De volgende morgen doe ik eerst een was, Henk fiddelt weer wat aan de Daf en ik maak binnen schoon. Hierna ga ik met Anne naar de buurdames en man, ze hebben hier een eigen shop, boutique, pizza’s etc, super! De kwaliteit van alles dat hier gemaakt wordt is ook zeer mooi en goede kwaliteit, maar er hangt wel een prijskaartje aan...

Die avond eten we een heerlijk zelfgemaakt pizza en we genieten samen met Anne en Bob, gezellie!

Henk en ik besluiten hier nog een nachtje te blijven en even later Anne en Bob ook. Van hieruit plannen we dan door te gaan naar Irente farm. Hier geen zon, zand en zee, maar wel KAAS, koelte en eigengemaakte wijn!

KAAS, ben benieuwd!

Irente Farm, Lusotho, Tanzania

We rijden op ons gemakje naar Irente farm, wanneer we snel even hebben gelunched rijden we door en zien we in onze achteruitkijkspiegel wel een heel bekend busje. Wanneer het busje steeds dichterbij komt, blijkt het inderdaad Rouven en Christine te zijn. We rijden samen op naar Irente. Zodra we van de hoofdweg afbuigen naar rechts krijgen we een ontzettend mooie route door de bergen heen. Het uitzicht is ademloos en we stoppen dan ook meerdan eens om een foto te maken. De kinderen langs de weg zwaaien ofwel enthousiast of je krijgt maar één vingertje, ach...

We komen aan bij Irente om een uur of drie. Anne en Bob zijn er al. We maken kennis met de eigenaren: Anette en Peter. Zij is Swiss en hij is Zuid Afrikaans. Het is een stel dat naar ons toe een beetje gestresst overkomt. Nadat ze uitleggen waarom, kunnen we hun gedrag wel begrijpen. Er is namelijk een zeer mooi uitzichtpunt dat altijd open was voor ieder, totdat een rijk man (politiek...) besloot een hotel er vlak naast te bouwen. Ze hebben met het hotel ook een hek geplaatst en dus moet ieder nu betalen om bij het uitzicht te komen. Ze hebben hier helemaal geen recht op en dus is het illegaal. Ook is er veel sprake van illegale houtkap op de grond van de Lutheriaanse kerkgrond en dit zorgt ook voor de nodige stress.

Boven bij Irente is het heerlijk koel, af en toe zelfs te koud! We slapen hier heerlijk. We kopen genoeg kaas en kwark met kruiden voor op de boterham, heerlijk. We blijven hier drie nachtjes. We betalen per koppel 3 euro per nacht, is erg goedkoop! Na de eerste nacht gaat Henk lekker op stap met Boor en ik doe hoognodig het beddengoed maar weer eens wassen. ’s Middags lopen Anne, Bob, Henk, Rouven en ik plus Boor naar het uitzichtpunt bij het hotel. Ze doen inderdaad erg moeilijk en laten ons er niet door. Het is één gezeur...

Toch komen we bij het punt en het is zeer mooi, super! De volgende ochtend lopen Henk, Rouven en nu ook Christine naar het punt en hebben ze weer hetzelfde gezeur. Henk heeft hier lak aan en snijdt het touw door van het hek en loopt gewoon door, hahaha.

De rest van de dag houden we ons gemakje en zeggen gedag tegen Anne en Bob die we over een dag of twee wel weer zien. ’s Avonds wanneer Christine en ik pannenkoeken bakken, met jawel...KAAS!!!! komen Isabella en Thomas met hun MAN truck aangeredn. We hebben hun ontmoet in Peponi beach, een aardig stel uit Zwitserland. We kletsen die avond veel en genieten van de pannenkoeken mét KAAS!!!!

De volgende ochtend hebben we een langzame start en rijden we om half twaalf weg naar Pangani riverside camp waar we Anne en Bob ook weer zien. Ze willen hier vijf dollar per persoon, maar Henk en Rouven maken het vijf dollar per auto. Die avond slapen we naast de rivier en zien we jawel welgeteld één krokodil van zo’n twee meter lang!!! Ook zien we bushbabies, vuurvliegjes, vuurwurmpies, slangenhuid, king fishers en allerlei andere vogels, ook horen we zeer veel kikkers op de achtergrond.

De volgende dag vertrekken we vroeg en stop ik in Mambo om patatjes te kopen, deze zijn opeens erg duur...

Moshi, Tanzania

We rijden door naar Moshi. Voor Moshi worden we gestopt, want we moeten ons wegen op de weegbrug. We leggen uit dat het niet hoeft want we zijn een ‘mobile home’ we laten alle papieren zien en Henk is nu al zeer ongeduldig. Na wat overreding van Henk’s kant, rijden we lekker gewoon door...

We stoppen onderweg om wat inkopen te doen en kopen in Moshi 500 gram koffie voor twee euro, super koffie!!! We besluiten te bushcampen buiten Moshi met hopelijk uitzicht op de Kilimanjaro. Dit valt niet mee. Alles hier is bouwland en het stikt er van de mensen. Om een uur of half zes vinden we gelukkig toch een plekje en wat voor een plekje. We kunnen de Kilimanjaro zien, met sneeuw op de top en het wemelt hier van de kikkers en vogels. Boor is ook in zijn element en neemt meteen een duik in een modderplas, verkoeling.
Overdag is het best warm, maar gelukkig koelt het s avonds heerlijk af en kunnen we lekker slapen.

Samen met Rouven en Christine maken we die avond heerlijk pompoenprut met rijst en eten we onder het genot van een filmpje, heerlijk. We blijven hier lekker nog een dagje staan en hopelijk volgen Anne en Bob ook, zou gezellig zijn!!!

De volgende morgen staan Henk en ik zoals gewoonlijk vroeg op, we maken een kopje koffie en genieten van de omgeving. We staan vlakbij een redelijk grote plas en dit trekt veel vogels aan, het is een mooi gezicht allerlei verschillende grote watervogels. Na een lekker ontbijtje zijn de buurtjes ook wakker en kijken we een filmpje, net wanneer we willen starten horen we een motor... Het zijn Anne en Bob! Die middag spenderen we met lekker hangen, filmpje kijken en lekker kletsen. De volgende dag besluiten we ook nog te blijven. Ik wordt een beetje hyper en besluit een rokje te maken. Nog nooit gedaan, maar kan niet al te moeilijk zijn toch? Ik begin om tien uur en om één uur zit het in elkaar, toch wel leuk naaien!

Tegen de avond komt er een grote groep mensen langs, met voorop twee zusters. Zuster Johanna en Mary waren een beetje ongerust, misschien zijn we wel bandieten, het is bijna verkiezingstijd en dus weet je maar nooit... Het blijken zeer aardige dames te zijn en we zijn de volgende ochtend van harte welkom bij hen op de missie, gaan we maar even doen dan!

De volgende morgen gaan we dan ook even langs. We rijden er eerst voorbij en na heel wat rondvragen, komen we er toch nog. Zuster Johanna staat ons al op te wachten en verwelkomt ons met een stevige knuffel. We lopen het terrein op en zijn verbaasd. Alles ziet er super goed uit. Ze verbouwen alles zelf. Ze hebben samen met Duitsers die hier in jaren en jaren terug voor het eerst kwamen een verbond en zij helpen de zusters van alles ontwikkelen, zoals een nonnenschool, een nieuwe kerk een kliniek etc. We kijken in de kerk en lopen door naar een ontmoetingshuis met vele slaapkamers en een grote zaal. We worden hier uitgenodigd om plaats te nemen en krijgen koffie, papaya, gekookt ei, vetkoek, pinda’s, bananen, brood etc...

We voelen ons zeer vereerd en genieten met volle teugen. Zuster Mary blijft ons maar volproppen en vindt het jammer dat we moeten gaan, maar dat we van harte welkom zijn voor een andere keer. Wanneer we naar buiten lopen horen we zingen, het ontmoetingsgebouwgaat morgen officieel open en hier zijn ze voor aan het oefenen. We zijn mais, heel veel mais, enorm veel bananen bomen dit is een paradijsje op aarde. Ook alle bloembedden zien er zo mooi uit, met vlijtige liezen, dahlia’s, rozen noem maar op, geweldig. Terug bij de auto nemen we afscheid en gaan we op naar Longido.

Longido, Tanzania

We besluiten een route te nemen die niet op de kaart noch op de GPS staat. Het is mooi rijden tussen bergen door over zeer open vlakten. We kijken uit op mount Meru en het is adembenemd. We besluiten westelijk te blijven rijden, zodat we uiteindelijk op een hoofdweg uit moeten komen. Onderweg zien we overal ‘boma’, huizen van de Maasai mensen. Ze zwaaien allemaal even aardig en wanneer we stoppen om aanwijzingen te vragen doen ze hun best met handen en voeten, super!
Niet alleen zien we Maasai mensen maar ook: giraffen, struisvogels, zebra’s, bustard vogels etc, het is geweldig. Het enige dat een beetje hinderlijk kan zijn is de hoeveelheid stof. Het stof dat van de weg dwarrelt is zo klein dat je het letterlijk overal terugvindt. Henk en ik vinden het geweldig, lekker weer een beetje het gevoel hebben dat je in de middle of nowhere bent, super!

Uiteindelijk schieten we net voor Lariboro het asfalt op, super asfalt overigens. Het is de weg die naar de grens met Kenia loopt. In Longido doen we nog wat inkopen en van hieruit rijden we weer westelijk. Net voorbij Longido slaan we af in de bush en vinden een spot om te kamperen. We staan met de drie wagens mooi in een rondje. Zodra we parkeren komen er twee jonge ‘krijgers’ op ons af en prberen we een praatje te maken. Ze zijn erg vriendelijk en gaan er na een tijdje vandoor. Ik kook eten en de rest doet dit ook. We eten ons voer op en gaan gauw naar binnen, want het begint te regenen. We zitten dus al om zeven uur binnen!

Henk en ik kijken harry potter and the halfbloodprins in het vlaams, beetje een tegenvaller, maar goed bij gebrek aan beter en vallen al gauw in slaap.

’s Morgens nemen we afscheid van Rouven en Christine, zij rijden nu naar Namaga, Kenia, ze hebben problemen met hun iveco bus en moeten in Nairobi onderdelen halen. Wij blijven met Anne en Bob achter. Zodra we aan het inpakken zijn, komen er drie jonge mannen langs met honden. Boor vindt dit erg interessant en de mannetjes vinden Boor weer erg interessant. We maken een foto en proberen wederom met handen en voeten te praten, gaat best!

Van hieruit nemen we de piste naar Kitumbeine en Gelai. Het landschap is werderom allemachtig prachtig. We zien genoeg wild rondlopen en het plaatje van Maasai met hun vee is ontezeetnd mooi om te zien. De koeien, schapen en geiten zien er hier ook supergoed uit. Onvoorstelbaar na alle magere scharminkels die we onderweg hebben gezien.

Om een uur of vier half vijf besluiten we naast een droge rievierbedding te gaan staan. We zien hier geen hutjes dus het zou rustig moeten zijn toch? Niets is minder waar... Zodra we staan komen er jonge mannen langs en even later een bloedmooie Maasia vrouw met een zeer open en mooi gezicht. Ze verwelkomt ons van harte en wijst waar haar huis is. Haar naam is Nosudan. Ik probeer mijn best met mijn swahili en maasai wat ik onderweg heb opgepikt en ze is zeer onder de indruk. We kletsen heel wat af en even later komt één van haar kinderen aangelopen met allerlei sieraden voor de verkoop. Huh? Ze wil niets, maar wil wel wat verkopen, niet bedelen? Dit is geen Afrika! Ik koop oorringen die door een gat bovenin je oor moeten gaan, dus die moeten we maar laten schieten als we terug zijn in Holland... en Anne koopt een gewoon paar oorbellen. We geven ze één fles water, we hebben zelf ook niet al te veel meer en dit drinken ze in één ademteug naar binnen. Hierna gaan ze ervantussen en maak ik het eten. Even later komt de man van Nosudan langs. Het is een lange man met de mooie versieringen overal. Hij maakt een praatje en Henk komt erachter dat hij maar liefst twee vrouwen heeft en 120 koeien! Hij vraagt ook of we bescherming nodig hebben in ruil voor geld, wauw iemand die meteen over geld begint in ruil voor iets, is dit Afrika? Hij laat ook grote bijtplekken zien op zijn been van een leeuw. Henk vroeg namelijk of er ook leeuwen zijn in de regio, ja dus...

Die avond hebben we een beetje regen. En gaan we redelijk vroeg ons nestje in. De volgende morgen zodra we uit bed zijn, komen er twee vrouwen met allerlei sieraden. Ze zijn aardig agressief in het verkopen van spullen. Gelukkig komt na een tijdje Nosudan en loop ik naar haar toe en begroet haar hartelijk. Ik vraag of ik een foto mag maken en dit is goed, we staan er samen op. Wanneer de foto is gemaakt hang ik een zelfgemaakte ketting om haar nek, zij is zo lief, dus ik wil een cadeautje geven. Hierop graait ze in haar tas en haalt er een melk/ waterfles uit en geeft deze aan mij. Ik geef haar een knuffel en berg het op. Super!

Na heel wat gezwaai rijden we maar liefst zo’n vijf kilometer... er staat hier namelijk een slagboom en we moeten hier 10 dollar per persoon betalen om tien kilometer te rijden, na heel wat onderhandelen maakt hij er tien dollar per auto van, dat is één dollar per kilometer over zeer slechte weg!

Na die tien milometer komen we bij een ander hek en hier is het nog ietsje gekker...dit is het Ngorogoro district en hier betaal je 15 dollar per persoon en weegt je voertuig meer dan twee ton, uhm ja ietsje meer..., dat kost je dan slechts 150 dollar...

We staan meteen allemaal op ons achterste poten aangezien we dit niet wisten van te voren en het bedrag belachelijk vinden dit is de Serengeti nog niet! Uiteindelijk betalen we met zijn allen 126.000 shilling 64 euro, aanzienlijk minder, dit duurt alleen wel een uurtje...

Engaro Seo, lake Natron, Tanzania

We stoppen even in Engaro Seo om ons stoffige koppies onder een stroompje te houden. Boor vindt dit geweldig. We trekken meteen de nodige bekijks, maar iedereen is even vriendelijk. Wanneer we iets doorrijden en langs een camping komen, vragen Anne en Bob of ze water mogen vullen. Ik stap uit en meteen word ik aangevallen door wel tien dames die van alles om mijn armen proberen te hangen, ik word hier een beetje gallisch van en ga weer in de Daf zitten. We rijden terug naar ‘the rivercampsite’ dit is een oase in het midden van een grote leegte en open vlakten. We vragen of we hier een nachtje kunnen blijven, dit is geen probleem voor de helft van de prijs. Anne en ik wassen meteen kleding en de binnenkanten van de voertuigen, Henk maakt de ipod kabels en rommelt hier en daar.

Hierna lopen Anne en ik net buiten de campsite naar een stel Maasai dames die van alles verkopen. Ik koop twee paar oorbellen voor 2 euro en 50 cent. Ik wilde ze voor 2 euro kopen... ik loop dus terug om de laatste centen te halen en buig voor de oudere dame wanneer ik het aanbied, ze lacht en geeft me een armband voor niets. Voor Anne maakt ze dezelfde oorbellen, we hebben weer dezelfde smaak en lopen we terug. Na een uurtje is ze klaar en worden we geroepen. Ik loop mee met Boor die lekker poedelt in het stroompje. Opeens word ik geroepen en is Anne zogenaamd boos, want ze moet meer betalen dan ik. Ze stampvoet weg en ik krijg het geld terug van de oudere dame en geef het even later terug met een grote glimlach aan Anne.

’s Middags loop ik nog even terug en maak meteen duidelijk dat ik niets wil kopen, maar gewoon een praatje wil maken. Ze klesten gezellig met me en even later zeggen ze, je mag wel een foto maken voor niets, dit weiger ik aardig, ik wil gewoon even lekker keutelen...

’s avonds tijdens het eten komt een werknemer vragen of alles naar wens is, ja zeker! Hij vertelt van alles over de regio en de maasai. Wanneer is een Maasai man een krijger? Waneer hij als eerste de leeuw spiest van alle dertig/ twintig man. Interessant! Ook vertelt hij over de vulkaan die nog steeds actief is en uitgebarten is in 2007 of was het 2008? Iedereen moest vluchten, niemand overleed gelukkig, maar het was erg gevaarlijk!

de volgende morgen rijden we om 8 uur weg. Om 9 uur stoppen we om te kijken naar Lake Natron, een adembenemd gezicht en om tien uur stoppen we weer voor een kopje koffie. Even later stopt er een andre auto. Het zijn Nederlanders die werken voor de Nederlandse ambassade in Dar es Salaam. We kletsen gezellig en rijden door.

We stoppen nog één keer in Wasso om inkopen te doen, dit valt niet mee, er is niet veel... Achttien kilometer voor de Serengeti stoppen we. We rijden de bush in en kamperen hier voor vannacht. Meteen zijn er twee dames die uitleggen dat er hier vlakbij een waterhole is waar olifanten komen drinken. Ze zijn erg aardig, proberen wat te verkopen, maar we hoeven niets, even goede vrienden, een zwaai en ze zijn ervandoor. Even later komt er een jongeman langs, Johnson (Maasai) en kletsen we verder. Ze hebben hier geen speren maar pijl en boog even later geeft hij een demonstratie met twee andere vrienden. Ze schieten wild dat hun vee pakt, maar ook andere mensen die hun vee willen stelen, we lachen en zeggen meteen, maar wij willen geen vee stelen!

Die avond maken we een vuur en maak ik een bananenbrood naar recept van Tina, nogmaals bedankt. Dit is mijn eerste, maar meteen een succes! Super. Anne en Bob genieten ook mee, lekker! Henk ligt er als eerste in, hij heeft last van zijn keeltje. De rest volgt niet veel later. ’s Nachts horen we hyena’s... Maar goed dat we met de deur dicht slapen, dan kan Boor tenminste niet naar buiten glippen. Vandaag gaan we naar Serengeti. We doen Boor achterin verstoppen en hopen dat alles goed komt...

Serengeti, tanzania

Na alle extra kosten van gates waar we van te voren niets van af wisten, houden we ons hartje vast. Van Serengeti weten we dat het duur is... ik loop het kantoor binnen bij Klein’s gate en vraag wat het kost. Het is 50 dollar per persoon en 30 extra per persoon voor kamperen. Voor de vrachtwagen moeten we 80 dollar betalen, totaal 240 dollars dus. Dit is acceptabel, aangezien we dachten met de truck meer kwijt te zijn. We rijden het park binnen om een uur of twaalf en rijden eerst naar het noorden. Meteen worden we doodgegooid met rooibokken, impala’s, buffels, giraffen, springbokken, wilde zwijnen etc...

Wanneer we meer westelijk gaan rijden zien we een grote sliert wilde beesten/ gnoes voorbij trekken. Ze trekken nu naar gebieden waar het gras lekker groen is, de migratie. We staan voor de eerste groep een tien minuten stil en voor een tweede groep wel een kwartier. Het is geweldig om deze dieren in immens grote groepen voorbij te zien trekken, dit kennen we alleen van televisie!

Ook zien we heel veel zebra’s en nijlpaarden, struisvogels, we kunnen er ook niet over uit dat het allemaal zo groen is hier. In vergelijking met Namibië en Zuid Afrika is het een wereld van verschil.

Om een uur of zes ’s avonds rijden we de ‘public campsites’ op, de eerste twee zijn dik bevolkt, hier kunnen we niet blijven, Boris is namelijk mee naar binnen gesmokkeld... hij zit achterin en moet volgens mij nodig een plasje doen, het is ook nog niet donker en we willen niet riskeren dat de hond ontdekt wordt en dat we moeten betalen en/of dat de hond ter plekke neergeschoten wordt...

Godzijdank vinden we een campsite voor ons alleen en Bob en Anne. We parkeren zo dat we vanaf de ingang niet te zien zijn. We laten Boor gauw plassen en wanneer het donker is, laten we hem buiten liggen op zijn matje. Wanneer ik binnen ben om het eten voor te bereiden, roept Henk me, door de campsite loopt een giraf op nog geen twee meter afstand! Wauw!
Die avond maken we een vuurtje en zitten we lekker buiten te keutelen. We gaan niet te laat naar bed, want morgen willen we om vijf uur op en zes uur rijden. Wanneer ik ’s nachts moet plassen (godzijdank hebben wij een wc aan boord!) staan er buffels naast de truck, deze zijn zeer gevaarlijk en ik ben dan ook zeer content dat ik mijn plasje op mijn eigen potje kan doen: binnen! Die nacht slapen we onrustig we horen van alles voorbij klauteren en sluipen, hyena’s maken ook een zooitje samen met apen van de vuilnisbak, daar hebben ze hier niet zo goed over nagedacht...

De volgende ochtend word ik wakker gekust, ik ben jarig. Half slaperig maak ik een bak koffie en smeer een broodje met kaas, lekker! We springen de Daf in en kijken rond. De buffels zijn er nog. We krijgen van mensen onderwg te horen dat er leeuwen in de buurt zijn, we stoppen eerst naast een boomstam in het gras met wel 8 leeuwenwelpen die eroverheen klauteren een machtig gezicht. Even later hebben we een groep dames die liggen te pitten, doen ze wel eens anders en verderop liggen twee mannetjes, eindelijk een volwassen mannetjesleeuw!

Aan de andere kant van de weg wacht nog een verassing, we zien een luipaard in een boom, die ons op zijn gemakje ook bestudeerd, geweldig! Wanneer henk en ik voorop rijden moeten we opeens vol in de ankers, er krioelt een zwarte cobra over de weg...

Onderweg naar de Ndabaka gate zien we nog heel veel olifanten, zebra’s, bustard vogels en secretaris vogels, struisvogels, gnoe’s etc, te veel om op te noemen, maar eenmaal bij de gate...

Natuurlijk hebben we weer te weinig betaald, hoewel we zeker weten dat we nu niets geflest of gek gedaan hebben, wordt Henk erg boos. We weigeren in plaats van 80 dollar 200 dollar te betalen voor de truck. Henk belt wat heen en weer en hij moet een statement schrijven van wat er volgens hem is gebeurd en we mogen na een uur wachten het park uit, leuk einde weer van een geweldige Serengeti ervaring en verjaardag...

We stoppen niet al te ver om een ongeduldige Boor eruit te laten en we maken een soepje en dan geeft Henk me een cadeautje... ik was namelijk helemaal weg van een jurkje in Pangani, maar heb het toen niet gekocht en hij heeft dat wel gedaan voor mij, super. Ik krijg tijdens de lunch ook een gezellig belletje van Ria en klets weer als vanouds, gezellig!

Die avond slapen we in de bush, gezellig. Anne en Bob zijn doorgereden naar Mwanza, wij besluiten te bushcampen. We vinden een plekje in de velden. We koken snel en kijken een filmpje en gaan vroeg naar bed. De volgende morgen blijkt ons gas op te zijn en dus hebben we geen kopje koffie...

We rijden door naar Mwanza en sms-en Anne en Bob, zij blijven nog een nachtje in Mwanza en wij doen inkopen en nemen de ferry naar Kamanga. Hier ijden we over een piste naar Sengerama waar we zo’n dertig kilometer verderop bushcampen. We vinden een plekje en zodra we staan begint het te gieten.We maken dus snel een vuurtje onder de luifel en maken een één pans gerecht. We koken al om een uur of vier en om vijf uur hebben we lekker eten binnen onder het genot van een filmpje, brother bear. Hierna kijken we nog een film ( we hebben schijfruimte nodig...)

’s morgens maken we een vuurtje en maken twee pottten koffie één voor nu en één voor later. Ook koken we lekker een eitje, mjammie. Om negen uur rijden we verder en houden contact met Anne en Bob via sms. Om tien uur stoppen we en drinken ons kopje koffie.

om half één stoppen we voor lunch en het begint te regenen. We maken toast op vuur met een gebakken eitje, veel eitjes vandaag... Net wanneer we klaar zijn, regent het dikke druppen. Anne en Bob zijn inmiddels ook gearriveerd en hebben een snelle lunch. Van hieruit rijden we richting Bukoba. De weg die we nemen staat niet op de kaart of op de gps. Het is een weg van een jaar oud en nu al verschijnen er slaggaten in de weg... Deze weg heeft tanzania vast weer een heel bos gekost voor de Chinezen...

we vinden een bush camp bovenop een heuvel met uitzicht op lake Victoria. De mensen hier komen even een praatje maken, maar zijn niet heel vervelend. Die avond koken we weer op vuur en kijken foto’s samen met Anne en Bob. Die nacht slapen we als roosjes, zo moe zijn we.

De volgende morgen rijden we naar Bukoba. We komen er om een uur of twaalf aan en besluiten te kamperen langs Lake Victoria. Ze willen vijf dollar per persoon, maar we betalen vijf dollar per auto. Er wordt een elektra kabel geknipt en we staan op een zandstrandje aan het meer. Boor neemt meteen een duik en is zeer happy! Na een korte lunch rijden we gauw met Anne en Bob het centrum in en doen we inkopen. De groenten zijn hier erg goedkoop, maar het fruit is veel te duur, gekkenwerk!

Op de camping trekken we veel bekijks en mensen die bedelen. Gelukkig na wat geklaag bij het personeel is dit al snel over en kunnen we even opladen voordat we morgen de grens met Uganda gaan doen... Ben benieuwd!

Bukoba, Tanzania

’s Avonds gaan we eten in een restaurantje langs het strand. Ik tut me voor de verandering eens op (jaja, mascara!) en trek mijn nieuwe jurk aan van Henk over een spijkerbroek, het is frisjes. Wanneer we eraan komen zitten er nog twee Muzungu’s (blanke Europeanen). Het is een Duits stel van in de vijftig die aan het backpacken zijn. Ze hebben eerst Indonesië gedaan en nu doen ze Tanzania. Cybil en Hanz hebben het erg naar hun zin en we wisselen verhalen uit.

Henk, Bob en ik bestellen ‘egg chipsi’ dit zijn gebakken patatjes in een omelet. Het is verassend lekker en zeer goedkoop, maar een eurootje. Anne gaat voor een ‘duur’ gerecht de groenten curry voor maar liefst twee euro...

Nadat het Duitse stel gedag heeft gezegd, genieten wij nog even van een koud Kilimanjaro biertje wanneer er een meneer langskomt. Hij is van Uganda en viert hier dat zijn werk erop zit met drie vrienden en terug gaat naar Uganda morgen. Ze zijn allemaal zeer goed geschoold en geven allen les hier op een middelbare school. We hebben een zeer interessant gesprek en we kijken nu al uit naar Uganda.

Wanneer we teruglopen over het strand naar de camping is het een zee van rust. Het is allemaal uitgestorven hier en dat voor een zaterdagavond! We drinken nog een kopje thee en duiken ons nestje in.

De volgende morgen zetten Anne en Bob koffie voor ons, tsja nog steeds geen gas en doen we alles op het gemakje. Henk en ik rijden voorop richting de grens met Uganda.

Onderweg krijgen we een sms van Anne en Bob. Zij nemen niet de Bugango (kleine) grens maar Mutukele. Ze hebben namelijk vernomen dat er geen douane post is daar voor het carnet. Wij zijn inmiddels al zover dat we besluiten door te rijden, we zien het wel.

Henk en ik stoppen voor een kopje koffie om een uur of tien midden in een immense suikerrietplantage. Ik bel nog even het thuisfront met de laatste centjes op de simkaart. Van hieruit is het zeer mooi rijden. De weg is in redelijke conditie en iedereen zwaait even enthousiast wanneer we langsrijden.

Om een uur of twaalf komen we aan bij de grensplaats Bugango. Ik loop met de documenten het gebouw in en tot onze (niet zo grote verassing) is er alleen een immigratie post. We spreken af dat ik eerst illegaal naar de Uganda kant loop en er toestemming vraag of ze aan de Tanzania kant het carnet uit mogen stempelen. Ik loop de heuvel af en overal wordt er vriendelijk gegroet en uitbundig gezwaaid. De kleinste kinderen kunnen hier al een beetje Engels, wat een verschil met Tanzania...

Wanneer ik aankom aan de Uganda kant blijkt het geen probleem te zijn als ze aan de Tanzania kant ons carnet uitstempelen. Aan deze kant hebben ze alleen geen immigratie, dus de paspoorten stempelen moeten we doen in Mbarara.

Ik ‘klim’ weer omhoog vergezeld door vier kleine dames. Die giegelend met me meelopen. Eenmaal boven staat er een grote groep mensen bij de Daf, ja Boor trekt altijd veel bekijks. Henk en ik lopen het kantoortje binnen en met tien minuten is alles geregeld. We stappen in de Daf en rijden Uganda in...

 


Bekijk foto's van Tanzania >