Verslagen over Syrie

Syria
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 26-01-2011 13:26:41

Daraa, grens Jordanië-Syrië

Aan de kant van Jordanië is alles met een tien minuutjes geregld, zo snel. Aan de Syrië kant parkeren we de Daf voor het immigratie gebouw en lopen we naar binnen naar het ‘foreigners-loket’. Deze meneer geeft ons aanvraagformulieren en schrijft op een briefje dat een visum 34 dollar kost per persoon. Het duurt even voor het kwartje valt dat we naar de bank moeten om het geld over te maken. Wanneer dit gebeurt is en Henk hem de bonnetjes geeft, krijgen we meteen ons visum voor 15 dagen! Hé, dat was geen zeventien uur wachten, maar tien minuutjes! Van hieruit rijden we de Daf naar customs. Henk stapt uit en regelt alles voor de 100 dollar dieseltax en ik blijf met Boor zitten. Meteen heb ik twee militairen aan mijn broek hangen. Ze spreken amper Engels, maar willen maar al te duidelijk datde hond naar buiten komt. Eenmaal buiten met Boor, wordt hij van mij overgenomen en stoer op de foto gezet.dit ritueel herhaalt zich nog een paar keer en hierna mag ik weer gaan zitten met Boor. Van een andere meneer krijg ik ook nog een heerlijk mandarijntje, wat een verwennerij. Na een twintig minuten is ook Henk terug en mogen we doorrijden. We hebben de hele grensovergang binnen een uur gedaan, verbazingwekkend!

In Daraa stoppen we om eindelijk een broodje shoarma te halen. Voor twee en een halve euro hebben we er drie. Van hieruit lopen we langs een winkeltje waar zeer zoete koekjes opeengestapeld zijn. We proberen met handen en voeten te vragen wat het is. Hierop krijgen we er één in ons handen geduwd en smikkelen we lekker. We besluiten een halve kilo te kopen en wanneer we af willen rekenen, willen de mannen vanachter de toonbank hier niets van weten. We krijgen de zoete koek voor niets mee...

We stoppen die avond langs de weg in een olijfbomengaard. We kijken een filmpje en smikkelen van onze shoarma. Nadat we de hond hebben laten plassen, nemen we een duikje in ons bedje...

Busra, Syrië

De volgende morgen rijden we naar Busra. Hier is het best bewaarde amfitheater van de wereld en ook wij willen dit natuurlijk zelf met ons eigen ogen zien! We zijn er om een uur of negen en wanneer we naar de parkeerplaats toe rijden, zien we een wel zeer bekend voertuig. Ook Kari en Walter staan hier. Zij hebben hier de afgelopen nacht geslapen. Samen met Kari doen we het amfitheater. En het is zoals de gids zegt, een indrukwekkend gezicht. De rest van de Romeinse stad is ernstig in verval en sommige plaatsen zijn zelfs nog bewoond door mensen, apart. Lijkt me wel gaaf als je klein bent om hier te wonen, leuk riddertje spelen!

Wanneer we teruglopen, gaan Kari en Walter ervandoor. Zij gaan naar Damascus. Wij besluiten nog even in Busra zelf rond te lopen. We stoppen bij een shopje voor lunch, naar wat we denken shoarma is, maar nee het is nog beter! Falafel!!! We nemen een broodje falafel met peterselie, saus, groenten etc. Hier betalen we 50 SP voor, dit is nog onder de euro en geloof me, dit is een paardenlunch! Van de vriendelijke meneer achter de toonbank krijgen we er nog een lekker kopje thee voor niets bij, heerlijk!

Hierna besluiten wij ook maar door te rijden, we zien wel hoe ver we komen. We rijden naar Damascus via Shahba, dus niet via de allergrootste weg. Wanneer wij van de weg afgaan om een uur of vier om een campje te vinden, gaat dit helaas niet zoals gewenst. We rijden regelrecht een militaire basis tegemoet. Hierop wil Henk keren en komt er meteen een militair, of twee op ons afgerend. Vanwege het gebrekkige Engels en ons gebrekkige, niet bestaande Arabisch ontstaat er van onze kant verwarring. De paspoorten worden ingenomen en er wordt gecheckt of we gezocht worden door interpol...

Dit hele gebeueren duurt een half uur en wanneer we de paspoorten terug krijgen, is er iemand bij die ons uit kan leggen dat het hier verboden terrein is. We zwaaien en stappen dus maar weer op. Uiteindelijk nemen we een afslag naar links, waarvan we denken dat het geen militaire zone meer is, dit valt tegen. Uitendelijk parkeren we tussen het puin aan de kant van de weg.

Die avond word er om een uur of zes aangeklopt door opgeschoten jongens die volgens Henk wat willen,maar dit niet duidelijk kunnen maken. Hier zijn we niet echt op ons gemak. Wanneer ik ’s nachts om een uur of twaalf weer gebonk hoor, maak ik Henk gauw wakker. Ook dit keer zijn het mensen die alleen een praatje willen maken, maar op dit uur?

Die nacht doen we allebei bijna geen oog dicht. We rijden de volgende morgen dan ook vroeg weg uit dit rare plaatsje.

Damascus, Syrië

Om een uur of negen rijden we de camping op in Damascus. Gelukkig viel het wel mee om het te vinden. Het is wel duur hier, zo’n 14 euro per nacht! We besluiten alvast één nachtje te blijven. Ik doe meteen een wasje. Hierna neem ik de beste hete douche ooit en stappen we saampjes een taxi in om naar de oude stad te gaan. Voor anderhalve euro staan we in het centrum. Het is geweldig. Zeer veel winkels en overal is iedereen even vriendleijk. Je voelt je helemaal niet geneigd om perse een aankopen te doen, geweldig.

We lopen hier uren rond. We kopen wederom een broodje falaffel en drinken een thee met waterpijp in een druk cafeetje. Het ademt hier een lekkere sfeer uit. Iedreen is relaxed en het is echt vakantie! Alleen de temperatuur is inderdaad een beetje koud. We kopen nog wat gedroogde abrikozen en rozijntjes en weer te zoete koekjes, majammie!

Om een uur of half zes zijn we thuis. De taxichauffeur die voor de weg terug nemen, is een beetje een kamikaze figuur, maar goed we komen aan in één stuk!

Ik kook iets lekkers en onder genot van een filmpje smikkelen we alles naar binnen. Die avond liggen we vroeg in ons bedje!

Te vroeg waarschijnlijk, want vanaf een uur of vijf zijn we beide klaarwakker. Toch is het scht nog te koud om eruit te gaan! Na een heerlijk ontbijtje met knaks, scheer ik Henk weer helemaal glad. Baard en hoofdhaar eraf! Hij neemt lekker een te hete douche en ik typ een verhaaltje en zet een kopje thee. Strakjes gaan we nog even Damascus in en lekker rondwandelen daar, ik hoop alleen dat het dan niet meer regent! Ja je hoort het goed, het druppelde hier gewoon!

Wanneer we wakker worden, druppelt het nog steeds. Gelukkig heeft henk de was verhangen onder een afdakje anders wordt het nooit droog... We doen vanmorgen rustig aan. Ik maak wat schoon en na de zoveelste kop thee besluiten we om een uur of twaalf de stad weer in te gaan.

We lopen eerst naar het nationaal museum. Voor 300 SP mogen we naar binnen. We struinen eerst door de tuin en bekijken alle oude borststukken, grafkisten, de meeste beelden zijn helaas onthoofd, maar toch is het indrukwekkend om stukken van voor Christus te zien, die nog erg aardig antact zijn. Binnen is het stervenskoud, maar het is een zeer mooie collectie van glas, sculpturen, potten, munten, sabels etc. Het is een zeer mooi museum.

Hierna gaan we de oude stad weer in. We beginnen lekker met een rol shoarma die we oppeuzelen aan een plastic tafeltje aan de straatkant, lekker mensen kijken. Hierna hobbelen we verder naar een internetcafé, waar helaas een boel sites zijn geblokkeerd en ook het internet zo langzaam is, dat het helaas onmogelijk is om foto’s te uploaden. Maar goed, de verhalen staan er weer op en het bankieren is ook gelukt dus ach!

We lopen terug naar de hoofdingang van de oude stad en lopen naar binnen. We gaan eerst langs de waterpijpenwinkels. We kijken bij verschillende winkeltjes binnen, maar houden niet van al het goud hier... we lopen dus terug naar de winkel van de vorige dag middenin de grote souq. We kijken hier nogmaals en slagen uiteindelijk bij de zeer vriendelijke meneer die zijn product eigenlijk gisteren al aan ons had verkocht... We kopen er tabak en kooltjes bij. Het is een mooie foute blauwe geworden, met geen goud maar zilver ; )...!

Een stukje verder op doen we een kopje thee en een nargileh (waterpijp) halen bij ons inmiddels ‘vaste plekje’ in de stad bij Nawfara Café. We gaan hier lekker zitten en kijken naar de passerende mensen die zich haasten voor wederom de regen! Ondertussen maken we tijdens het bubbelen van de nagrileh een plan de campagne. We besluiten die avond uit eten te gaan en ook nog even terug te gaan naar een meneer die mooie kistjes verkoopt.

We lopen naar de overkant, wat geen restaurant, maar een theehuis blijkt te zijn. We worden naar Leila’s gestuurd, maar deze heeft helaas een renovatie gaande, dus hier kunnen we ook niet terecht. Een vriendelijke buurman komt naar buiten en wijst ons naar een hoek met meerdere restaurants. Hij raadt ons huis Jabri aan:’Bait Jabri’. Het duurt even voor we het vinden, maar met behulp van een oudere man, vinden we het toch.

We lopen door de rijkversierde houten deur en vergapen ons al aan de mozaikvloer en aan alle prenten aan de muur. Wanneer we het hoekje omgaan en verder naar binnen lopen zijn we beide sprakenloos. Het komt namelijk uit op een binnentuin met een grote fontein in het midden. Overal zijn nog oude originele ornamenten te zien, het is een genot voor het oog. De obers zijn allemaal zeer net gekleed en we krijgen meteen een tafeltje aangewezen.

We bekijken de menukaart en bestellen: tabouleh (peterseliesalade), Kebbeh een soort filet americaine (jaja rauw vlees, en superlekker!) als hoofdgerecht nemen we een typisch Syrië gerecht. Henk neemt de yoghurt met vlees en ik de yoghurt met kip. De eerste happen zijn echt verukkelijk, maar man wat ligt het zwaar op de maag! We doen erg ons best alles weg te spoelen met een vers fruitsapje, maar ik kan het niet op...

Hierna rekenen we af en lopen we naar buiten. We lopen langs de winkel met de juwelenkistjes en slaan ook hier onze slag. Nu gaan we op zoek naar een taxi. Voor ruim het dubbele van waar we voor gekomen zijn, wil de tweede jongeman ons thuisbrengen. We onderhandelen lang, maar geven uiteindelijk toch toe. Het blijkt een zeer aardige jongen te zijn die met het rijden van een privé taxi zijn universiteit probeert te bekostigen. We kletsen aardig wat af. Om een uur of half acht zijn we thuis en begroeten we Boor uitvoerig.

We reorganiseren meteen alles in de Daf. Al die nieuwe souvenirs moeten natuurlijk wel heel thuis komen en dus moeten we alles even een ander plekje geven. Ook proberen we meteen de nieuwe nagrileh uit. We zitten buiten onder een zeil als twee koude zwervers te lurken aan de waterpijp en hij doet het! We wassen het hele ding dus weer af en bergen het op. Henk rolt lekker het bed in en ik neem eerst nog even een warme douche alvorens ik naast Henk kruip. Het was wederom weer een zeer leuke dag zo saampjes. Damascus staat bij ons al erg hoog op de lijst van meest favoriete steden en is zeker voor herhaling vatbaar! Dus uhm... morgen weer!!!!

Damascus, Syrië

Wanneer we wakker worden, druppelt het nog steeds. Gelukkig heeft henk de was verhangen onder een afdakje anders wordt het nooit droog... We doen vanmorgen rustig aan. Ik maak wat schoon en na de zoveelste kop thee besluiten we om een uur of twaalf de stad weer in te gaan.

We lopen eerst naar het nationaal museum. Voor 300 SP mogen we naar binnen. We struinen eerst door de tuin en bekijken alle oude borststukken, grafkisten, de meeste beelden zijn helaas onthoofd, maar toch is het indrukwekkend om stukken van voor Christus te zien, die nog erg aardig antact zijn. Binnen is het stervenskoud, maar het is een zeer mooie collectie van glas, sculpturen, potten, munten, sabels etc. Het is een zeer mooi museum.

Hierna gaan we de oude stad weer in. We beginnen lekker met een rol shoarma die we oppeuzelen aan een plastic tafeltje aan de straatkant, lekker mensen kijken. Hierna hobbelen we verder naar een internetcafé, waar helaas een boel sites zijn geblokkeerd en ook het internet zo langzaam is, dat het helaas onmogelijk is om foto’s te uploaden. Maar goed, de verhalen staan er weer op en het bankieren is ook gelukt dus ach!

We lopen terug naar de hoofdingang van de oude stad en lopen naar binnen. We gaan eerst langs de waterpijpenwinkels. We kijken bij verschillende winkeltjes binnen, maar houden niet van al het goud hier... we lopen dus terug naar de winkel van de vorige dag middenin de grote souq. We kijken hier nogmaals en slagen uiteindelijk bij de zeer vriendelijke meneer die zijn product eigenlijk gisteren al aan ons had verkocht... We kopen er tabak en kooltjes bij. Het is een mooie foute blauwe geworden, met geen goud maar zilver ; )...!

Een stukje verder op doen we een kopje thee en een nargileh (waterpijp) halen bij ons inmiddels ‘vaste plekje’ in de stad bij Nawfara Café. We gaan hier lekker zitten en kijken naar de passerende mensen die zich haasten voor wederom de regen! Ondertussen maken we tijdens het bubbelen van de nagrileh een plan de campagne. We besluiten die avond uit eten te gaan en ook nog even terug te gaan naar een meneer die mooie kistjes verkoopt.

We lopen naar de overkant, wat geen restaurant, maar een theehuis blijkt te zijn. We worden naar Leila’s gestuurd, maar deze heeft helaas een renovatie gaande, dus hier kunnen we ook niet terecht. Een vriendelijke buurman komt naar buiten en wijst ons naar een hoek met meerdere restaurants. Hij raadt ons huis Jabri aan:’Bait Jabri’. Het duurt even voor we het vinden, maar met behulp van een oudere man, vinden we het toch.

We lopen door de rijkversierde houten deur en vergapen ons al aan de mozaikvloer en aan alle prenten aan de muur. Wanneer we het hoekje omgaan en verder naar binnen lopen zijn we beide sprakenloos. Het komt namelijk uit op een binnentuin met een grote fontein in het midden. Overal zijn nog oude originele ornamenten te zien, het is een genot voor het oog. De obers zijn allemaal zeer net gekleed en we krijgen meteen een tafeltje aangewezen.

We bekijken de menukaart en bestellen: tabouleh (peterseliesalade), Kebbeh een soort filet americaine (jaja rauw vlees, en superlekker!) als hoofdgerecht nemen we een typisch Syrië gerecht. Henk neemt de yoghurt met vlees en ik de yoghurt met kip. De eerste happen zijn echt verukkelijk, maar man wat ligt het zwaar op de maag! We doen erg ons best alles weg te spoelen met een vers fruitsapje, maar ik kan het niet op...

Hierna rekenen we af en lopen we naar buiten. We lopen langs de winkel met de juwelenkistjes en slaan ook hier onze slag. Nu gaan we op zoek naar een taxi. Voor ruim het dubbele van waar we voor gekomen zijn, wil de tweede jongeman ons thuisbrengen. We onderhandelen lang, maar geven uiteindelijk toch toe. Het blijkt een zeer aardige jongen te zijn die met het rijden van een privé taxi zijn universiteit probeert te bekostigen. We kletsen aardig wat af. Om een uur of half acht zijn we thuis en begroeten we Boor uitvoerig.

We reorganiseren meteen alles in de Daf. Al die nieuwe souvenirs moeten natuurlijk wel heel thuis komen en dus moeten we alles even een ander plekje geven. Ook proberen we meteen de nieuwe nagrileh uit. We zitten buiten onder een zeil als twee koude zwervers te lurken aan de waterpijp en hij doet het! We wassen het hele ding dus weer af en bergen het op. Henk rolt lekker het bed in en ik neem eerst nog even een warme douche alvorens ik naast Henk kruip. Het was wederom weer een zeer leuke dag zo saampjes. Damascus staat bij ons al erg hoog op de lijst van meest favoriete steden en is zeker voor herhaling vatbaar! Dus uhm... morgen weer!!!!

We blijven nog twee daagjes in Damascus, waarvan de laatste dag een vrijdag is en dat merk je. Alle moslims zijn naar de moskee en dus zijn een hoop winkeltjes dicht. Toch mag dit de pret niet drukken en drinken we een kopje thee in een oud Arabisch huis met een waterpijpje. Die middag zijn we om een uur of vier thuis en drinken we lekker een kopje thee en kijken binnen in de ‘warme’ Daf een filmpje tijdens het eten.

Palmyra, Syrië

De volgende morgen nemen we afscheid van de camping en rijden we om een uur of half tien richting Palmyra. Onderweg stoppen we bij een restaurant café en nemen een rol met kip mee. Lekker. We hebben hierna nog wel trek en dus stoppen we zo’n honderd kilometer voor Palmyra bij één van de vele Baghdad café’s. Hier hebben ze geen rol dus rijden we door. We stoppen nog eenmaal bij Baghdad café 55. Ik spring eruit en vraag of we hier kunnen lunchen. De eigenaar Sultan is aan het verbouwen en gebiedt ons uit te stappen en hem en zijn vrouw en familie te vergezellen met de lunch. We doen dit en stappen uit. We doen onze schoenen uit en gaan naast de gasbrander zitten in een rijkversierde kamer. Sultan’s vrouw, badia, biedt ons meteen van alles aan. We zitten op de grond op mooie kleden en krijgen van alles voorgeschoteld, heerlijk. Hierna blijven we zitten en krijgen we liters thee en koffie. Ik haal dezoete koek erbij vanuit Damascus en het feestje is compleet. Sultan blijft maar vragen of we willen blijven slapen, uiteindelijk zeggen we ja en parkeert Henk de Daf aan de kant. We kletsen zo goed als het gaat met Sultan en met Badia met handen en voeten. Het is een gelukkig stel, ze zijn nog maar drie jaar getrouwd. Hij is 49 en zij is mijn leeftijd, 29. wanneer we in het restaurant gaan zitten in de bedoeïnen tent vraagt Sultan of we al honger hebben. Hierop antwoord ik dat ik wel wil helpen.

Ik loop met Badia mee de keuken in en sta versteld van wat ze maakt. Ik krijg de opdracht de aubergines te schillen en in lange stukken te hakken. Ook de bloemkool maken we in kleine roosjes. Dit gaat allemaal in een grote pan met olijfolie en bakken we bruin. Voor de rest maakt ze er een bietensalade en een gewone salade bij. Als laatste maakt ze een soort couscous warm in yoghurt en aanvallen maar. We wachten nog op de andere werkmannen en dan wordt alles geserveerd. Tijdens het koken heeft Badia al liefdevol van alles in mijn mond gepropt en man wat kan zij koken! Voor iedereen die deze route neemt is het een absolute aanrader om hier even een stop te doen! Die avond smullen we allemaal en genieten we van het warme vuurtje in de tent.

Op de televisie is ander nieuws. We staan met grote ogen te kijken naar het gebeuren in Egypte. Het schijnt ook een zooi te zijn in Tunesië en Yemen. We zijn maar wat blij dat we nu Egypte dus overgeslagen hebben, maar maken ons wel zorgen over mensen die wel die route nog willen doen...

Die avond kruipen we laat ons bedje in en zijn we helemaal onder de indruk van de gastvrijheid van deze mensen. We gaan met een zeer warm gevoel ons nestje in.

De volgende morgen worden we alweer verwelkomd met een kopje thee en koffie en verse dadels, heerlijk. Hierna laat ik Badia ons huisje zien en ze is zeer onder de indruk. Na nog wat foto’s, moeten we er nu echt vandoor. Natuurlijk laten ze ons niet zomaar gaan en krijgen we nog van alles mee. Pasta, olijven, ingemaakte pepers etc. Dit is echt te veel en na een dikke knuffel gaan we nu echt richting Palmyra. Man wat een leuke overnachting!

Om een uur of elf staan we in palmyra. De ruines zijn al erg indrukwekkend om langs te rijden laat staan om er echt even een kijkje te gaan nemen! We rijden eerst naar het museum waar we een ticket kopen voor maar liefst 9 euro per persoon! Maar goed het moet het waard zijn! We lopen eerst het museum rond, dat voornamelijk in het Arabisch en Frans beschreven staat en lopen dan naar de ruines. We zijn bijna de enige die hier rondlopen. Helaas werkt het weer alleen niet echt mee en is het een beetje druilerig met af en toe een drupje.

Om lunchtijd lopen we naar een restaurantje waar ze alleen kip serveren en dus stellen we ons tevreden met een kop thee en een waterpijp. Hierna lopen we even het centrum en halen we een broodje falafel. Ze willen hier helaas wel het dubbele hebben van je voor een broodje, dus geen 25 maar 50 pond te zijn...

Al peuzelend lopen we even door het centrum en hierna lopen we terug naar de Daf. We maken nog een rondje en nemen het theater mee. Het is zeer indrukwekkend hier. We slapen die avond gewoon aan de kant van de weg naast de ruines en dat levert in het donker de nodige mooie plaatjes op. Tot onze verbazing worden we door niemand ‘lastig’ gevallen en staan we hier prima. Boor heeft het ook naar zijn zin er loopt namelijk een loops vrouwtje rond en dat is maar wat interessant!

Die avond koelt het lekker af (brrrr!) en liggen we vroeg in bed. Helass heeft Boor andere plannen, met zijn ‘dame’ die ligt te janken onder de Daf, doen we niet echt veel onze oogjes dicht...

De volgende morgen rijden we na een lekker ontbijtje en kopje koffie naar het Arabisch kasteel. We zijn hier om kwart over negen, maar helaas gaat het pas open om 10 uur. We lopen dus een beetje rond langs het kasteel en ik zet een kopje koffie. Om een uur of kwart voor tien stopt er een volle bus met Zuid- Koreanen. Ze nemen welgeteld een bezoekje van tien minuutjes, nadat wij ook even op de foto zijn gezet, stapt het hele gezelschap weer kwetterend in. Ondertussen is er ook een gezinnetje aangekomen en zij kijken ook verwonderd naar onze Daf. Wanneer ik binnen sta en zij net terug zijn van hun loopje, komt papa met zijn kindje en vraagt hij of ik op de foto wil met hem. Natuurlijk. Ik pak de kleine aan en meteen wordt er met de mobiel geklikt en mag ik de baby weer overhandigen, grappig!

Om kwart over tien is het kasteel open. We lopen naar binnen en kijken rond. De muren hier zijn niet zo dik als dat wij gewend zijn van onze kastelen, maar toch is het wel indrukwekkend. Hierna rijden we naar dezelfde falafel shop en bestel ik vier falafels. Ik vraag de prijs en de meneer zegt doodleuk:’uhm, wat hebben jullie gisteren betaald?’. Henk reageert meteen en zegt dat het in Damascus altijd 25 pond was per falafel. Hierop krijgen we ze nu dus ook mee voor de correcte prijs en een gratis kopje thee...

Van hieruit rijden we naar de graftombes. De souvenir verkopers zijn hier een beetje vervelend en dus hebben we het al gauw gezien. We rijden naar een gedeelte van de ruines die we nog niet hebben gezien en lunchen hier met een super uitzicht.

Om een uur of één rijden we weg richting Crac des Chevaliers...

Crac des Chevaliers, Syrië

Om vijf uur zijn we bij het kasteel. We hebben de Daf nog niet geparkeerd op de parking voor de ingang of de eerste meneer stopt en vraagt of we een camping zoeken, die zit nl om de hoek. Dat weten we maar we hebben geen camping nodig. De man blijft aanhouden en zegt dat het hier erg druk kan zijn met brommers en jongelui, we zien het wel. Die avond hopen we op een mooi verlicht kasteel, maar dit valt helaas tegen... We eten die avond een groentenprut met brood, olijven en hete pepers van Badia, erg lekker!

De volgende morgen staan we om zeven uur op en lezen we lekker een boekje. Wederom stopt er ook hier weer een buslading met Japanners of Koreanen en ze nemen een foto en zijn weer weg. Het kasteel gaat namelijk pas om negen uur open. Henk loopt een rondje en ik doe de vaat. Wanneer hij terug is lopen we naar binnen en betalen ons ticket. Je betaalt hiervoor maar 150 pond (60 is ongeveer een euro). We nemen de tijd en lopen eerst rond de buitenste muur, dit is al indrukwekkend, maar de binnenmuur het oude gedeelte is nog gaver. Vooral de ‘commander’s’ tower is zeer indrukwekkend, hier zijn nog oude fresco’s te zien. Ook de gebedsruimte met preektorentje is zeer mooi. We lopen hier ruim anderhalf uur rond en genieten. De muren hier zijn echt erg dik, sommige zijn wel vier tot acht meter dik!

Om elf uur rijden we weg richting Hama. We willen niet de grote weg pakken en dus stuur ik Henk allerlei kleine dorpjes door met te smalle straatjes en scherpe bochtjes... We stoppen eerst bij een bakker waar ik cocos koekjes haal en brood, mjammie. Dan stoppen we voor dertig eieren, waar ik maar 2 euro voor hoef te betalen en hierna nog éénmaal voor....FALAFEL! ze zijn hier helemaal spotgoedkoop, maar 20 pond per stuk, het moet niet gekker worden!

Deze route van slechts 70 kilometer valt niet mee. We moeten veel stoppen om de weg te vragen want hier zijn de borden voornamelijk in het Arabisch. In één dorpje is de straat zo smal en moet Henk uitwijken en raken we met het dak een overhangend betonnen balkon. We besluiten gauw door te rijden en de schade later wel te bekijken. Met de falafels in de hand stoppen we een stuk buiten wat voor dorp dan ook en bekijkt Henk de schade. Het is maar goed dat we net voor we weg gingen van die stoot beugels hebben gemaakt op het dak voor de ramen en de zonnepanelen want er zit nu na de kus met het beton een aardige deuk in...

We eten ons falafelbroodje/ rolletje op en genieten van een bakkie. Net wanneer ik de vaat aan het doen ben, komt er iemand aangelopen. Het is een zeer vriendelijk man, Michel, en hij vraagt wat we hier doen. Henk maakt een vriendelijk praatje en samen bekijken ze de route. Volgens Michel, een Christen, kunnen we beter niet in Hama zelf slapen, ze zijn daar namelijk extraam moslim erg conservatief. We bedanken hem voor de tip, maar weten eigenlijk niet zo goed wat we ermee aan moeten, alle moslims tot nu toe die we ontmoet hebben waren namelijk meer dan vriendelijk....
Henk moet meelopen naar de auto van Michel net wanneer het begint te regenen, eigenlijk is het meer natte sneeuw! Wanneer hij terugkomt, heeft hij in zijn handen een kistje met appels en rijdt Michel ervandoor, wat lief!

Hama redden we vandaag helaas niet, of willen we niet redden. We stoppen ergens langs de kant van de weg waar we een waterpijpje lurken en een biertje drinken. Boor is ook in zijn sas, hij heeft namelijk een hoorn van een ram gevonden en smakt hier nu lekker op, jammie?

Hierna gaan we gauw naar binnen. We houden onze dikke truien aan, want zelfs binnen is het maar 10 graden! Met dode vingertjes zet ik gauw een pot thee en maak de cocoskoekjes open. Met tintelende vingers typ ik een verhaaltje. We zitten een half uurtje en we hebben visite. Het zijn drie mannen die ons welkom heten, gelukkig is het geen leger, en na heel wat handen en voeten werk gaan ze er snel weer vantussen. Zo dadelijk gaan we lekker eten en dan naar ons hopelijk warme bedje!

Morgen gaan we naar de waterraden van Hama kijken. We hebben hier veel goede verhalen van gehoord en we zijn dus zeer benieuwd!

Hama, Syrië

We staan s’morgens vroeg op na een wel heel koude avond en nacht. We zijn gelukkig niet meer ‘gestoord’ tijdens het slapen, dus we hebben een lekkere nacht gehad. We staan zeven uur op en ik bak een eitje en zet koffie. Henk maakt alles gereed voor vertrek en om een uur of acht zijn we ervandoor.

Om een uur of negen staan we in Hama. Het is even zoeken, maar na aanwijzingen van een wel erg aardige taxichauffeur vinden we de eerste grote waterraden. We parkeren de Daf en met camera’s in de aanslag lopen we naar de eerste drie. Het is een zeer indrukwekkend gezicht. Ze zijn helemaal van hout. Helaas draaien deze niet. Ze stammen vanuit de 14e en 15e eeuw. Ze worden nog steeds bijgehouden.

Wanneer we teruglopen ontmoeten een wel zeer vriendelijke taxichauffeur die perfect Frans spreekt, toch wel leuk om weer even Frans te kletsen. Na een uitgebreid gezwaai rijden we maar liefst een paar honderd meter naar een parkeerplaats langs de weg waar we door een politieagent vriendelijk worden geholpen met parkeren. Het is geen probleem om hier een nachtje te blijven staan, mooi.

We laten Boor even plassen in het park aan de rivierkant tegenover het wel erg groot indrukwekkende politiehoofdkwartier en lopen verder de stad in. We lopen eerst naar andere waterraden waarna we een kopje thee en een waterpijpje doen op een terrasje aan de rivier. Leuk even mensen kijken. De thee is hier spotgoedkoop!

Wanner we de souq inlopen stoppen we eerst even bij de shawarma verkoper. We betalen hier het dubbele dan wat we anders betalen en we hebben sterk het gevoel dat we een beetje bedonderd worden hier. Van hieruit lopen we even rond en kijken ook even in de ‘handicrafts’ souq. Hier is het uitgestorven en erg veel winkels zijn er ook niet, wel maken we even gebruik van het toilet. Op de terugweg lopen we langs een groentenafdeling en kopen we uien, komkommers (een kilo voor 60 eurocent!) en verse yoghurt en nougat, lekker!!! Nadat we dit hebben teruggebracht bij de vrachtwagen lopen we weer verder.

Een kilometer verderop is het grootste waterrad. We lopen hierheen en genieten van het uitzicht, maken wat foto’s en lopen terug door de oude stad. De smalle steegjes doen ons weer erg denken aan Damascus. Leuk. We kijken even op de menukaart van een restaurant en staan versteld van de prijzen. Een theetje kost hier slechts 100, het dubbele van wat we gewend zijn en het eten is helemaal schrikbarend, dan maar niet uit eten vanaaf. We lopen terug naar de souq en kopen heerlijke koek met noten en spijs. Voor een kilo wil hij wel erg veel hebben en dus praten we er een euro vanaf, belachelijke prijzen.

Op de terugweg doen we ergens nog een thee en een waterpijp en weer hebben we het idee dat we genaaid worden, alleen vragen we dnu de prijs van te voren. Een waterpijp kost hier 1,5 keer meer dan normaal en dit zeggen we dan ook, de prijs gaat meteen omlaag, de ober is hierna alleen niet zo vriendelijk meer...

Terug bij de Daf was ik mijn haar en neemt Henk Boor en een boekje mee en gaat lekker in het park zitten. Aan lezen komt hij natuurlijk helemaal niet toe, hij kletst wat af en iedereen (mannen) willen de hond aanhalen en zelfs een jongeman rent met de hond. Heeft Boor ook weer wat lichaamsbeweging gehad, lekker!

Vanavond blijven we hier slapen en halen we een falafel rol voor het avondeten, erg lekker! Morgenvroeg willen we naar Aleppo rijden, dit schijnt nog sfeervoller te zijn dan Damascus, kan niet wachten!

Die avond nadat we lekker een shawarma en een falafel rol naar binnen hebben gewerkt, hebben we net een whiskey cola met citroenschijfje voor onszelf ingeschonken of er wordt geklopt op de deur. Het is detaxichauffeur van vanochtend, Mustafa. Hij nodigt ons uit voor een kopje thee. Eiegnlijk hebben we hier niet zo’n zin in, maar we laten ons toch overhalen. Vijf minuten later zitten we in zijn behaaglijk warme taxi en rijden we door de stad met nog twee klanten die even opgepikt en afgezet moeten worden.

Hierna rijden we naar het taxi stoppunt van zijn oom. Hier maken we kennis met: Mohammed, Mohammed, Nabil, Abdelkarim en vele anderen die komen en gaan. We krijgen de beste plaatsen naast de kachel en nog voordat ons achterwerkje de stoel heeft geraakt, staat er al een kopje thee klaar voor ons. De avond vliegt voorbij. Met het goede Frans van Mustafa begrijpen we de rest van de mannen ook en liggen we bijna de hele avond alleen maar in een deuk.

Tot onze schrik komen we erachter dat het al over twaalven is en dat we nu echt moeten gaan. We klimmen weer in de taxi en Mustafa zet ons ‘thuis’ af. Hier laat Henk alles even zien en laat ik Boor gauw nog even plassen.

Die avond liggen we om een uur of één in bed, voor ons doen erg laat en dus is het moeilijker wakker worden de volgende ochtend. Toch staat er al een pot koffie op om een uur of zeven en rijden we naar Aleppo om een uur of acht...

Aleppo, Syrië

Om een uur of tien/ half elf komen we aan in Aleppo. Nadat we samen de kaart hadden bestudeerd, besluiten we het centrum in te rijden naar het toeristenbureau. Hier hebben ze vast een parkeerplaats waar we kunnen blijven. Er is namelijk alleen een camping zo’n 35 kilometer buiten de stad. We vinden het na wat aanwijzingen zonder al te veel pijn en moeite. Henk parkeert de Daf aan de kant en ik loop naar het toeristenbureau en vraag of het mogelijk is om hier te blijven voor twee nachten. Dit is helemaal geen probleem, alleen moeten we de auto later parkeren aangezien het nu te vol is.

Ik laat Boor plassen en Henk pakt een tas en we gaan de stad in. Het eerste gevoel van Aleppo is, dat het niet zo leeft als Damascus. De overdekte souq in het moslimgedeelte is wel mooier. Het is smaller en de gewelvde stenen overkapping is mooier dan het golfplatendak in Damascus, maar toch, het leeft hier niet echt...

We lopen rond en rond en besluiten uiteindelijk een kopje thee te doen in het restaurant bij de ingang van de souq naast de grote moskee. Hier betalen we ietsje meer voor de nagrileh, maar goed het is warm. Ook is het meer ‘sophisticated’ aangezien we een kopje thee geserveerd krijgen mét klontjes suiker, in plaats van een pot met aan elkaar gekleefde suiker...

Nadat we ons iets warmer voelen (man wat is het hier koud!) lopen we terug de souq in. We stoppen bij een klein winkeltje om te kijken naar zilveren armbanden. Helaas is het voor mij iets te duur. We maken hier kennis met Victor (Syrië naam Nasser) die in Nice woont al voor 20 jaar en ons uitnodigt voor een kopje thee. We nemen plaats in de kleine shop en kletsen wat af. Hierna neemt Victor ons mee naar een wel erg afgelegen stukje Aleppo waar nog steeds het oude ambacht van doeken tamponeren gedaan wordt. We kijken hier even rond en zijn verbaasd van het werk. Eerst wordt er uit hout een stempel gesneden en deze wordt dan in de verf gedoopt en zo maken ze hier met de hand de mooiste sjaals en tafelkleden met de leukste patroontjes erop!

Hierna neemt Victor ons mee naar een gedeelte in de buiten souq waar ze heel veel waterpijpen hebben. We kijken rond en rond en ondertussen ondersteun ik Victor met alle trapjes.

Nadat we veel gekeken hebben, maar niets hebben gekocht (kijken, kijken, niet kopen...) lopen we naar het theehuis en trakteren we Victor op een espresso. Hierna nemen we afscheid en zijn we weer onder de indruk van de gastvrijheid hier, geweldig!

Die avond kook ik zelf en drinken we liters thee, het is zo koud! We willen de verwarming niet gebruiken, aangezien we niet weten wanneer we weer gas bij kunnen vullen...

De volgende dag is het vrijdag en is echt bijna alles dicht. We lopen wat verloren rond en besluiten uiteindelijk voor een belachelijk bedrag te internetten in het Sheraton hotel. Onder het genot van een veel te duur kopje koffie en koek, updaten we de website. De rest van de dag voelen we ons een beetje verloren en denken we weemoed terug aan Damascus...

Bab al Hawa, Syrië

Om acht uur ’s morgens rijden we weg naar de grens. We rijden een klein stukje verkeerd, maar uiteindelijk bereiken we de grens nog voor negenen. We stappen uit en doen eerst de paspoorten. Per persoon betaal je hier 500 Syrische ponden departure tax. Het carnet wordt uitgestempeld en we moeten omdat we i.p.v. 1 week 2 weken zijn gebleven voor de extra week nog de 100 dollar dieseltax betalen, dit wisten we van te voren. Hierna rijden we naar de duty free shop!!!

Hier gaat Henk helemaal los. We willen graag tabak kopen voor de waterpijp, maar je kan alleen betalen in Dollars. We lopen dus eerst naarhet restaurant om de hoek waar we tien minuten moeten wachten alvorens er gewisseld wordt. We wisselen onze laatste ponden om in dollars. We huppelen terug naar de duty free shop en kopen hier 2,5 kilo appeltjestabak uit Cairo. De lekkerste! Het is een stuk goedkoper dan in de stad. Ook haal ik hier sigaretten.

Over het algemeen genomen na een best wel aardig aantal landen te hebben bezocht, vinden Henk en ik allebei dat Syrië wel heel erg geweldig is geweest. De meest vriendelijke mensen en het eten...

Kortom: Syrië is top!

 


Bekijk foto's van Syrie >