Verslagen over Sudan

Sudan
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 01-01-2011 17:23:33

Gallabat, grens Sudan

Aan de Sudanese zijde wil het allemaal niet zo vlotten. Henk doet de formaliteiten nu, want het is hier toch voornamelijk moslim. Ik zit dus in de cabine met Boor en krijg de meestuiteenlopende reacties van welkom tot fuck you. Het grappige is wel dat alle mensen die onaardig zijn van de Ethiopische kant komen... hier zie ik ook voor het eerst de lijmsnuivende kinderen die bedelen om een birr (Ethiopisch geld) en ik mijn hoofdje schud, laten we dat maar niet doen.

De mannetjes die overigens allemaal obscene gebaren maakten, was ik zo zat, dat ik uitstap en mijn allerliefste gevaarlijke Boris in mijn armen uit de cabine til en roep:’kom op dan,!’ waarbij ik Boor neerzet en hem even laat blaffen. Ik heb nog nooit zo hard gelachen en mensen zo hard zien rennen, wegwezen! Hierna stap ik saampjes met Boor weer in en na nog een uur kunnen we eindelijk door.

We rijden tot 15 kilometer voor Gedarif waar we de bush induiken, hier kan dit gelukkig weer lekker makkelijk, mooi! De mannen schenken henzelf een borreltje in en ik maak het eten gereed. Tijdens word ik overvallen door misselijkheid en die nacht spook ik door de Daf van het bed naar de wc, naar de emmer.

Khartoum, Sudan

de volgende morgen rijden we vroeg richting Khartoum. De eerste politiestop willen ze meteen roadtax hebben. Kari komt erbij en kletst ons eruit. Ze heeft dertig jaar geleden namelijk in Sudan gewoond en spreekt vloeiend Arabisch. Dit wordt zo gewaardeerd dat we zonder te betalen door mogen rijden. De weg naar Khartoum is van asfalt, maar alles behalve recht, het is zelfs zeer hobbelig... wanneer we stoppen voor de lunch ontdekken we een lek in één van Walters banden. Deze vervangen we ter plekke en dit duurt wel even. Ook checkt Henk bij ons alle brandstof-/ luchtfilters na. Uitendelijk kunnen we weer rijden en komen aan om half zeven in het donker in Khartoum. We rijden meteen naar de blue nile sailing club waar we kunnen staan.

Natuurlijk is het vanaaf de jaarwisseling en zijn Henk en ik inmiddels ook alweer 12 jaar bij elkaar. Het enige probleem is alleen dat we ons hebben vergist in de tijd en wanneer wij denken dat het elf uur is, is het eigenlijk al twaalf uur... Dit is een beetje een domper. Vuurwerk is er hier niet veel, alleen gillende mensen en toeterende autootjes...

We drinken wel stiekem een beetje alcohol dat we nog hebben en klinken op het nieuwe jaar met Kari en Walter en hierna gaan we naar bed.

De volgende morgen wanneer ik wakker wordt, is Henk al druk bezig met van alles op de computer. Ik word namelijk pas om half tien wakker en voel me een stuk beter. Ik zet een kopje koffie, was mezelf en doe een wasje. De rest van de dag breng ik door met een beetje lezen, internetten en de Daf schoonmaken. Henk maakt intussen overal nieuwe vrienden. Hij krijgt een hamburger, drankjes (non-alcoholisch matuurlijk) en kletst er levendig op los. We trekken toch ook hier weer veel bekijks met Boris. Ze vinden het helemaal geweldig als hij op commando blaft, lachen. Voorlopig blijven we hier nog wel. We moeten hier het Saudi visa regelen en de overtocht met de boot. We zien het allemaal wel.

Khartoum, Sudan

Op zaterdag houden we ons gemakje aangezien het een nationale feestdag is, is er toch niets open. Ik doe een wasje en Henk rommelt ook lekker aan. Op zondag gaan we naar mister Abdullah om alles te regelen voor het Saudi Visa. Dit is geen probleem en zou dinsdag klaar moeten zijn, natuurlijk blijkt dit later wel een probleem te zijn...

Dan nog het volgende: geld wisselen, krijgen in Sudan... Geld wisselen is hier erg tricky en in het hele land werkt visa-/ masterdcard niet... wat nu? We rijden met een taxi naar de grote markt waar we iemand leren kennen die ons meeneemt zijn auto in. Dit is een klein wagentje en met zijn vijven valt het niet mee en is het persen geblazen... We rijden een stukje uit het centrum en zoeken een plekje op ergens achteraf. Hier wisselen we een aanzienlijk bedrag in dollars en ook in euro naar Sudanese pounds. Hierna neemt meneer Mohammed ons mee voor de lunch. We komen ergens terecht wat er niet uitziet, maar het eten is geweldig. We eten die middag gebakken Nijlvis met salade en limoen met een pepsi. Het is heerlijk. Hierna lopen we even snel de markt rond en rijden we terug naar meneer Abdullah. Helaas zijn de visa’s voor Saudi nog niet gereed en dus moeten we de volgende dag eerst het Jordanië visa halen.

Dit krijgen we binnen een uurtje en dan gaan we meteen door naar meneer Abdullah. Natuurlijk gaat ook ditbezoek weer gepaard met veel wachten. Meneer Abdullah gaat meteen naar de Saudi ambassade, we hadden de dag ervoor gepraat met de consul en die had ons van alles beloofd...

Om half één zien we meneer Abdullah terug. Het gaat niet lukken vanmorgen het wordt vanmiddag... we nemen dus weer een taxi terug en ik doe een wasje en vul de watertank met emmers en Henk helpt de buurman met zijn banden. Ik blijf hier wanneer zij teruggaan naar de ambassade en vul de watertank met emmers, dit is slechts een uurtje heen en weer lopen...

Wanneer de rest terug is van de ambassade heeft iedereen een visa gekregen behalve ik... misschien dat ze het morgen voor elkaar krijgen en anders houdt het op...Wat dan vliegen we naar Jordanië? We zien het morgen wel weer...

Khartoum, Sudan

We staan per ongeluk veel te laat op vandaag (donderdag). We rijden om negen uur naar Abdul waar we moeten zijn om half tien voor mijn visa, de boottickets en een permit om te mogen rijden in het noorden van Sudan. Wanneer we er aankomen is Abdul er nog niet. We lopen naar een dame op de straat en nemen een zoete thee voor 15 cent per stuk, lekker. Om tien uur is Abdul er en maken we ons huwelijkscertificaat gereed voor de Saudi ambassade. Henk Jan maakt alles in het Engels dik met een marker, zodat het makkelijker is om het document te begrijpen. Abdul weet niet zeker of ze dit accepteren aangezien het niet ook in het Arabisch is.

Ondertussen is het weer wachten en bak ik pannenkoeken achterin. We hebben de Daf nu bij ons want vanavond willen we ergens anders slapen dan bij de blue nile sailing club. Om een uur of twaalf is Abdul terug, we moeten meekomen. De grapjas zegt eerst dat het niet gelukt is en hierna met een grote glimlach dat hij het wel voor elkaar gekregen heeft, maar met veel pijn en moeite en eindeloze discussies. Ik sta op dit moment zo wat te janken. Ik ben zo blij...
Amal één van de dames van zijn kantoor omhelst me en is zo blij voor me, ik kan het allemaal even niet meer bevatten. Hierna komt er een meneer van de ferryticket. Dit kost ons 1170 Sudanese ponden en valt gelukkig dus wel mee. Ook Abdul rekenen we af. Even later krijgen we visite van de tweeling van Abdul, ze willen graag samen met papa even in de vrachtwagens kijken, maar natuurlijk! Hierna wachten we tot een uur of drie totdat de politieman komt voor de permits. Dit is gelukkig snel gebeurd en na afscheid nemen van Abdul rijden we achter Walter aan naar een bandenboer.

De eerste plek waar we stoppen is naast een tankstation. Henk en ik gaan meteen even langs om te vragen wat een liter diesel kost. Helaas heeft de overheid per Gallon de prijs verhoogd en in plaats van 1 pond per liter betaal je nu 1,45 pond, toch vervelend, want dit hebben we niet berekend in het budget...

We rijden dus door naar waar Walter staat. Hier komt een jongeman op mij af en begint meteen in het Frans te kletsen. Wat een verademing en wat heerlijk om weer Frans te klesten. Deze meneer komt uit Chad en is hier aan het leren voor monteur. Ik vertaal voor Kari en Walter met hem wat ze willen, namelijk een grote plakker voor in de band.deze hebben ze wel, maar alleen voor autobanden, ze zijn dus te klein... Hij verwijst ons door naar Abou Hamama. Na even wat rondvragen komen we hier aan en stappen we uit. Alles wordt geregeld voor de band en we kunnen morgen ook geld wisselen, gelukkig. Wanneer we staan te wachten krijgen we inmiddels toch wel trek. Ik ga bij een dame staan die broodjes met salata verkoopt. Er komt ook een andere meneer aan en hij biedt mij twee broodjes aan. Hij spreekt geen woord Engels en ik niet veel arabisch. Ik roep Henk en vertel hem dat hij de meneer moet bedanken. Hierop raken ze met veel handen en voeten in gesprek en wat blijkt ze doen hetzelfde werk: monteurtes onder elkaar dus. Henk moet meteen meelopen en ze bekijken allerlei kranen en vrachtwagens, hierna kruipen ze samen nog bij ons achter het stuur en hebben de grootste lol. Deze meneer is zo vriendelijk. Hij nodigt ons ook nog uit voor eten op zondag, maar dan zijn we Khartoum waarschijnlijk al uit, helaas.

Hierna (ja lange dag...) rijden we naar de moskee en tombe van de ‘leraar’ van Kari van dertig jaar geleden. Zij was toen namelijk erg ziek en heeft ‘healing’ gevonden in Sudan bij sheik Mohammed Osman Al Burhani. We mogen hier blijven staan vannacht en de hadra meemaken. Dit is een manier van bidden en in trans raken om dichter bij Allah te komen.

Ik spring meteen achterin en doe een jurk aan en bedek mijn haar. Hierna gaan we naar binnen bij de tombe van de sheik. Het is zeer indrukwekkend. Kari vertelt ons ook heel veel van haar tijd hier dertig jaar geleden en hoeveel ze geleerd heeft van deze sheik. Nadat we hier even hebben stilgestaan, lopen we naar het midden van het plein, waar we een steoltje krijgen om het ritueel van Hadra te mogen aanschouwen.

Alleen mannen mogen deelnemen aan de Hadra. Op de tapijten, zit wel tweehonderd man en er komen er steeds meer. Er wordt voorgezongen door verschillende mannen en alle anderen zingen mee met vers/ gedicht. Wanneer dit gedaan is, staan ze allemaal op in rijen en draaien ze hun bovenlijf heen en weer op een ritme en zingen ze Allah. Op de achtergrond hoor je een mannenstem zingen. Het wordt naarmate de tijd verstrijkt steeds intenser en intenser. Veel van de mannen raken in een soort van trans. Het is heel indrukwekkend om te zien. Dit doen ze zo’n vijf a zes keer. Het is verschrikkelijk indrukwekkend om te zien.

Hierna praten we nog wat met mannen. Ze zijn allemaal erg vriendelijk en proberen op al onze vragen antwoorden te geven. Wanneer we terug zijn in de Daf is het inmiddels al kwart voor twaalf. We eten snel nog wat yoghurt (heerlijk hier!) en gaan naar bed. Helaas heeft Boor andere plannen vanacht en moet Henk er drie keer uit om hem uit te laten, maar goed.

De volgende morgen staan we acht uur op en drinken we een kopje koffie. Bijna iedereen die langsloopt groet ons even of geeft ons een handje. Geweldig. Vandaag hopen we geld te kunnen wisselen en misschien naar de grote souq te gaan en hopelijk mogen we hier nog een nachtje blijven, het is zo’n vriendelijke plaats, ongelooflijk...

Enne, oh ja, ik ben zo blij dat ik mee mag door Saudi, nu alleen nog een zwart gewaad kopen...

Khartoum, moskee Sheik mohammed Osman Bruhani, Sudan

Aangezien we hier nog geen ‘ful’ hebben gegeten, dit is een nationaal gerecht, willen Henk en ik graag dit eens proberen. Eerst lopen we naar Souq Shabi, waar we nooit komen, want er schijnt een kleinere souq meteen om de hoek te zijn. We staan nog maar net binnen en we kopen meteen dadels. Heerlijk. Ook zie ik hier genoeg zwarte gewaden en dus lopen we rond en kijken hier en daar. Het ruikt heerlijk naar komijn en allerlei andere kruiden op de markt. Iedereen is ook zeer vriendelijk en overal word je gegroet: ‘salaam Aleikum, welcome in Sudan’. Nadat we wat hebben rondgeneusd, lopen we terug naar de eerste verkoper waar we geweest zijn voor zwarte gewaden en koop ik voor 50 pond een heerlijk fout gewaad met goud borduursels erop, inclusief een mooie zwarte hoofddoek. Ik trek het meteen aan. Hierna gaan alle mensen zich klaar maken voor het avondgebed en is de souq eigenlijk ten einde. We lopen eruit en doen een kopje muntthee aan de overkant van de straat. Vast een raar gezicht een blanke dame in een zwart gewaad hevig trekkend aan een sigaret...

Wanneer we terug zijn bij de moskee, laten we Boor even lopen en gaan Henk en ik naar buiten. Voordat we gaan loop ik in gewaad op kari af, die was hier gebleven, ik zeg niets, maar loop direct op haar af. Ik zie haar irritatie wanneer ik elke keer haar bewegingen volg en lach inwendig keihard, ze herkent me niet... na een vriendelijk Salaam aleikum van Kari, antwoord ik wáleikum salaam en ligt ze helemaal in een deuk...

Net buiten het hek vragen we de weg naar een eettentje waar je ful kunt eten. Drie jonge mannen lopen met ons mee: Ibrahim, Mohammed en Hussein. Achter de moskee zijn twee eettentjes en we hebben onze handen nog niet gewassen of de tafel staat al vol met een groot dienblad met een schaal met ful, bonensaus, hete saus, brood en een salade erbij. We kletsen zo goed en te kwaad als kan in het Engels. Deze jongens zijn erg gezellig en de jonge Ibrahim is constant afgeleid door al het vrouwelijk schoon dat voorbij wandelt. Wanneer er afgereknd moet worden, is dit al gebeurd, waarop wij ze uitnodigen voor een kopje thee. We lopen ietsje verder de straat uit en komen bij Fatma binnen, een Ethiopische. De thee en koffie is erg lekker, maar erg duur. Ik moet zes pond afrekenen en normaal zou dit de helft moeten zijn, maar goed. Hierna brengen de mannen ons thuis en wisselen we email uit, man wat een geweldige avond was dit!

De volgende morgen nemen we afscheid en rijden we met het hoofd van het complex naar het huis van een oude vriend van Kari. Hier worden we hartelijk ontvangen en krijgen we wederom cola, thee, en broodjes met ful en een heerlijke zoete pasta van sesam en honing op brood. Deze meneer is zeer vriendelijk en voordat we afscheid nemen geeft hij ons zijn zegen door middel van een gebed. Ook krijgen we een gebedsketting mee, zo aardig.

Van hieruit rijden we terug naar Abou Hamama waar we inkopen doen. We halen yoghurt, kaas en kopen een heerlijk broodje falafel, lekker. Wanneer Kari en Walter ook klaar zijn rijden we door naar buiten de stad. Onderweg zijn aardig wat checkpoints. Bij één moeten we betalen, 8,5 pond. Dit gaat opeens omhoog naar 14, wanneer Kari, ook wel Iman genoemd, naar buiten komt is het weer de originele prijs, Henk praatte te veel volgens de politieagent en daarom ging de prijs even omhoog, hahaha.

Vandaag redden we de Meroe pyramiden niet en dus stoppen we eerder en staan ergens in de woestijn waar we heerlijk rustig staan. Die avond eten we de broodjes van tussen de middag op die nog over waren en kijken we de foto’s en filmpjes van Khartoum en de Hadra. Tijdens het laatste filmpje komt er een voorbijganger voorbij op een wit ezeltje, Abyjat genoemd (wit). Hij stapt af en Kari maakt een praatje in het arabisch met hem. Het is een zeer vriendelijke man en ze geeft hem een trui en een t-shirt plus vijf pond. De meneer is helemaal verwonderd en bedankt ons wel miljoen maal. We nemen een foto en wanneer hij het plaatje terug ziet, kan hij alleen maar hard lachen. Hij zou graag ook een foto hebben, maar dat gaat helaas niet. Sudan zit echt volverassingen, iedereen is hier zo vriendelijk.

Meroe Pyramiden, Sudan

De volgende ochtend rijden we naar de pyramiden. We rijden om een uurtje of negen weg. Wanneer we eraan komen, lopen Henk en ik voorop en moeten we 20 pond per persoon betalen. Wanneer Iman (Kari) komt, hoeven we niets te betalen, want wederom ze is moslim... we kletsen wat af en kijken rond bij de lokale souvenir verkopers. Ik koop twee kettinkjes en Henk een dolk. Hierna lopen we het terrein op en kijken rond bij de pyramiden. Het is uniek om hier met ons vierjes rond te lopen, te kijken, te rollen in het zand, super gewoon. We maken heel wat foto’s en lopen dan terug naar de wagens. We nemen afscheid en rijden voorbij de pyramiden en parkeren tussen de zandduinen. We blijven hier lekker staan vandaag.

Ik maak een gebakken eitje met witte bonen in tomatensaus en een kop koffie en we genieten. We lezen een boekje en ik zet heerlijk een kopje muntthee. Boor ligt heerlijk onder de Daf en zorgt voor een plaatselijke zandstorm wanneer hij een kuiltje graaft voor zijn achterwerk, blijft het lekker koel. Morgen gaan we richting de rode zee rijden en willen we daar een paar daagjes blijven staan voordat we de boot naar Saoedi Arabië nemen, nog even genieten van het vriendelijke Sudan.

’s Avonds komen er nog twee koppels aan: Cathy en Davey, Lucy en Andrew. Het ene stel backpacked en het andere stel rijdt van Zuid Afrika naar Engeland. Het grappige is dat ze allebei hebben gereisd met Anne en Bob, leuk.

De volgende morgen rijden we voorbij Atbara. Hier nemen we de afslag naar links en rijden we richting Haiya. We hebben één politiestop onderweg. We hoeven wederom ook hier niets te betalen want Kari neemt het gesprek over. Ietsje verder stoppen we bij een truckstop waar we brood kopen en een broodje met ful, lekker. We kopen vijf gevulde broodjes voor vier pond. We rijden een stukje verder, parkeren en genieten van ons broodje met een kopje koffie.

Die avond kamperen we onder de sterrenhemel voor Samad. De wind waait hier stevig en dus gaan we vroeg naar binnen. We kijken een filmpje tijdens het eten. ’s Morgens wordt henk uitgenodigd door een meneer die hem de lokale school wil laten zien. Hij wil van alles. We geven hem schriften die we sinds Holland al meezeulen. Later wanneer we net weg willen rijden, komt de leraar langs met de schriften in zijn handen, hij bedankt ons uitvoerig.

Suakin, Sudan

Om een uur of elf zijn we in Suakin aan de rode zee. Kari en Walter hebben water nodig. We rijden achter hun aan en komen uit bij een ‘shipping-agent’... We begrijpen er niets van, we hebben onze tickets al en we gaan vrijdag pas, waarom nu? Ze vullen hier water uit een ezelskar voor één pond per jerrycan. Hierna rijden we naar Mohammed Hassan’s kantoor (het contact uit Khartoum0. het is nog steeds niet duidelijk wat we hier nu doen... We laten alles registreren en zullen vrijdag terugkomen.

Hierna hobbelen we naar een restaurant waar het wemelt van de vliegen. We eten hier een bonen en een vleesschotel met brood. Hierna gaan we eindelijk op zoek naar een plekje bij de kust. Dit valt niet mee. We rijden eerst naar Port Sudan, maar met de vele industrie hier, lijkt het ons lastig iets te vinden. We rijden dus terug en gaan voorbij Suakin. Natuurlijk is hier weer een politiestop en moeten we eerst een permit halen in Suakin om door te mogen rijden.

Er klimt een militair bij Kari in de cabine en we halen in Suakin een papiertje, dit kost gelukkig niets. Nu rijden we weer terug en proberen we een plekje te vinden. De eerste plek waar we eraf gaan worden we gwaarschuwd door een m,eneer niet verder te rijden, vanwege het drijfzand, we keren dus weer om. Iets verder vinden we eindelijk een plekje. We staan aan de rode zee. Helaas is het water veel te ondiep en dus valt zwemmen hier een beetje tegen. Die avond gaan we vroeg naar binnen en kijken wederom een filmpje. We blijven hier twee daagjes staan en dan pakken we vrijdag de boot naar Jeddah...

Suakin, Sudan

De twee daagjes hier aan het strand doen we weinig en houden we ons gemakje. Het begint bij mij nu toch wel te kriebelen, ben een beetje onrustig voor Saoedi Arabië, wat als ze nu uitvinden dat we eigenlijk niet getrouwd zijn...

Op vrijdagochtend rijden we om negen uur de stad in. Hier gaan we naar Muhammed Hassan’s kantoor. Hij zal ons helpen met alles voor de ferry. Dit gaat weer op zijn Afrikaans natuurlijk, kopje thee, broodje erbij en wachten maar. Nadat we wat papiertjes hebben ingevuld kunnen we om half twaalf naar de haven. Er rijdt een meneer met Kari en Walter mee om ons te helpen. Zoals afgesproken zit dit bij de prijs in...

In de haven is het vooral veel wachten. Het duurt een tijdje voor alles geregeld is, we rijden heen en weer in de haven. Om drie uur mogen we de sleutels inleveren van de Daf. Je mag je wagen niet zelf op de ferry rijden. Boor gaat dan achterin met de ramen op een kier en een ventilator aan en een afwasteil met water en een bak met brokken, hopen dat alles goed gaat...

Natuurlijk wanneer alles klaar is, houdt de vriendelijke meneer die ons heeft geholpen zijn handje op. We leggen hem uit alles geregeld te hebben met Mohammed Hassan en niets hoeven te betalen. Hierop moeten Henk en Walter mee naar Mohammed. Uiteindelijk geven we de meneer 20 pond per auto voor zijn service, het is nou eenmaal zo, zonder hem had het een hoop ergernis en wachten geweest...

De passagiers gaan eerst de boot op. Voordat we erop mogen worden de tickets bekeken en het blijkt in eerste instantie dat we helemaal geen hut hebben, hebben we wel voor betaald en er ontstaat even paniek. Gelukkig blijkt dat alle paniek voor niets is geweest en gaat Kari mee de hut bekijken. Wanneer we met zijn allen het schip op gaan, lopen we meteen eerst naar de hut. Het ziet er netjes uit, eigen westers toilet, en jawel... een WARME douche! De bedjes zijn wat kort, voor Henk dan, maar voor de rest is het netjes. Hierna lopen naar het achterdek en kijken we hoe onze Daf mishandeld wordt. Afrikanen houden namelijk erg veel van gas geven en dat doen ze dan ook met een koude motor...

Wanneer dit voor elkaar is duurt het nog erg lang voordat we uitendelijk gaan varen. We vragen bij de receptie of we mogen kijken bij Boris en dat mag, maar als we varen, gaat het ruim dicht...

Om een uurtje of zes eten we een stuk kip met rijst op de boot. Het stelt niet veel voor, maar ach, je moet wat... om zeven uur kijkt Henk even bij Boor. Hij mag er niet uit, maar alles ziet er picobello uit, mooi zo. Om negen uur varen we eindelijk uit. Het is al donker en we zien de lichtjes van Afrika steeds kleiner en kleiner worden... Vaarwel Afrika we gaan je missen!

Eenmaal weer in de theehal valt het meteen op dat er bijna alleen maar mannen zijn: liggende mannen op de grond, rokende mannen, theedrinkende mannen, spugende mannen (ook binnen op het carpet, waarna ze zich weer heerlijk als een balletje oprollen om een tukje te doen op hetzelfde carpet...) mannen die televisiekijken. Ook is er een shopje op de boot, maar deze is maar vijf minuten open geweest, de meneer ligt waarschijnlijk ook ergens in een spuugje te slapen... De hele crew van de boot komt uit Egypte, ze zijn allemaal erg vriendelijk en Kari en ik krijgen zelfs een extra deken, want met de airco op de kamer is het maar koud...

Na een lekkere warme douche proberen Henk en ik een tukje te doen. Dit valt niet mee, we schommelen alle kanten op de zee is niet zo rustig. Wanneer we straks wakker worden zijn we in jeddah, Saoedi Arabië, hier zal ik gesluierd door het leven moeten gaan, ben zeer, maar dan ook zeer benieuwd...

 


Bekijk foto's van Sudan >