Verslagen over Spanje

Spanje en Portugal
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 21-09-2009 14:58:53

Belorado/ Burges, Spanje

Eindelijk we staan. Hadden niet gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om een plekje te vinden in Spanje. Vanmorgen zijn we vertrokken van de luxe Franse camping na een heel gedoe met water bijvullen. Voor €1,50 kon je tien minuten water tappen. Een pisstraaltje, schoot niet echt op...
Maar goed we staan nu aan het water, ons privé bad. Boris was tijdens de lange rit een beetje uitgeteld, maar na het zien van het beekje, leefde hij helemaal op. Hij nam meteen een duikje (bij Boor is dat tot de buik in het water...). Hij had het er maar druk mee: stenen zoeken, takken sjouwen, in het water springen. Kortom: de DAF ruikt nu heerlijk naar natte hond...jammie!
Na het avondeten besloten Henk en ik ook maar een poedelonderneming te wagen in het koude beekje. Henk was een echte bikkel en ging kopje onder in zijn blote bips. Ik vond alles behalve mijn hoofd onder water wel even genoeg...
We ruiken weer naar Dove en zitten lekker onderuit met een kopje thee en een stroopwafel van Floor (sorry, Floor dit waren de laastste stroopwafels, kun je nog even een pakje opsturen? Hahaha)
Morgen gaan we richting Portugal. We hebben vandaag voornamelijk tolwegen genomen, schiet tenminste lekker op.

Ciao



Praia da Vieira, portugal

We hebben portugal maar bij spanje gezet omdat hiet geen apart hoofdstukje voor aanwezig was.

Gisteren hebben we bijna 500 kilometer gereden.we waren al gestopt in Spanje aan de grote weg, maar besloten na het avondeten toch door te rijden naar Portugal en een rustiger plekje op te zoeken.
Heel gek, zodra we de grens met portugal over gingen was plots alles groener, zo veel mooier dan in Spanje waar alles dor was. We hebben overnacht in aan een rustig landweggetje met een mooie, heldere sterrenhemel. Tijdens mijn laatste sigaretten pauze op het trappetje in het donker van de DAF zie ik de grote beer aan de sterrenhemel. Ik moet meteen even terugdenken aan Holland, waar ik in de tuin op het stoepje ook vaak ’s avonds een laatste sigaretje ging roken en keek naar de sterren en uitkeek naar de grote beer. Ook de laatste week bij mijn ouders had ik goed zicht op de grote beer. Grappig. Ik zoek hem ’s avonds als het weer het toelaat toch altijd even op.

Vandaag plankgas!!! Strand! Maar even een stop en inkopen doen bij, jawel... de Lidl! Om twee uur ’s middags (NL tijd, drie uur ’s middags) stoppen we vandaag vlakbij Praia de Vieira. We schieten een onverharde weg op en installeren de DAF bij een duin langs de kust. Nadat alles gereed was, alles uit, zwembroekje aan enen gaan met die banaan. Het is een beetje koud, maar wel lekker. We durven tot ons ‘plassertje’ de zee in, aangezien de stroming erg sterk is en de golven erg hoog. Boris wordt ook steeds stoerder en durft steeds een beetje verder de zee in. Zout water moet je alleen niet drinken... voor de rest is er op een verdwaalde visser na, niemand anders op het strand. Wat een luxe. Het strand ligt wel vol met van alles wat is aangespoeld. Een stuk verder naar een plaatsje toe is alles opeens brandschoon.

Terug bij de DAF komt er een oud reneaultje aangereden. Twee studenten, Fransman en Belg, besluiten ook te blijven slapen hier. We maken even een praatje en bekijken het stel vanuit de DAF, net een echte televisie: in de auto, uit de auto, jas aan, jas uit. Ze slapen samen op één matras en ik opper iets te hard dat het wel eens een stelletje zou kunnen zijn. Henk Jan tikt me op de vingers en zegt:’pas je op, die ene is Belg hoor, die verstaat alles!’. Oh ja, denk ik dan. Ik ben nu al ‘verwend’ door er van uit te gaan dat ik alles zomaar kan zeggen, omdat toch geen mens me verstaat in het Nederlands...

Morgen rijden we door naar Foz del Arelho, op zoek naar onze internet vrienden Andrew en Kritina.


Foz do Arelho, Portugal

Tuf tuf tuf… met de vlam in de pijp, scheur ik door dit Portugal! Eenmaal aangekomen in Foz do Arelho belt Henk met Andrew, maar die neemt niet op. Dan maar bellen naar de falt van zijn ouders. Zijn zus neemt op en vertelt ons dat ze vertraging hebben, ze zullen hier vrijdag/ donderdag zijn. Vandaag is het woensdag... nou geeft niets. DAF parkeren en even de benen strekken. We besluiten een rondje te lopen met Boor door het dorp. Wannneer we terugkomen bij de DAF komt er een dame klein van stuk op ons afgelopen en geeft ons drie zoenen en begint meteen in het Nederlands te ratelen. Uhm... Het blijkt Andrews moeder te zijn. Zij is Nederlandse van origine, maar opgegroeid in Ethiopië. Na wat foto’s te hebben gemaakt en een kletspraatje gaan moeder en dochter weer verder. Wij vertrekken ook naar een camping (ik hunker toch weer even naar een hete douche). De camping ligt iets meer landinwaarts. De dame van de receptie spreekt voortreffelijk Engels en ja water is gratis! We besluiten eerst nog even inkopen te doen en dan eerst water tanken. Na ongeveer een half uur zit er weer 400 liter water in de tank, lekker. Ook doe ik meteen een wasje en jawel, een heerlijk hete douche, wat een luxe. De volgende dag besluiten we terug te gaan naar de parkeerplaats, waar de DAF neerzetten aan zee. We spenderen de rest van de dag met luieren: lezen, zonnetje, biertje, wandelen, lezen biertje, nog een biertje, oké een wijntje en genieten van de zonsondergang.

Boris vermaakt zich wederom ook weer uitstekend. Hij heeft zijn eerste Portugese vriendje gemaakt. Wij dopen hem ‘Scruffy’ een lelijk, klein, piekharig hondje dat zodra Boor op zijn rug gaat liggen om uit te dagen, hij meteen zijn kop berijdt, waarop Boor omrolt en in zijn lompigheid het hondje met een smak tegen de Daf smijt, oeps. Toch blijft zijn vriend nog even hangen, totdat Boor op zijn pootje staat en Scruffy een beetje mank wegloopt, nu is het genoeg. Arme Scruffy...
Morgen blijven we hier ook en hopen dan onze emailvrienden te ontmoeten.

Foz do Arelho

Vandaag hebben we Kristina en Andrew ontmoet(klik hier voor hun website), het is een zeer leuk stel van dezelfde leeftijd. Zij willen hetzelfde rondje doen over 3,5 week. Ze gaan met een Landrover. Na een uurtje kletsen en wat koude biertjes gaan ze ervandoor, nadat we afgesproken hebben voor morgen in de plaatselijke kroeg waar de zus van Andrew, Tania, werkt. Gezellig! Heel de dag was het weer een beetje trossteloos, motregen en kou. We hopen morgen op beter weer...

Foz do Arelho

Tsjonge jonge jonge jonge jonge jonge jonge jonge....wat is het leven slecht. Vrijdag hebben we Andrew en Kristina ontmoet en het klikte, was erg gezellig. Zaterdag zijn we dan ook naar de kroeg geweest en daar is het een beetje uit de hand gelopen, we waren om 3.45 uur thuis... De volgende dag heb je het dan natuurlijk druk met bijkomen op het strand.

Dinsdag hebben we afschied genomen van Andrew en Kristina en hebben we afgesproken voor in Faro. Daar wonen de ouders van Andrew. Tsjonge, we komen nooit weg uit Portugal...
Van hier uit zijn we naar Obidós vertrokken. Een dorp/ stad omheind met een oude stadsmuur. We hebben de hele stadsmuur rondgelopen, wat een mooi gezicht.

Hierna de weg op en tsja... Mau kan niet zooooooooooooo goed navigeren dus we reden alweer twintig minuten om, weer terug en na heel wat ‘sight-seeing’ zijn we nu wel aanbeland op een heel mooi plekje. We staan aan een onverharde weg op een klif aan zee. Geen strand, maar woest mooi. Met de razende zee op de achtergrond wordt slapen vast geen probleem. Weltrusten.

valkbij Sagres, Portugal

Vandaag: zuidwaarts
Missie: strand
We komen uit bij een wel heel klein strandje, maar niet zonder slag of stoot. We besluiten een eerdere afslag te nemen wat ons leidt over heuveltjes met veel hobbels en stenen. Bij twee van de drie wegen: geen succes. Het is of achtbaan steil, of te smal, zeg maar een xs maatje voor een xxxxxxl truck. Dus achteruit.
De derde weg gaat Henk even kijken of het kan. Na 20 minuten word ik wat onrustig... waar blijft ie nou? Even later verschijnt Henk schuimbekkend de heuvel weer op, ja heuvel af valt mee, heuvel op is even anders... We besluiten het te proberen en zagen eerst een boom om, we zijn te hoog... Verderop met het zweet tussen de billen wordt het echt spannend... steil, geen vangrail en veel stenen. Het stukje waar we overheen moeten is een beetje weggespoeld. Ik stap uit en loods Henk Jan erdoorheen. Met het linker achterwiel hangen we een beetje over de rand... Maar we zijn er, alle dakluiken en zonnepanelen zitten er nog dus we zijn tevreden. Eenmaal beneden komen we tot de conclusie dat we hier niet willen blijven staan en rijden we door naar onze oorspronkelijke bestemming.

Daar vinden we een heel klein strand met één restaurant en heel veel Engelsen en Duitsers. We nemen meteen een duik. Na al die activiteit, tegen golven inlopen, beetje poedelen, spelen met de hond hebben we wel een biertje verdiend in het restaurant. Na twee halve liters vinden we dat we ook wel mogen eten in het resta4rant. We bestellen een dood visje, lekker! Om ha;f negen zijn we thuis en Henk laat Boor even uit. Ik wil zachtjes een windje laten glippen en tot mijn schrik komt er bijna nog meer mee... godzijdank hebben we ons eigen potje....

oosten Abufeira, zuid portugal (Algarve)

Na een hectisch nachtje hebben we de vanmorgen meteen twee Duitsers op de koffie. Ze hebben in de buitenlucht geslapen en, zoals Henk zei, ze lusten wel een bakkie. Ja een brutaal mens heeft de halve wereld. Toch zijn deze twee ‘brutale’ Duitsers erg gezellig en met een bakkie koffie worden we allemaal weer wat meer mens. Om half twaalf rijden we door richting Faro. We merken zodra we de snelweg af gaan dat we in de Algarve zitten, hollandse snackbars, Engelse pubs, golfclubs, dure hotels..... ga zo maar door. Na heel wat gezoek naar een rustig plekje aan het strand slagen we erin een plekje te vinden tussen twee drukke bebouwingen in. We staan op een parkeerplaats aan het strand, waar je voor slecht tien euro per deckchair betaalt, nou koopje!!!
Wij doen het wel met ons handdoekje. Heel de middag zijn we weer druk geweest met Boris aan het strand. Boris wordt steeds stoerder. Eigenlijk mogen er geen honden op het strand, maar ja wij zijn domme toeristen die geen Portugees kunnen en ook de borden dus niet kunnen lezen (ook al is het een rond bord met een rode rand met een hondje erop met daar dan een rode streep door..) ach we horen niets.

Terug bij de DAF is het 35 graden in de zon, ik houd mijn bikini nog wel even aan. We koken lekker buiten en ontvangen ook nog een telefoontje van het thuisfront, alles gaat daar gelukkig goed. Morgen gaan we door naar Faro en we hopen daar Andrew en Kritina weer te treffen en daarna als een speer door naar Tarifa en Marokko!!!

richting Algeciras, Spanje

Vanaf 25 september tot vanochtend hebben we het echt naar ons zin gehad in Faro. De ouders van Andrew hebben een huis in de Algarve. Vrijdagochtend werden we warm verwelkomd met een echte kop koffie en een koekje. Hierna ging Henk Jan meteen hobbyen aan de Landrover van Andrew. Ik heb mijn boekje gepakt en ben lekker in de schaduw gaan lezen. Hierna een snelle duik in het zwembad en gauw omkleden.
’s Avonds hadden we een candellight dinner op één van de vele terrassen die het huis rijk is. Het was zeer zweervol en gezellig. Ook leerden we die dag wat ‘beer-o-clock’ is en hebben nog veel van die uurtjes gehad.

De volgende dag boden wij aan om te koken. Ik was begonnen over kip saté en Henk Jan vond dat we dan een ‘goede’ rijsttafel moesten maken, maar ja uhm hoe doe je dat? Ik mams sms-en en snel belde ze terug met de recepten voor Soto Ajam en de groenten. Samen met Tania (zus Andrew), Kristina en haar moeder Suzanne, gingen we op zoek naar ‘the Dutch shop’. Na ongeveer vier keer dezelfde route te hebben gereden en bellen met Ken kwamen we er achter dat de ‘shop’ te koop stond. ‘but have no fear, Tania is here’ en reden we door naar de internationale supermarkt van de Algarve. Mijn god... kleurtjes, geurtjes, barievrouwen, compleet met mega zonnebril, Engelsen, Duitsers, Hollanders, Spanjaarden en dan ook nog toeristen die gaan ‘socializen’ in een overvolle, superdrukke supermarkt: gekkenhuis. Ik ben dan ook als een debiel recht overal op mijn doel afgegaan en heb alles in mijn kar gemikt (van sambal tot atjar en taugé aan toe) en racete naar de kassa. Eenmaal buiten bijkomen met een sigaretje natuurlijk. Eenmaal terug hebben Henk en ik van 3 tot 6 gekookt en om 8 uur was het diner. Iedereen vond het heerlijk (bedankt mams, ook namens de rest) en schepte minimaal twee keer op. Ik hield het natuurlijk bij één keer, tsja rijst...

De derde dag was een relax dagje, zwemmen, lezen, tukje doen, spelen met Boor...
De dag werd afgesloten met een diner dat bestond uit kaasfondue met een zeer heftig alcoholisch drankje genaamd: ‘kirch’dat was gemaakt door Kristina en haar moeder. Tot ons grote genoegen was het echt heerlijk!

Maandag zouden we eigenlijk al richting Algeciras gaan, maar we werden makkelijk overgehaald om nog één dagje te blijven. De laatste avond was wederom weer geslaagd. Dinsdag namen we afscheid en de knuffels en lieve woorden werden uitgewisseld. Zeker een adres om nog eens naartoe te gaan. Elke avond in bed praatten Henk en ik nog na over de warmte en de gastvrijheid die iedereen in huis voor ons had, kortom: geweldige mensen!

’s Avonds sliepen we in een natuurpark, of liever naast de omheinig van het natuurpark op weg naar Algeciraz in Spanje. Was een lekker nachtje en nu op naar Afrika, first stop: Marokko!

 


Bekijk foto's van Spanje >