Verslagen over Senegal

< Vorige | 1 | 2 | Volgende >
Senegal 2
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 15-11-2009 20:34:53

Richting Parc Niokola Koba, Senegal

De volgende dag gaan we de grens over bij Sabi. Vlak voordat we alle papieren regelen, hebben we al een stop gehad, waar een meneer perse het carnet wilde stempelen. Henk krijgt hem zover dat te doen op de achterkant van het document dat voor de Gambianen is. Bij Sabi krijgen we dus meteen te horen dat dit had gehoeven...JOH!

De grensovergang gaat hier zeer relaxed. Het Frans kleppen valt weer een beetje tegen, maar de meneer bij de grens is zeer vriendelijk. We vragen of ze al andere ‘Toubabs’ hebben gezien met een witte camping car, maar nee. Om een uur of twaalf stoppen we langs de weg om te gaan eten. Lekker een dood visje en vette ham uit blik met curry. Ik sta net binnen af te wassen, als Henk roept:’kijk daar komen Frans en Gabrielle aan!’. (zij willen nl ook voor een weekje Senegal in Het parc Niokola Koba doen). Er wordt weer gezoend en gekletst en we besluiten samen door te rijden.

We rijden tot een uur of vier en besluiten dan weer een lekker plekje te zoeken in de bush. We vinden een redelijk lekker plekje, alleen. De steoeln worden neergezet en eerst een lekker koud biertje! Na het eten, poedelen we even wat met een washand en een teiltje en gaan lekker buiten zitten. Boor krijgt nog even een teken- en gras aren behandeling en we gaan lekker onderuit zitten, genieten van het gezelschap en een mooie sterrenhemel.

Waar we staan heeft een bush-fire gewoed en een stukje in de verte is de lucht fel oranje gekleurd. Volgens Henk en Frans staan we veilig, want de wind staat de andere kant op. Toch doet Henk met dit in zijn achterhoofd, bijna geen oog dicht...

De volgende dag gaan we door richting Dar Salam, een officiele toegang van het park. Eenmaal daar blijkt dat we er met de hond niet inmogen en dat je perse een gids mee moet nemen... Nee dus. Na overleg rijden we gezamenlijk door naar Kedougou. Onderweg zien we nog wel een schildpad, apen en wrattenzwijnen. Het was een heel mooi stuk rijden!

Nu staan we in Kedougou naast twee hotel complexen waar we niet op mogen, helaas. We hebben besloten buiten het hotel complex te overnachten en vanavond lekker te eten in het restaurant. Er is daar ook WI-FI dus jullie kunnen weer lezen! Morgen rijden we door naar watervallen, zo’n honderd kilometer verder, kan niet wachten!

Kedougou, Senegal

Vanuit een heerlijk ontbijtje bij het restaurant vertrekken we richting watervallen. Frans en Gabrielle rijden met hun “chameau” voorop. Het is ongeveer twee uurtjes crossen. Het is een heel stuk zandweg met de nodige takken, bomen en diepe plassen. Henk en ik zitten de hele weg te glimmen. Lieve Gabrielle stapt onderweg nog eens uit om te vragen of we het nog wel leuk vinden:’nou zekers!!!’. Een stukje verder gaat frans net iets te hard door een plas heen en we zien de bak alle kanten op stuiteren. Ik opper nog (de held die ik ben) zullen we er omheen gaan? Nee dus. Bij ons gaat het goed, maar aan de andere kant van de plas staat Frans stil. De koelkast is open gesprongen en er is een bierflesje kapot geslingerd. Ze maken het even ‘sauber’ en ondertussen zet ik koffie en laat de hond even rennen.

In Dindefelo vinden we een campement dat eigenlijk zijn beste tijd heeft gehad... vlak voordat we er zijn, loopt er een meneer op de unimog af en laat zijn kleine mannetje zien, die kokend water over zijn voet heeft gehad en is behoorlijk ontstoken. Gabrielle zegt dat hij maar langs moet komen.

Wanneer we eenmaal op het campement staan, laten we eerst een lekker koud Gazelle pilsje halen, hier zit slechts maar 0,63 liter in een flesje... en eten we een bammetje. We besluiten morgenochtend naar de waterval te lopen. Een ‘ófficiële’gids zal ons morgen ernaar toe brengen. ’s Middags doe ik een wasje en wanneer ik naar water vraag, word ik geleid naar een klein poeltje om water te halen. Nou ja... zal wel goed zijn toch? ’s Avonds eten we lekkere chilli con carne van Gabrielle, wat een traktatie en zitten we lekker buiten. Opeens komen er veel fietsen het terrein op. Mannen gaan een vuurtje maken om hun trommelvellen op te rekken en er is een man in klederdracht... we besluiten het niet af te wachten, het feestgedruis wat min of meer wordt opgedrongen en sluipen de camper in.

De volgende morgen hebben we lekker geslapen, we zaten wat hoger, dus ook koeler! Wanneer we ons ontbijtje op hebben, komt de man met het verbrande voetje voorbij. Gabrielle maakt het schoon en smeert er zalf op met een verbandje. Na zo duidelijk mogelijk uitgelegd te hebben hoe het verder te verzorgen, verdwijnt de meneer weer.

Hierna lopen we met gids (een duidelijk pad...) naar de waterval. Volgens de gids was het wel drie kilometer, maar wij denken net twee. De waterval is erg koud, maar Henk en ik nemen toch een heerlijke duik. Ook Boor is weer helemaal in zijn element.

Eenmaal terug drinken we een bakkie ‘pleur’ (lekker!) en vertrekken we terug, op zoek naar een mooie plek om te bushcampen. Na een tijdje rijden, stap ik uit en koop mais van een dame die geen woord Frans spreekt, maar ontzettend aardig is. Blijkt alleen dat ik gedroogde mais heb gekocht... Wanneer ik terug kom bij de Daf hebben ze besloten een stukje terug te rijden voor een mooi plekje, even keren. Ik plant mezelf ondertussen met mijn gat in een grote modderplas... Pottedikkie ik voelde me net zo schoon na de waterval...

Eenmaal weer in de Daf rijden we een klein stukje en vinden een lekker plekje, maar wel erg warm hier, in de bush. ’s Avonds maken we lekker een bbq met gebakken vissies en gepofte aardappelen: heerlijk!

De volgende dag blijkt er iets niet goed te zijn met de Unimog. De linker eindvertraging van de achteras is kapot. Henk en Frans zijn er mee bezig en na een uur sleutelen komen we tot de ontdekking dat er vlakbij een bush fire woedt... De mannen blijven kalm en de dames maken alles gereed om zo weg te kunnen. Bij mij houdt dat in de Daf startklaar zetten en bij Gabrielle houdt het nu in: een zak kleding, papieren in een zak en hopen dat de mannen op tijd klaar zijn. Hierna gaan Gabrielle en ik in de weer met kapmes en schop om het hoge gras rondom de camper zo veel mogelijk weg te werken. De mannen ondertussen werken door aan de Unimog. Even later komen er drie jonge mannen aangelopen die willen dat we ons verplaatsen, want de wind staat onze kant op, ja dat willen wij ook, maar het gaat nu nog niet...

Nadat de vlammen in zicht zijn en het geknetter steeds luider wordt, kunnen we toch allebei starten!. We zoeken een plekje, niet veel verder in de as, waar al een fikje gewoed heeft. Met een koud biertje komen we toch weer even tot onszelf. Spannend!

’s Avonds maken we weer een vuurtje en met worstjes van Frans en Gabrielle is het echt een feestmaal!

De volgende dag smeert Henk de Daf. Tijdens het ontbijt komen er drie kinderen aangelopen. Ze kijken alle drie ernstig. Ze krijgen een snoepje van Gabrielle, maar een lachje kan er niet af. Ik geef ze nog een opblaasbal, maar nog geen lachje. Pas wanneer we wegrijden, zwaaien ze ons uit met een grote glimlach... We rijden terug naar Kedougou waar we: inkopen doen, tanken, water tanken en geld pinnen. Hier moeten we ons ook uit laten stempelen zodat we Mali in kunnen. Bij de politie lopen er mannetjes genoeg, maar net het ene mannetje die de stempels zet is er pas weer om drie uur... Het vervelende nu is, dat we dan maar weer in het lekkere restaurantje moeten eten, wat we ook doen, met een koude Gazelle. Hierna rijden we terug en worden we zo uitgestempeld.

Van hieruit rijden we door naar de Gamia rivier, waar we hopen te kunnen staan en zwemmen. Henk rijdt voorop en rijdt een looppad in. Er zijn allemaal bewerkte velden en net wanneer we denken dat we er bijna zijn, kunnen we niet verder: terug!

Helaas staan we niet aan de rivier, maar wel op een lekker (al afgefikt) plekje. Zodra we staan, komt er een meneer voorbij, die zijn voortanden mist, met twee dames. Ze lopen met verse pinda’s van het land en proberen in hun eigen taal (wolof) uit te leggen dat ze eetbaar zijn en voor ons zijn. Ik haal mijn portomonnaie, maar het geld dat ik geef, wordt weer terug gedrukt in mijn hand. De pinda’s worden eraf gehaald en in een bakje gedaan. Echt geweldig lief!

’s Avonds liggen we er allemaal vroeg in. De volgende morgen gaan we lekker allemaal ons eigen gangetje, boekje lezen, kopje koffie, afwasje doen. Om een uur of negen komt de meneer van gisteren terug in mooie traditionele kleding met nog meer pinda’s, super.

Nu is Henk weer aan het ‘hobbyen’ met Frans en Gabrielle leest lekker een boekje en ik tik dit ‘geweldige’ stukje en luister ondertussen naar de i-pod muziek. Finley Quaye, lekker!
Morgen nemen we afscheid van Frans en Gabrielle, snik en gaan we ieder weer ons eigen weg, ben zeer benieuwd naar Mali, na alle verhalen van Frans en Gabrielle.

Kedougou, Senegal

Gisteren hebben we nog een heerlijk daagje gehad met Frans en Gabrielle. Het was weer een toppertje! Na al mijn verwoede pogingen popcorn te maken, lukte het Gabrielle in één keer en wat was het lekker! ’s Avonds aten we lekkere ‘pindasoup’ van pinda boter gekocht in Gambia. Eigenlijk was het meer een soort pindasaus waar je van alles in gooit, maar wel lekker. Gabrielle had een gehakt flutsje en met rijst was de maaltijd compleet.

Hierna hebben we onder de luifel bij de Daf heel decadent een filmpje gekeken en alvast een voorproefje gehad van mali van de foto’s van Frans en Gabrielle. Ik kan niet wachten! Bij gebrek aan bier kregen we een heerlijk sterke borrel, lekker, want oei wat werd het frisjes ; ).

’s Morgens kwam dan het onvermijdelijke afscheid. Gabrielle hield het niet helemaal droog, de schat en we kregen nog een lekker camambertje mee, wat een traktatie. Ik kon het nog net droog houden, maar... ongeveer twintig minuten later vertrekken wij en komen we langs het ‘dorp’van de meneer en de dames van wie we pinda’s hadden gekregen. Één van de dames zwaait er op los. Ik stap uit en geef haar twee lege cola flessen, waarop ik warm wordt omhelsd en echt even wordt vastgehouden. Nu stap ik met waterige ogen in de Daf. Wat een ontzettend lieve mensen.

En route hebben we wel zestig kilometer goed asfalt: Joepie! Zonder gaten. Hierna gaat de weg over in een piste richting Satadougou. Het is erg smal, maar door de formidabele rijkunsten van henk gaat er gelukkig niets stuk. De piste klopt alleen niet met wat er op de kaart staat. We rijden eerst ook een keer verkeerd naar Saraya, waar we weer omkeren, achteraf blijkt met het uitlezen van de GPS dat we daar ook vlakbij de rivier zaten en die daar misschien ook wel hadden kunnen doorkruisen...

 


Bekijk foto's van Senegal >