Verslagen over Rep. Congo

Congo
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 21-04-2010 17:03:07

Akou – Gabon naar Congo grens

Op het asfalt halen we 93 kilometer per uur, super! Na Akou wordt het een zandpiste. Vanwege het zware verkeer dat hier rijdt, voornamelijk vrachtwagens is er een diep spoor met in het midden een mooie rug zand. De ondergrond is hard, gelukkig. Wij ervaren hier dan ook geen problemen, maar de landrover is te smal en te laag en schraapt met zijn differentieel over het zand. Ze maken veel zandspray...

Aan de Congo zijde hebben we de formaliteiten in een mooi rieten hutje. De huisjes hier zijn van bamboe gemaakt met palmbladeren als dak. Henk springt eruit en doet de formaliteiten. Ik blijf zitten en een meisje van een jaar of veertien met een klein babytje op haar heup, begint voor me te dansen. Super. Na een tijdje komen er meer kinderen en ze beginnen allemaal te roepen:’madame, un bonbon’. Gelukkig heb ik mijn zwarte ridder bij me en hij begint te blaffen, zonder dat ik het hoef te vragen. Dit zorgt ervoor dat alle kinderen meteen wegrennen, over elkaar vallen en toch weer terug komen. Grappig.

Van hieruit rijden we niet te veel door en gaan we ergens bushcampen aan de rand van een bossage. Tina en ik beginnen met het eten en kort erna begint het heel hard te waaien en te regenen. Henk en ik draaien de luifel in en vluchten naar binnen waar Tina en ik meteen verdergaan met het eten. Het is een beetje krapjes en nat, maar we maken het gezellig. Tina maakt een heerlijke currie met rijst en we smullen allemaal.

De volgende ochtend zijn we om half negen weer op weg. Het is spannend rijden. Op een gegeven moment zit de landrover vast en moet Henk ze eruit trekken. Dit gaat natuurlijk met de nodige grapjes en gelach. Ik maak er een filmpje van.

Een stuk verder net voor we een bruggetje overgaan, staat de landrover stil. Een vrachtwagen ervoor zit vast. We stappen allemaal uit en helpen met graven, zodat het makkelijker moet zijn voor de vrachtwagen om te passeren.

Een stuk verder doen we dit nog eens over, maar dan voor de landrover... Na een tijdje gaan wij voorop en probeert Henk de weg te versporen, het middenstuk voor de landrover minder hoog te maken. Dit werkt, maar is best spannend. De vrachtwagen drijft af en toe en leidt totaal zijn eigen leven...

We maken een lange dag en rijden tot kwart over vijf. We koken en liggen wederom vroeg in bed.

Die ochtend hebben we een ‘English breakfast’ met worstjes, gebakken eieren en witte bonen in tomatensaus. Lekker! Voordat we gaan, spannen de mannen de v-snaar van de landrover nog even aan en kunnen we. We vertrekken om een uur of half negen. We stoppen net voor Boudji om een vrachtwagen eruit te trekken. Ze zijn al vanaf vijf uur ’s ochtends gestart met graven en niemand, ook de Chinezen niet, waar ze voor rijden, stoppen of helpen. Ze zijn ook erg blij, wanneer we ze eruit trekken.

Hierna moeten we nog een keer de landrover eruit trekken. Ze raken vast in drijfzand en hebben geen mogelijkheid om eruit te komen. Henk is weer in zijn sas.

We stoppen net voor Gamboma om te bushcampen. En dit keer gelukkig geen regen!

Léfini reserve, Gabon

We vertrekken om kwart over acht.we stoppen langs de weg om manjok te kopen. Dit is een soort wortel dat ze bereiden en kant en klaar verkocht wordt langs de weg. Het dorpje waar we stoppen is geweldig. Iedereen is vriendelijk en niet pushy, daar houden we van! Er is één klein mannetje dat de longen uit zijn lijf schreeuwt. Hij vindt ons maar erg eng. Ik koop ook nog een paar oliebollen voor bijna niets.

We rijden door en stoppen nogmaals dit keer voor een papaya. We betalen honderd franc hiervoor. Zeer weinig aangezien ongeveer 650 francs een euro is. Hierna stoppen we nogmaals voor plantains, bakbananen. Lekker.

Hierna rijden we door naar Léfini park. We komen aan om een uur of vijf. We gaan van het asfalt af en rijden een lekkere piste door diepe plassen richting de ingang. Wanneer we er aankomen rent de gids voor ons uit naar de ingang. Het is een aardige man, maar hij weet totaal niet waar hij het over heeft. Hij kan alleen vertellen dat het entreegeld 15.000CFA is. Je moet ook nog betalen om de gorilla’s te zien, maar hoeveel?

Andrew belt de chef en hij kan ons vertellen dat we naar het basiskamp kunnen rijden met de wagens en daar kamperen. Hij vertelt ons wel dat het erg smal is en niet garant staat voor eventuele ongelukken, klinkt erg Europees...

Nou we vertrekken en het is al schemerig... Het is inderdaad erg smal en ik houd af en toe mijn adem in. Het uitzicht is geweldig, ik maak aardig wat filmpjes. We kamperen die avond in het basiskamp en het personeel is allemaal erg aardig. We eten lekker gemakkelijk en spelen een spelletje. We maken manjok, een uiensausje, groenten en een lekkere zoete aardappelpuree.

De volgende morgen slapen we lekker uit en nadat we alles gereed hebben om te gaan, ontmoeten we onze gids. Hij is erg aardig en van waaruit we vertrekken is zeer mooi opgezet. We gaan om half elf naar de babygorill’s, voor slechts 20.000 CFA extra per persoon. We staan op een flonder en de gorilla’s verschijnen aan de overkant van het water. De oudste een dame van 4 jaar, 50 kilo, is zeer schattig. Ze probeert ons te imponeren met een hoop kabaal en slingeren in bomen. De andere baby’s zijn nog onder twee jaar en krijgen van hun surrogaatmoeders de fles. Het is zeer indrukwekkend. Wanneer we teruglopen betalen we de gids en besluiten nog een biertje te drinken. Het hoofd, Corinne is er ook en we hebben een ontzettend leuk gesprek. Na heel veel bedankjes, gaan we ervandoor naar Lac Blue. Dit is een meer met mysterieuze krachten... Je kunt er zomaar verdwijnen!

We rijden er naartoe en trekken meteen onze zwembroeken aan, behalve Tina, zij wordt er met kleding en al in gebanjourd door Andrew. We genieten. Die avond hebben we een filmpje, into the wild en drinken we een lekker biertje of twee. Wanneer het bier op is, hebben we gelukkig nog wat anders, het is een feestje. We gaan die avond om een uur of twee naar bed en slapen dan ook lekker uit de volgende morgen.

De volgende dag gaan we nog even lekker zwemmen en dan maken we alles gereed om te vertrekken. We willen lunchen bij het panorama uitizicht, waar later blijkt, dat het uitzicht helemaal niet zo spectaculair is en wij er niet eens kunnen komen. We lunchen dus bij de ingang en we zitten nog niet of het begint te hozen.

Gelukkig is het maar een kleine bui en kunnen we droog de piste af rijden. De luchten die we zien zijn geweldig, er is erg veel onweer in de lucht en we zien een hoop bliksemschichten. We stoppen onderweg naar Brazzaville een paar keer om inkopen te doen. We hebben nl via sms van Darrin gehoord dat alles daar twee keer zo duur is...

Om een uur of vijf zijn we in Brazzaville. We planten de Daf bij restaurant hotel Hippocampo en we zien darrin weer! Gezellig. Die avond eten we in het restaurant. Het restaurant is van Vietnamese mensen en de een Fransman. De Fransman is zeer sympatiek voor overlanders. Hij heeft zelf een grote trip gedaan op de fiets en dus stelt hij zijn parkeerterrein open voor overlanders voor niets, als je natuurlijk maar wel eens wat komt drinken en/ of eten. Geen probleem. Het eten is heerlijk!

Brazzaville Congo

de volgende morgen zet Henk lekker een kopje koffie en lopen we het centrum in. Darrin weet een heerlijk tentje met croissants en allerlei lekkernijen. We bestellen een warme croissant met kaas en ham, wat een traktatie. Ondertussen hebben Andrew en Tina uitgevonden wat het gaat kosten om hun nieuwe laptop hier te krijgen, ze moeten slechts maar 56% belasting te betalen. Bijna niets...

hierna lopen we terug en doen Tina en ik een nieuw visum halen voor de andere Congo aangezien deze is verlopen. De dame aan het loket is vriendelijk, maar helaas kunnen we het visum niet verlengen alleen een nieuwe kopen. Dat is weer 35.000 CFA per persoon, maar wat doe je er aan? Van hieruit lopen we terug. Ik ben zeer ‘tevreden’ over Brazzaville, afegezien van het achterlijke verkeer (zoals overal in Afrika in grote steden) is het zeer schoon, rustig, niemand valt je lastig, super!

Wanneer we terug zijn gaan we lekker in het restaurant zitten onder de waaiers. Het is hier zo warm en benauwd... Henk heeft ondertussen ook niet stilgezeten. Darrin had nl een betonnen muur gekust met zijn landrover en deze moest dus even uitgedeukt worden. Ook moet er nog wat anders gebeuren. Kortom hij is weer lekker aan het hobbyen...

’s avonds eten we soep met manjok en komt er nog een landrover aan. Een Zweedse en een Engelsman (origine Sri Lanka) stellen zich voor als, Noel en Raika. Het is een koppel dat samen reist, maar geen stelletje is. Die avond wordt het laat en gaat er veel bier over de tafel. Een Duitse jonegn zit ook bij ons aan tafel. Hij fietst in zijn eentje van Berlijn naar Zuid- Afrika... Tsja het kan altijd gekker.

De volgende dag hebben we weer ontbijt bij dezelfde tent en we genieten werderom. Hierna doe ik een wasje en helpt Henk, Darrin met zijn auto, Neil; met zijn auto en kijkt hij de Daf ook nog na. We krijgen van neil een waaier die voor 24 volt is en we zijn er erg blij mee. Die gaan we installeren boven het bed: heerlijk!!!

Nu zit ik in de schaduw en zweet me een ongeluk. Zo meteen gaan we lunchen in het restaurant en chillen we lekker vandaag!

Brazzaville, Hippocampo, Congo

Ik heb nog niets verteld over het eten hier bij Hippocampo: geweldig! Ze hebben hier een soep, PHO, die moet je geproefd hebben, heerlijk. Op de parkeerplaats hebben we af en toe twee honden die van Olivier en Catherine zijn die ons en Boor gezelschap houden. Gezellig. Het is een klein dun mannetje en een driebenige, zwarte, enthousiaste Labrador. Ze zijn geweldig.

Op een dag, wanneer henk Darrin wederom heeft geholpen met zijn bedrading, vraagt Catherine of hij wil kijken naar hun mercedes vrachtwagen. Er is iets met de remmen. Natuurlijk doet hij dat. Dit resulterrt in gratis bier van Olivier. Super aardig.

De 23ste vertrekken darrin, Noel en Raika naar de haven om de boot te pakken van Brazzaville naar de andere Congo, Kinshasa. Wij willen ook vertrekken, maar wachten ongeduldig met Andrew en Kristina op nieuws van hun computer. Helaas arriveert het die vrijdag niet en blijven we dus nog een nacht. De tijd begint voor ons nu wel te dringen en we besluiten dat wachten tot en met maandag of misschien dinsdag te lang is voor ons en dus besluiten we na lang wikken en wegen hun achter te laten in brazzaville. Met pijn in ons hart...

Die avond voor Henk’s verjaardag (30!!!), besluiten we het buffet te nemen in het Hippocampo restaurant. We nuttigen het nodige bier en spelen spelletjes om de tijd te doden. Op een gegeven moment loopt er een Duitser op ons af die werkt aan de wegen hier en maakt een praatje. Hij kijkt met henk in de truck en biedt ons een drankje aan.super aardig.

Wanneer het tijd is voor het buffet, gaan we ervoor. Er is salade, rijst, kantonese rijst, bami, allerlei soorten vlees en groenten, garnalen, loempia’s, taartjes, fruit, we eten ons helemaal ziek. Wanneer Henk aan het opscheppen is, komt Olivier, de eigenaar, en zegt dat hij wel 30 keer moet opscheppen voor zijn 30ste verjaardag. Hij komt met een nog grotere glimlach terug aan tafel...

We genieten, maar we genieten zo veel, dat Andrew zijn buikje bijna ontploft en Tina op knappen staat en Henk natuurlijk nog aan het nadenken is of hij nog een keer zal gaan... En ik heb nergens last van, zit je vol, dan zit je vol! Even later wanneer we met zijn allen serieus aan het uitbuiken zijn, komt olivier langs en vraagt Henk een hand te kiezen. Hij heeft zijn handen op zijn rug. Henk kiest en krijgt een briefje, op het briefje staat:’Happy birthday, you win free buffet”. Dit is te gek, we bedanken hem keer op keer en wanneer ik even later naar de toonbank loop en vraag of ik mijn bierrekening mag betalen, zegt hij dat de hond het al betaald heeft...

Olivier voelt veel voor reizigers, want hij heeft ook per fiets zowat de hele wereld over gereisd. Hij is geweldig, nogmaals bedankt.

Henk’s verjaardag, Brazzaville, Hippocampo, Congo

Henk wordt wakker gebeld door zijn broer Marco en loopt half dwaas rond. Ik ben al op en verzorg een kopje koffie. Buurvrouw Kristina sluipt er ondertussen zachtjes tussenuit. Wanneer Henk eindelijk een beetje wakker is, komt Kristina tevoorschijn met een taartje met een kaarsje. We zingen met zijn drieën ‘happy birthday’ en we nemen allemaal een lekker stukje taart. Hierna hebben we ook nog croissants en een pain du chocolat. Heerlijk.

Van hieruit maken we alles gereed om te vertrekken. Henk en ik laden Kristina en Andrew achterin in, ze rijden mee naar de haven, en we vertrekken. Onderweg een snelle stop voor een bank en wanneer we in de haven zijn, klim ik eruit en loop naar de immigratie toe. Hier duurt het een klein halfuurtje om uitgestempeld te worden. Van hieruit is het even verwarrend waar we het carnet moeten doen. Uiteindelijk vinden Kristina en ik het juiste bureu, maar is de chef er niet. Dit hindert niets. We kletsen gezellig met twee dames die ons van alles vragen (maar geen cadeau) en echt oprecht geïnteresseerd zijn. Wanneer de chef binnenkomt, verontschuldigt hij zich, dat hij zo laat is, het verkeer zat niet mee. Wauw een official die zich verontschuldigt, dat is voor het eerst! Hij neemt ons mee en het carnet is in drie minuten gedaan. Weer wauw!

Hierna lopen we door naar de politie, deze meneer is erg vriendelijk, checkt alles en stempelt het carnet nogmaals. Nu op naar de tickets. We parkeren de daf ergens verderop en Henk en Andrew onderhandelen wel een uur, tevergeefs, over de prijs. We moeten toch 99.500CFA afrekenen. Aardig bedrag... wanneer we de boot op mogen, heeft Henk nog een discussie met de meneer voor de ingangsprijs. Hij krijgt er aardig wat vanaf, met smeken...

Tsja en dan: afscheid. Ik klim uit de cabine en geef Kristina een grote knuffel. We hebben allebei traantjes in ons ogen. Ook Andrew geef ik een knuffel en we rijden de haven in. Tina en Andrew lopen nog een stukje mee. De politieagent die ons gidst is erg aardig en op een gegeven moment maakt hij een vreemd gebaar. Even later roept hij:’claxon!’. Dit doet Henk maar al te graag en hij gebruikt zijn luchthoorn tot groot misgenoegen van een hoop mensen...

Eenmaal op de boot is het chaos. De politie met gummiknuppels slaan erop los. Wij denken dat het mensen zijn die zonder ticket naar Kinshasa willen. Geen idee. We zijn het enige voertuig op de boot. De rest zijn allemaal passagiers te voet. Er zijn veel gehandicapte mensen, maar zij betalen minder en mogen één begeleider menemen voor niets. Op deze manier wordt dus voor relatief minder geld meer spullen naar de overkant gebracht. De Congo rivier is gaaf om te zien, bijna aan de overkant....

 


Bekijk foto's van Rep. Congo >