Verslagen over Oeganda

Oeganda
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 31-10-2010 12:58:21

Bugango, Uganda

In Bugango is het stempelen van het carnet zo gepiept. We krijgen het advies om naar Mbarara te rijden voor de paspoorten. Dit zal morgen zijn. We zwaaien enthousiast naar iedereen en rijden naar de eerste de beste winkelstraat waar we geld wisselen. Wanneer ik uitstap hoor ik een hard sissen en wat blijkt, we hebben een lekke band...

We besluiten door te rijden naar een plekje enigszins rustig om de achterbanden te verwisselen. We rijden dwars tuusen de bananenplantages door, het is een super gezicht. Alles is groen en we krijgen er ook nog buitje overheen. We komen uiteindelijk aan in een naar wat rustig plekje lijkt. Dit is het natuurlijk niet. Zodra we stil staan komen de eersten al langs. Al snel zijn het wel zestig mensen die uitgelopen zijn voor de Daf bandentruc show! Iedereen is even aardig en we worden meerdere malen uitgenodigd bij iemand thuis. Om vijf uur zijn we klaar en besluiten met zo’n groot publiek een stukje door te rijden. Natuurlijk schijnt er geen eind aan alle boerderijtjes en mensen te komen. We slaan ergens links af en rijden een heuvel op. We parkeren de Daf in het groene gras langs de weg en ik begin meteen met koken.

Zodra ik buiten kom is de eerste visite er al. Wonderbaarlijk genoeg spreken de meesten wat Engels en sommige mensen zelfs heel erg goed, super. Wanneer het donker wordt en het eten op een koolvuurtje staat te pruttelen hebben we nog wat visite, maar niet veel. We praten erg veel met een basisschoolleraar die les geeft in de regio. Zijn Engels is zeer goed en hij vertelt ons van alles. Hij heeft drie zussen en nog zeven broers. Ze hebben allemaal gestudeerd, want zijn vader is ook leraar en begrijpt hoe belangrijk het is om je kinderen een goede opleiding te geven in het leven. De leraar zelf wees ons op een groep jonge meiden die hout aan het sprokkelen waren voor het eten. Zij hebben bijna geen opleiding gehad en zijn vroeg uitgehuwelijkt. Hij zei:’hoe moet een kind dat zo jong trouwt zorg bieden voor een heel gezin?’. Uitzonderlijk toch?

De volgende morgen staan we om zes uur op en maken alles gereed voor vertrek naar Mbarara. Om een uur of zeven is de leraar er weer met dit keer niet zijn kleine meiden maar zijn vrouw. Het is een knappe dame die ook les heeft gegeven. We maken kennis en laten de Daf zien. Wanneer er even later een oudere dame langskomt met een tas bananen vraag ik hoe duur ze zijn. Ze zijn 1000 shilling, dat is minder dan 50 eurocent. Ik wil ze wel kopen, maar ik heb alleen biljetten van 10.000 en de dame heeft geen wisselgeld. Uit het niets betaalt de vrouw van de leraar het geld en geeft de bananen aan ons. Ik zoen haar drie keer op de wang en geef haar een kettinkje dat ik zelf heb gemaakt. Zij bedankt mij nu op haar beurt hartelijk. Na nog heel wat handengeschud gaan we ervandoor.

Onderweg naar de hoofdweg maken we nog kennis met de vader van de leraar. Deze man spreekt op zijn beurt ook zeer goed Engels, geweldig.

Mbarara, Uganda

nu zijn we in Mbarara. Uit het niets doemde er na een slechte weg een mooi asfaltdek op! We rijden meteen naar het immigratie kantoor, maar helaas is degene die over de paspoorten en visa’s gaat niet aanwezig. Of we om half twee terug willen komen. Hé? We hoeven niet onnodig te wachten? Wauw, Uganda is zeer anders...

Henk loopt dus naar de bank en ik typ een verslagje. Zo zijn we weer helemaal bij en hopelijk krijgen we zo ons visum voor Uganda. De eerste indruk die we opgedaan hebben van Uganda is zeer, maar dan ook zéér positief!

Om kwart over één staan we klaar, te wachten op de meneer voor het visum. Natuurlijk wordt het half twee en uiteindelijk kwart voor twee, maar dan is meneer er. Redelijk op tijd. We betalen vijftig dollar per persoon en krijgen een visum voor drie maanden. Met vijf minuten staan we weer buiten: MOOI! We stappen in de Daf en rijden naar een tankstation om te vragen voor gas. Bij de eerste hebben ze het niet en dus stapt er een jongeman bij ons in en stuurt ons langs allerlei plekjes in Mbarara. Helaas vinden we het nergens en zetten we de jongeman weer af. Na een vriendelijk lach en zwaai loopt hij terug, hij wil niets...

We rijden door richting Fort Portal waar we Anne en Bob vast wel weer tegenkomen. Onderweg in een stadje, Ishaka rijdt er een vrachtwagen vol met hout achterop zo met een plank langs onze vrachtwagen... Dit houdt in dat de spiegel aan mijn kant hard dichtklapt en versplintert. Boor en ik zitten onder. Henk twijfelt geen moment, keert en zet de achtervolging in. Wanneer we stoppen en ik al het glas afklop van mij en Boor, rent Henk achter de vrachtwagen aan. Na een paar minuten is hij terug en grist de camera uit de cabine. Hij heeft de meneer op de foto gezet en natuurlijk was het allemaal ons eigen schuld...

We besluiten niet langs de politie te gaan, dit heeft toch geen zin en gelukkig hebben we de minder gebroken spiegel nog van Mozambique. We rijden en rijden en rijden op zoek naar een bushcampplekje. Het valt niet mee en uiteindelijk staan we langs de weg in het Queen Elisabeth park. Godzijdank komt vanavond ons niemand opzoeken, rust...

De volgende morgen wanneer we net klaar zijn voor vertrek, stopt er een vrachtwagen naast ons met de vraag wanneer we hier aangekomen zijn. We liegen en zeggen nu net pas voor een kopje koffie, het is namelijk een wildlife reserve vrachtwagen en we willen geen gezeur hebben. We rijden door en zien genoeg wild langs de weg. Olifanten, waterbucks, buffels, geweldig.

Wanneer we in Fort Portal aankomen zien we Anne en Bob niet bij de afgesproken plek bij de grote moskee en dus besluiten we door te rijden. We rijden meteen naar de Amabere caves campsite en jawel we zien een wel zeer bekende witte Toyota! We besluiten voor vijfduizend shillings per persoon. 3200 shillings is ongeveer een euro dus reken maar uit!

We staan op een klein weilandje midden in de natuur. We hebben een hutje erbij waar we droog kunnen zitten, want het regent af en aan. We maken dus een grote fik middenin de hut waar we van alles op koken. Ook een bananencaken/ brood. Maar dit keer gebruik ik bij vergissing geen bloem maar milliemeel... het wordt dus een beetje een droge boel, maar met een hoop boter is het toch te doen. Ook maken we popcorn en koken een potjie op het vuur. ’s Avonds hebben we een warme douche bij de buren, heerlijk en liggen we na een verschrikkelijk foute film niet al te laat in bed.

De volgende morgen worden we al wakker om een uur of vijf wanneer een enthousiast fluitende herder ons wakker fluit. Ook horen we de trap bewegen en vragen we ons af wat het is, het zijn kalfjes die het water van de trap af likken. Boor is niet zo zeker van deze grote ‘honden’ en kijkt afwachtend van bovenaan de trap. Hij is niet zo’n held als ze niet vanuit zichzelf wegrennen zijn ze toch maar eng...

Die dag blijven we lekker hangen en genieten van even een daagje niets. Vlakbij is een waterval met een grot en Henk en Boor gaan op ontdekkingstocht. Anne maakt een lekker brood op vuur uit de campoven en we genieten. ’s Avonds kijken we wederom een filmpje met dekentje over ons heen, zo koud is het!

De volgende dag nemen we afscheid van Robert de manager van het spulletje en een zeer enthousiaste vent en rijden we door richting Hoima. Het is een zeer gladde weg en eigenlijk maar breed genoeg voor één auto. Wanneer je iemand moet passeren is het een beetje eng, want de weg loopt namelijk rond en dus glijd je zo de greppel in als je niet uitkijkt...

Onderweg trekken we een vrachtwagen eruit die dus in de zijkant van de weg vastzit. Gelukkig is het een eitje en is de vrachtwagen er zo uit. Natuurlijk komen aan de dorpen weer geen einde, maar toch vinden we samen met Anne en Bob een plekje. Het is een oude afgraving. We starten meteen een vuurtje en koken snel. We liggen die avond vroeg op bed. In de verte zien we onweer, flitsen erg mooi. Wanneer we net in bed liggen horen we een meneer:’hallo hallo’ roepen. Niemand reageert. De volgende morgen is hij er weer heet ons welkom en vertrekt... grappig!

Hierna is er een meneer die wel wat wil, natuurlijk. Maakt niet uit wat. Ik stap meteen in de Daf. Hier heb ik even geen zin in. Anne geeft hem een roman en we rijden er vandoor.

Onderweg krijgen we een sms van Rene hij zit nu in Murchison falls park. Hier gaan wij ook heen en misschien kunnen we elkaar ontmoeten gezellig!

Murchison falls park, Uganda

Om een uur of twaalf komen we aan bij de zuidelijke toegang van het park en vragen om info. Het is dertig dollar per persoon om binnen te komen en vijftig voor een normale auto, honden zijn niet toegestaan. We besluiten morgen met Anne en Bob mee te rijden en dan de helft van de auto te betalen. We rijden naar Booma womansgroup waar we welkom worden geheten door een zeer vriendelijke dame die ons een plekje aanwijst. Die middag houden we ons gemakje, morgen moeten we nl vroeg op!

Om half zes zijn henk en ik op, Boor loopt lekker vrij rond en om zeven uur gaan we ervandoor. We rijden eerst naar de top van de waterval. Dit is zeer indrukwekkend. Het water gaat tekeer als een gek en de regenbogen maken het een echt spektakel. We genieten. We doen hier een kopje koffie en rijden naar de red chilli hideout waar we lunchen. Een heerlijke grote portie moussaka, lekker!

Van hieruit rijden we naar de boot die ons naar de waterval vaart. We maken ons zorgen, want we zien Rene niet, maar hij staat aan de andere kant van de Nijl te wachten. Het is echt gezellig Reneetje weer te zien. We kletsen honderduit en genieten van al het wild en, op langs de Nijl: olifanten, buffels, vogels, nijlpaarden, krokodillen, bokken, everzwijnen etc. Na drie uurtjes varen zijn we weer terug en zeggen Rene weer uitgebreid gedag. Hij rijdt hiervandaan naar Zuid- Sudan en Noord- Sudan, want het Ethiopië visum is nog steeds lastig om te krijgen... spannend...

Om zeven uur zijn we terug en worden we verwelkomd door een wel erg blije Boor. De dame van de Booma komt ons ook weer welkom heten, zo’n lief mens! Ze was erg ongerust voor Boor. Die avond liggen we vroeg in ons nestje.

Kampala, Uganda

De volgende morgen rijden we door naar de hoofdstad Kampala. We rijden langs verschillende tankstations om te vragen naar gas. We krijgen goede aanwijzingen en hoop dat dit gaat lukken! Het is nu alleen zondag en zijn ze dicht dus moeten we het morgen regelen. Van hieruit rijden we door naar de Red Chilli Hideout. Kamperen kost hier 7000 per persoon. We parkeren de Daf en lunchen. Ik begin meteen met een hoop wasgoed en Henk update van alles op de computer, gratis wi-fi!

’s Avonds schuiven we aan voor de bbq en eten we als varkentjes... ik ben zo aan het schranzen geweest dat ik me snel moet excuseren en moet bijkomen in het kleine kamertje... mijn maagje is er niet meer aan gewend. Ik ben nu ook weer kilo’s verloren en is mijn maag ook gekrompen denk ik en dus kan ik het vette eten niet meer zo goed handelen...

De volgende morgen stap ik bij Anne en Bob achterin en ga mee het visum halen voor hopelijk Ethiopië en Sudan. Zoals verwacht is het een grote nee bij Ethiopië en bij Sudan is het zo gepiept, we mogen morgen ons visum ophalen om twee uur. We betalen hier 110.000 shilling voor twee visums, niet slecht! Wanner we doorijden is het inmiddels al lang na koffietijd en dus besluiten we een bakkie te doen bij een groot duur winkelcentrum. We betalen hier wel 5000 shilling voor een koppie pleur, maar het is heerlijk. Het is vooral zo heerlijk, omdat wij nu lekker eens mensen kunnen kijken i.p.v. bekeken te worden heel de tijd. We struinen het winkelcentrum af en het winkelcentrum ernaast ook. Kampala komt over als een echte nette stad met redelijk goede wegen en goede infrastructuur, alleen rijden de mensen hier als gekken, maar goed dat wisten we van te voren. Eenmaal thuis is Henk ook in zijn nopjes hij heeft namelijk gas bij kunnen vullen en dit moeten de buren ook allemaal aanhoren. We koken water voor ze en blijven trots wijzen naar het blauwe vlammetje dat we produceren!

Morgen, vandaag dus, sta ik half zeven op en begin meteen met wassen. Beddengoed en kleding. Henk zet een lekker bakkie, ja het kan weer! En ontdooit de koelkast. Hij gaat zo mee met de buurtjes de stad in en de visums ophalen. Ik blijf lekker hier en hoop een beetje te internetten!

Kampala, Uganda

Die middag houden we ons gemakje en gaan de mannen samen op stap om de Sudan visums op te halen. Dit schijnt een eitje te zijn en de service is voor de verandering eens prima. ’s Avonds lopen we naarhet grote roze Zain marktgebouw waar we wat willen eten. We lopen langs straatverkopers van worstjes, kip, gebakken banaan, patatten en rolexen, wat een rolex, kun je dat eten dan? JAWEL! Dit is namelijk een chapati met ei. Het gaat zo: twee eieren worden gebroken in een mok, hier gaat zout, tomaat en kool bij. Deze wordt op de wok gegooid en aan beide kanten gebakken. Wanneer het bijna klaar is gaat de chapati erboven op en wordt het als een pannenkoek opgerold, mjam lekker! Bij deze heerlijke versnapering hoort natuurlijk een drankje en dus gaan we in één van de kleine lokale barretjes zitten wat lijkt op een ‘veredelde’ bezemkast, maar goed. We genieten en maken een lekker kletspraatje. Wanneer we terug zijn doen we nog een kopje thee en gaan lekker ons bedje in.

De volgende dag gaan we Kampala in. We nemen een taxi voor 10.000 shilling die ons afzet net buiten het centrum. Anne, Bob, Henk en ik gaan eerst even langs bij de Aristoc bookshop. Henk gaat hier helemaal uit zijn dak en koopt drie goede titels voor nog geen 20 euro, goede deal. Hierna staan we buiten en hebben we een flinke regenbui te pakken. We lopen zo snel we kunnen naar de dichtstbijzijnde eettent en nemen een burger. Hierna lopen we naar het Theatre waar ook een Afrikaanse arts en craftmarket moet zijn. Eenmaal daar zijn we een beetje teleurgesteld. De meeste dingen komen uit de DRC (Congo, Kinshasa) en dat ‘spul’ kennen we allemaal al. Het vervelende is ook dat alles erg duur is. Het is nog duurder meestal dan de spullen in de dure shoppingmall! Henk en ik kopen dus niets...

Van hieruit lopen we weer naar de hoofdweg en pakken een matadi(minibus) voor één duizend shilling per persoon worden we bijna voor de deur afgezet, goede deal! Eenmaal in de bus kletsen we wat met de lokale mens. Zo komen we te weten dat er in dezelfde bus wel twee mannen zijn die in Nederland hebben gewoond in Hilversum en Amsterdam, ze spreken zelfs Nederlands en wisten te vertellen over de moord van Pim Fortuijn, daar waar ze namelijk vlakbij, wat een klein wereldje toch...

Henk en ik stappen eerder uit en lopen de markt op achter het roze zain gebouw. We kopen wat groenten en fruit en doen een biertje bij het hetzelfde lokale barretje. We raken hier aan de praat met een zwarte meneer die geboren is in Trinidad, maar opgegroeid is in New York, verklaart zijn ‘yank-accent’... Hierna kopen we nog wat chapati’s van de lokale meneer en lopen terug naar de Red Chilli.

Eenmaal thuis wacht ons een grote verassing...Boor is voor het eerst van de hele trip ziek geweest achterin de Daf. Het is bruin, druiperig en ruikt...

Ik maak het gauw schoon en Henk zorgt voor het eten. Tijdens het eten kijken we een filmpje en genieten we van de chapati’s met roerbak, lekker! Hierna spring ik onder een loei hete douche en kruip naast Henk lekker onder de wol...

Jinja, Uganda

De volgende morgen internetten we snel even en rijden we naar de shoprite. We doen hier inkopen en rijden door naar Jinja. We stoppen één keer onderweg voor lunch en met Boor scheen toen nog niets mis te zijn... We zijn nog geen tien minuten aan het rijden of meneer spuwt zijn kussen onder. Nou ja we zijn er bijna even volhouden. Boor staat krampachtig naast zijn bevuilde plek en kijkt stug de andere kant uit...

We stoppen in Jinja bij de river Nile explorers. Hier kost kamperen maar liefst 11000 shillings per persoon, naja één nacht overleven we wel... we parkeren de Daf en ik maak Boor zijn kussen schoon met regenwater dat we opvangen van de luifel, het is namelijk weer een lekkere hoosbui, ach dat heb je in de tropen. Hierna komen Anne en Bob ook aan en drinken we een kopje thee, gemaakt op ons gas dit keer!

Ik loop naar de verkoopster van kettinkjes op het terrein. Je ziet hier heel veel kettingen gemaakt van papier die ze lijmen en dan vernissen. Ik heb ze alleen nog nooit zo goedkoop gezien als hier. Voor een ketting met drie strengen betaal ik 3000 shillings, dat is onder een euro, nee ik lieg... Ik koop drie kettingen en een paar oorbellen niet voor 10.000, maar 9000shillings en ik krijg er gratis nog twee paar oorstekers gratis bij, voor mijn maasai oorbellen, goedkoper kan bijna niet, ik ben blij!
Buiten is het nu redelijk fris en we lopen allemaal met ons truitje aan. Strakjes gaan we een biertje doen bij de bar met mooi uitzicht over de Nijl. En morgen, ach moergen zien we wel weer wat er gebeurt!

Jinja, Uganda

De volgende morgen staan we niet al te laat op. Henk was gisteravond nogal bij de ‘pinken’ en herinnert zich dat hij contact via mail heeft gehad met Wim en Monique zo’n vier jaar geleden. Vanwege onze voorbereidingen en gezien het feit dat zij ook gereisd hebben met een hond. Hij had ze gisteravond nog een mailtje gestuurd en nu maar hopen dat ze het lezen.

Wanneer ik alles gereed aan het maken ben voor vertrek en henk aan het overtanken is, ontvangt hij een telefoontje van de buurman die hem zijn mobiel overhandigt met een Nederlander, jawel Wim aan de lijn. Ze spreken wat af en ondertussen laat Henk de dieseltank overstromen...

Het grappige is, ze wonen aan de andere kant van Nijl en je kunt hun twee huisjes goed zien vanaf onze kant. We besluiten er nadat we een duikje hebben genomen in de Nijl, maar even een kijkje te gaan nemen!

Anne en Bob maken alles meteen gereed voor vertrek, zij gaan naar Sipi falls. We lopen eerst even met zijn allen naar het strandje waar we even onze tenen dopen in de nijl. Anne is wat stoerder en ze neemt een duik in het koude water. Boor doet natuurlijk gezellig mee. Hierna doen we nog ons tien uur kopje koffie samen en nemen we afscheid. Henk en ik rijden naar de overkant en Anne en Bob vertrekken naar Sipi.

Nadat we de lange brug over de Nijl hebben overgestoken slaan we rechtsaf en al snel zien we borden met ‘Holland Park’ erop, hier moet het zijn! We nemen nog een afslag naar rechts en rijden op een onverharde weg tussen bananenbomen en kleine boerderijtjes door naar een groot hek. Ik stap uit en vraag aan een medewerker waar Wim en Monique zitten. Hij wijst naar links en zodra ik die kant op kijk, komt Wim aangefietst. Hij heet ons van harte welkom en rijdt voor ons uit het terrein op en rijdt ons naar een uithoekje van zijn land met mooi groen gras, mooie bloemen en planten en een super uitzicht over de Nijl.

Wanneer we de Daf hebben neergezet neemt Wim een kijkje binnen en ziet de overeenkomsten duidelijk met zijn oude Daf. We zijn dan ook heel eerlijk en vertellen dat hun Daf zeker een inspiratie voor de onze is geweest.

Hierna lopen we naar het huis van Wim en Monique en maken we ook kennis met Monique en hun vier honden. Ze zijn zo hartelijk en de rest van de middag kletsen we wat in het rond. Ze hebben hier echt een superplek, ze hebben er echt een heel mooi plekje van gemaakt. Die avond kookt Wim, fillets van de braai en sla en lekker vers brood! De buurman Bart die hier tijdelijk woont, totdat zijn huis af is, eet ook gezellig mee.

De volgende dag is Wim jarig en maken we een bananbrood en branden BBC series voor hem. Die avond kook ik Indo voer en eten er nog een paar mensen gezellig mee, super.

Op maandag ga ik mee met Monique Jinja in om inkopen te doen. We beginnen met een kopje koffie bij een vriendin die een koffietentje runt, heerlijk. Hierna gaan we de markt op en struinen we alle kramen af met tweede hands kleding, gezellie. Hierna komen de echte boodschappen en nemen we Sarah mee. Deze dame maakt een nieuwe brochure voor Monique en Wim voor de twee cottages die ze verhuren. Ze hebben namelijk nog twee zeer mooie huisjes staan op het land die van alle gemakken voorzien zijn. Deze verhuren ze aan gasten.

De beestenboel hier is ook om van te genieten. Ze hebben namelijk drie rottweilers en één herder. Stuk voor stuk snoepjes. Echte kroelkippen en zo leuk om ze samen met Boor te zien. De eerste avond was ons hondje (niet echt verassend meer...) meer onder de indruk van grote reus Bubba, het mannetje dan van de drie dames, Eefje, Zulu en Whoopi. Hij bleef Bubba’s oren maar uitlikken en andere hoekjes en gaatjes moesten natuurlijk ook even onder de loep worden genomen, vies mannekie!

Henk was ook helemaal in zijn sas, want hij mocht van Wim het gras maaien, lekker op de trekker. Ook heeft hij vanmorgen een haan om zeep gebracht en schoongemaakt (bedankt Oom Jan voor de les!) die we dan vanaaf opeten. Ook staat er nog een heftruck stil, dus Henk hoeft zich niet te vervelen.

Toch gek dat zodra je andere Nederlanders tegenkomt die ook overlanden of overland gereisd hebben, dat het dan een beetje voelt als een stukje Holland, zelfs zo ver weg. Natuurlijk helpt een plakje kaas mee (beadnkt Wim en Monique) maar alles gaat zo hartelijk en nuchter dat het echt even een rustpuntje is en we weer even kunnen opladen, super.

Stormen kan het hier flink, we hebben namelijk nadat we de Daf hebben nagekeken bij de werkplaats ook hier een nachtje geslapen en om een uur of twee moest ik plassen en word ik ‘overvallen’ door rukwinden en veel regen. Man wat een weer. Aan de overkant van de Nijl waar wij hebben gekampeerd en ze proberen een strandje aan te leggen is de volgende dag dan ook niets meer van over, allemaal weggespoeld...

Gisteren is Wim vertrokken naar Nederland voor een maand. Hij heeft onze paspoorten meegenomen om ze vervolgens naar Brussel op te sturen, zodat we een Ethiopië visa kunnen krijgen. Na een goed verslag van Rene zijn we er niet zo happig op om via Zuid Sudan te gaan rijden.

Gisteren was er ook een grote verassing van Wim en Monique, ze hadden namelijk geregeld dat we mee mochten op een jet boot ( klik hier voor adrift jet boat ). Dit is eigenlijk een uit de klauwen gewassen jetski. Gavin een Nieuw Zeelander van origine nam ons mee met nog tien andere toeristen.

Na een colaatje aan de bar en even tekenen op een formuliertje dat als er wat gebeurt ze niet aansprakelijk zijn liepen we naar beneden naar de Nijl. Na een hoop traptreden krijgen we een zwemvestje aan en stevig ingesnoerd stappen we in. Henk zit naast gavin en ik zit er één rij achter met vijf man op een bankje. Ik zit aan de buitenkant. Hij geeft aan dat draaien met zijn wijsvinger een spin inhoudt en wanneer zijn hand op en neer gaat dat het erg bumpy wordt. We beginnen met een spin. Het water splasht overal en het gaat erg hard. Ook wanneer we de rapids af en op gaan klappen we op het water. Tussendoor stopt Gavin meerdere malen of iedereen nog in de boot zit en vertelt hij allemaal leuke ditjes en datjes over de Nijl, super leuk. Na een half uurtje en 170 liter benzine later staan we nat, maar zeer voldaan weer op de kade. We bedanken hem uitvoerig, het was werkelijk waar machtig!

Na een koud biertje en nog wat geklets met Nat, gavin’s vriendin, stappen we de Daf in en rijden gauw terug naar Holland park. Wim wordt zometeen namelijk opgepikt door Gavin (hij gaat ook mee naar Nederland) per taxi. Wanneer we bij Wim en Monique aankomen nemen we afscheid van Wim en bedanken hem uitvoerig. Hierna voegen we ons bij Monique en onder het genot van een koud biertje kletsen we nog even.

Nadat we de eerste druppels alweer horen vallen gaan we gauw naar de Daf, trekken onze natte kleren uit en improviseren wat in de keuken. Het is wederom spaghetti met een apart suasje, maar wel lekker!. We kijken een filmpje en liggen vroeg in ons bedje, heerlijk!

Jinja, Holland Park, Uganda

De paspoorten kunnen op maandag niet gepost worden door Wim in Holland, want geloof het of niet, er wordt gestaakt bij de TNT… Dit schiet natuurlijk weer eens lekker op. Op dinsdag lukt het wel en wanneer we bellen met de visumdienst krijgen we te horen dat het niet naar Rotterdam, maar naar Breda had gemoeten, nou niet getreurd volgens de dame aan de lijn moet het gaan lukken. Ondertussen vermaken wij ons wel op Holland park. We eten veel te lekker en drinken ook lekker een biertje op de veranda bij Monique. De beestenboel is ook erg gezellig en ’s morgens worden we vaak al opgewacht door Whoopi of Zulu.

Bart de ‘tijdelijke’ buurman van Monique is een ware kok en het is elke weer een genoegen om bij hem aan te mogen schuiven, bedankt nog hiervoor. Ook maak ik erwtensoep en Monique maakt heerlijke kipkroketten: superlekker!!!

Op woensdag gaan Monique en ik mee met Bart naar Kampala inkopen doen. Dit begint al goed ’s morgens vroeg met een gigantische hoosbui. Ik zet mijn raampje op een kiertje en krijg het even later niet meer dicht... Dit lost Bart op met een zak tussen de deur. Henk blijft ondertussen thuis en zorgt voor de diertjes, gezellie.

Donderdag maak ik erwtensoep en komt Collin, de buurman ook eten.een zeer gezellige vent met ook een leuk huisje aan de Nijl en erg handig, dus Henk en hij kletsen wat af.

In het weekend gaan we uit eten bij two friends met Collin in Jinja erg leuk en lekker: pizza!!! Zondag voel ik me niet zo lekkers en later blijkt het een bacterietje te zijn. Ik slik wat voor een paardagen en het lijkt weer over te zijn. Woensdag gaan Monique en ik voor de laatste keer inkopen doen in Jinja, het is weer gezellig. We doen een kopje koffie bij indulge waar we Shiray ook weer zien. ’s Avonds hebben een vaarwel diner. Kaze een andere buurvrouw die ook in het overlanden zit eet gezellig mee, superleuk mens. We eten worsten en ossenhaas van de BBQ met allerlei lekkere slades van Bart en brood met brie van Kaze. Het is werkelijk waar smullen geblazen!

De volgende morgen staan Henk en ik vroeg op, maken alles gereed en drinken een bakkie om acht uur bij Monique. Boor neemt het er nog even van en gaat stiekem nog even in de luie stoel van Wim liggen. Na een half uurtje stappen we op, we knuffelen Monique en Bart en stappen in. Na nog wat luid getoeter rijden we door de poort. Man wat een geweldige plek was dit. Alles ging lekker ongedwongen, Monique en Wim nogmaals bedankt!

Vanuit Jinja rijden we meteen door naar de grens met Busia in Kenia. Wanneer we hier aankomen zijn de paspoorten zo gedaan en het carnet hokje is even zoeken. Een vriendelijk dame deelt ons mede dat we eigenlijk een nieuw permit hadden moeten betalen, aangezien we 1 maand en 1 dag in Uganda zijn geweest en eigenlijk moet je elke maand een nieuwe permit kopen. Henk reageert snel en herinnert zich opeens plots dat hij inderdaad bij binnenkomen iets heeft betaald (o ja?) de dame stempelt het carnet uit en waarschuwde ons alleen voor de volgende keer, we betalen dus niets ook niet aan roadtax en rijden zo Kenia binnen...

 


Bekijk foto's van Oeganda >