Verslagen over Nigeria

Nigeria
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 25-02-2010 15:08:58

Chikanda, Nigeria

Op dinsdag de 16e rijden we Nigeria in. We zijn een beetje gespannen, althans ik dan, maar dit is volkomen ongegrond. Eerst gaan we immigratie doen: paspoorten. De twee mannen die ons helpen bieden ons een heerlijke bank aan om te wachten. We krijgen een maand om door Nigeria te reizen, niet de drie waar we een visa voor hebben. Ach een maand moet genoeg zijn... na alle formaliteiten hier worden er handen geschud en wordt ons nog eens op het hart gedrukt dat ze hopen dat wij het naar ons zin hebben, hoe aardig!

Van hieruit rijden we door naar de eerste ‘health’ security check. We moeten voor het eerst onze inentingen laten zien en deze meneer is een beetje stug. We moeten zelf onze auto registreren. Hierna gaan we door naar customs/ douane. We parkeren onze mooie, rode DAF, maar moeten hem verzetten. Hij mag niet tussen de vlaggen staan. Ik blijf in eerste instantie bij de DAF, maar moet ook meekomen. Ik wordt vriendelijk begroet door alle vier en van harte welkom geheten. Hierna moeten we de achterkant opendoen. De meneer klimt er meteen in en is overdonderd. Hij wil er ook wel zo één. Tina plaatst zelfs de opmerking, dat hij wel bij ons in wil trekken. Na dit debacel, worden we een hele fijne reis gewenst en zijn we er vandoor. Het eerste stuk weg is mooi asfalt, maar wanneer we afslaan naar links bij Kosubosu wordt de weg erg slecht. Schijnbaar heet deze weg de A7 en is hij de jaren zeventig ooit geasfalteerd geweest... nu niet meer!

Net voorbij de grens stoppen we en hebben we lunch, steakburgers! Ik maak een begin met het vlees in stukken te snijden en vanavond zal Henk gehakt maken.

Na tien kilometer voorbij Kosubosu stoppen we en bushcampen. Henk begint meteen met het vlees, Andrew aan het vuur en Tina en ik maken bisap: ofwel sap van hibiscusbloemen, erg lekker en gezond! Boor heeft tussen de middag wat rauw vlees op, maar heeft nu niet zo’n zin in eten. We slapen die nacht lekker en Boor ook die wederom buiten in de ‘koelte’heerlijk zwaar snurkt.

piste Kosubosu/ Kaiama, Nigeria

Van hieruit rijden we de volgende morgen door richting New Busa. We beginnen om negen uur met rijden. Om een uur of elf komen we in Gwasero aan waar we brood kopen, zoet brood... we starten weer en twee meter verder is er een stop. De eerste stop is voor de wagens. Andrew laat zijn papieren zien en we mogen door. Natuurlijk vragen ze hier wel om iets, maar we geven niets. Weer twee meter verderis er een ‘health’ check. Deze meneer wil de inentingenboekjes zien en binnenkijken voor medicijnen en fruit en groenten. Henk laat hem niet binnen. Hij zegt meteen dat hij alles laat zien en dat de enige die erin mogen douane is. De man stemt gelukkig toe. Nadat alles gecheckt is rijden we door en geven we wederom weer geen gift. De laatste stop mogen we zo doorrijden, gelukkig. We lunchen niet ver hiervandaan en rijden dan door. We bushcampen om een uur of drie. De mannen zijn erg moe van het geconcentreerde rijden, logisch. Tina doet meteen een wasje en ik ruim de spelletjes kast voor de tweede keer op vandaag, want die is weer opengesprongen... ook doe ik de vloer dweilen en Henk maakt wat eten voor boor. Andrew maakt een vuurtje en vanavond eten we een stoofpotje en een bananenbrood van Tina. Morgen hopen we in New Busa aan te komen, ik heb er een beetje een hard hoofd in...

Om drie uur stoppen we, de mannen zijn het zat en terecht. Het stuk weg dat we hebben gereden was zeer vermoeiend. We stoppen bij de mango buashcamp die op ‘tracks for Africa’ staat. Dit is gewoon een mangoboom, maar we staan gelukkig wel uit het zicht van de weg.Henk maakt meteen alles in orde voor een stoofpotje en ik schrijf een verhaaltje. Tina maakt een bananenbroodje (heerlijk!) en Andrew maakt een vuurtje. Blijkbaar heeft hij één stuk hout waar een hele termietenfamilie in woont die zodra huis wordt aangestoken meteen allemaal naar buiten vluchten, waar ze weer als eten dienen voor andere beestjes. De stoofpot ’s avonds is heerlijk. We kijken ondertussen een filmpje, ‘Gran Torino’en genieten. Het is wel erg warm als we naar bed gaan. Boor slaapt weer een nachtje buiten, koeler...

Wat ik nog ben vergeten te vertellen, is dat iedereen in Nigeria zo ontzettend aardig is, overal wordt je uitbundig begroet. Kinderen zwaaien en rennen met de wagen mee, mannen en vrouwen zwaaien met een brede glimlach... vanaf het moment dat we de grens overgingen was iedereen blij ons te zien. Ook wanneer je vrachtwagen inhaalt, dan zwaai ik altijd als bedankje, dan toeteren ze uitbundig en zwaaien met een grote glimlach, geweldig...

Piste Kaiama – New Busa, Nigeria

Vandaag rijden we op de slechtste weg van Nigeria (zo wordt ons later verteld...) richting Kaiama. Onderweg zijn er verschillende stops, maar niet echt vervelende stops. Ze willen alleen een praatje maken en vragen later om iets van Holland, maar als we uitleggen dat we over land komen en niet iedereen een cadeautje kunnen geven, begrijpen ze dit, lachen en we kunnen weer door. Wel hebben ze overal planken met spijkers erdoorheen liggen, listig dus. Van Kaiama naar New Busa is het asfalt zo slecht, dat je er meestal naast rijdt.

Om een uur of vier arriveren we eindelijk in new Busa. We rijden met de gps meteen naar Kikera Lodge. De wachter vertelt me dat er niemand is en dat we hier niet kunnen kamperen. Helaas. We rijden tien kilometer de andere kant op en vragen bij een ander hotel of we kunnen kamperen. Dit kan, maar geen douche en toilet want alle kamers zijn verhuurd, we zien alleen niemand... Wanneer ik terugloop met Andrew naar de Daf, zegt Henk dat een politieagent ons gewezen heeft op een plek aan de andere kant van de weg. We rijden er heen en Henk en Andrew lopen mee naar de ‘villa’die je kunt huren voor slechts ongeweer 71 euro. Dit is te gek voor ons en we willen gewoon slapen in de eigen auto, alleen water tanken en een douche/ toilet. Dit moet 23 euro kosten. Dat is voor ons ook te gek, we rijden weer terug richting Kikera Lodge waar we nog een ander bord voor een hotel hebben gezien. We rijden die weg in en vragen bij een andere wachter waar het is en of het mogelijk is om hier te kamperen. Dat kan helaas niet. We gaan terug en Andrew spreekt met een meneer die ons de weg naar links wijst. We komen aan bij een groot huis en Andrew springt er meteen uit. Het is inmiddels al zes uur... hij kan niemand vinden en samen met Henk lopen ze naar het buurhuis. Ze komen terug met Captain Umar. Een Nigeriaan in traditionele kleding die ons een plek aanwijst, water laat tanken, Tina en mij uitnodigt om te komen douchen en alles met een glimlach voorstelt. We zijn een beetje in de war, wat gaat dit ons kosten? Even later komt zijn vrouw ook naar buiten. Een Russin, gekleed in legging en leuke top. Ze heet Ndia en laat mij en Tina de douche zien. We genieten. Wanneer we terugkomen in de woonkamer staat het worstelen aan en we kijken en kletsen wat af. Ze zijn zo aardig. Even later krijgen we ook nog heerlijk gekookte yams met sardine pasta. Geweldig! Hierna maakt Tina een bananenbrood voor onze gastheer en –vrouw. Wanneer de oven op het vuur staat, komt Umar vragen of de mannen zin hebben om te kijken bij Kikera Lodge. Ze stappen in en komen terug met vlees. We eten er allemaal smakelijk van, gekocht door Umar. Ook brengt hij ons nog een lichtje. Deze mensen zijn zo ontzettend gastvrij... Niet te beschrijven.

Na een goede nachtrust (Henk moet er zes keertjes uit om een nat windje telaten en ik de volgende morgen...) maken we koffie. Umar en Nadia komen ons met de auto gedag zeggen. Ze stappen uit en we bedanken hen hartelijk. We maken een groepsfoto en wanneer we over Boor beginnen, geeft Nadia ons hoopvolle tips en vlooien- tekendruppels. We geven hen het bananenbrood als dank en printen wanneer ze weg zijn de foto uit met een brief en doen die tussen de deur. Wat een geweldige mensen! De beesten die ze hebben lopen zijn ook zo leuk, de schapen zijn zo nieuwschierig ze staan zelfs neus aan neus met Boor.

Na een gebakken ei op toast, gaan we ervandoor. We rijden door richting Abuja, de eerste 80 kilometer is prima, maar wanneer we bij Mokwa aankomen staan we in de file met wat het lijkt alleen maar trucks. De gaten in de weg zijn enorm en dus rijdt iedereen waar hij wil: CHAOS!!! We stoppen halverwege om te lunchen en even op adem te komen. Boor eet zowaar wat uit zichzelf en we zijn na een kopje koffie weer blij en mentaal voorbereid om onze weg te vervolgen. We hebben nog wat stops onderweg, maar niets geks. Later blijkt dat Andrew en Kristina 50.000 Niara moesten betalen, want hun stuur zit aan de ‘verkeerde’ kant (Engelse landrover).Ze zeggen meteen dat alles nagekeken is bij de grens en dat er helemaal geen problemen waren, maar 50.000 Niara is toch niet veel voor blanken? 20 dan? Kristina lacht hard en ze rijden ervandoor hahaha!

Ongeveer 30 kilometer voor Bida stoppen we. We bushcampen. Andrew stapt uit en maakt een praatje met wat later blijkt de zoon van ‘chief’ te zijn. Hij laat ons een plek zien. Hij schijnt erg geschoold te zijn, vraagt nergens om en gaat ervandoor en neemt de andere mannen ook meteen mee. We worden ook nog uitgenodigd door twee mannen om bij hun thuis te slapen in handen en voeten werk. Daar kunnen we ook slapen. We bedanken vriendelijk en lachen en zwaaien hem na.

Ik maak een spaghetti en met de ‘cream’ van Tina is het heerlijk. (zelfs Boor eet het uit zichzelf!!!!) Kristina maakt een groot brood en Andrew maakt een vuurtje met henk. Later maakt Andrew ook nog een lekkere komkommer slade en we genieten weer. Morgen maken we met echte kaas pizzabroodjes voor ontbijt, wat een leven... We hopen over twee dagen in Abuja te zijn, waar we hopenlijk kunnen kamperen bij het Sheraton hotel, met zwembad en koud bier? We zien wel... voor nu slaap lekker, welterusten.

Bida – Abuja, Nigeria

De mannen liggen voeg in bed. Tina en ik blijven op en drinken iets te veel wijn... de volgende ochtend zijn de mannen dan ook wel fris e fruitig, maar de dames niet zo. Henk en Andrew eten de lekkere pizzabroodjes en Tina en ik houden het bij koffie en brood met natuurlijk:’la vache qui rit’. Al snel komen er mensen ons begluren. Ze blijven op een afstandje, maar komen steeds dichterbij. Andrew vraagt op een gegeven moment of hij een foto mag maken en mag in het wilde weg schieten, geweldig. Van hieruit gaan we de weg weer op en net wanneer we in het dorp aankomen, stoppen we om de zoon van de chief nogmaals te bedanken. Suleian was echt een geweldige kerel.

We stapen weer in en rijden verder. Na nog geen half uurtje rijden zie ik opeens een toyota landcruiser met daktent voor me. En jawel een NL kentekenplaat! Henk gaat naast hem rijden en we spreken af om koffie te gaan drinken. We stoppen ergens langs de weg en Rene, Etienne en sylvie (NL/FR/FR0) stappen uit. Ik zet een pot koffie en Andrew en Kristina liggen helemaal in een deuk, want ze hebben met Rene al eerder opgereisd. Hierna besluiten we door te rijden naar watervallen in de buurt. Wij ijden samn op met Andrew en Rene met het Franse koppel, zij zijn sneller. Na een klein stukje rijen hebben we een politiestop. Henk is het helemaal zat, want alles mag doorijden behalve de blaken. Hij schiet helemaal uit zijn slof, wanneer de politieagent Andrew en Kristina wil laten btaln, omdat hun stur aan de ‘verkeerde’ kant zit. Henk gaat aardig tekeer, waarop een andere politieagent tegen mj tekeergaat dat hij mot oppassen anders worden wij bekeurd. Godzijdank verzinnen we het verhaal dat Tina ziek is en naar een ziekenhuis moet, met spoed. We mogen meteen doorrijden...

We stoppn een half uurtje lter en hebben lunch. Meteen rijden we door naar de waterval, waar Henk weer tekeer gaat. Om de waterval te bezoeken moet je 500 naira betalen p/p. Henk vind dit belachelijk en wil weten waar zijn papieren zijn. Even later komt de baas erbij die ons door laat gaan en later terug komt met papieren... dit doet hij ook. Opeens is de prijs nu 200 niara per auto: apart hé... We betalen trekken onze zwembroek aan en nemen Boor mee naar de waterval. Het is geen mega waterval, maar de stroom die erbij is, is geweldig. Iedereen geeft zichzelf een goede schrobbeurt. Zelfs Boor zwemt twee slagen.

Na een goed uur badderen gaan we terug naar de parkeerplaats en rijden een klein landweggetje in naast de stroom. We kamperen hier met vier wagens. Het is erg geelig. We maken brood en hutspot en iedereen heeft het naar zijn/ haar zin. De volgende dag doen we rustig aan. We willen nog even badderen voor we naar de stinkstad gaan.

Abuja, Nigeria

We rijden om een uur of twaalf richting Abuja. Met een uurtj zijn we er. Godzijdank is het zondag en valt het verkeer wel mee. De politie zwaait ons gemoedelijk toe en we mogen meteen doorrijden. We stoppn om nog even te tanken bij een Total station. Van hieruit rijden we door naar het Sheraton hotel. We zien het al van veraf. We rijden door de poort e krijgen een pas voor de auto en mogen meteen doorijden. Het andere koppel is er al. We parkeren de auto en gaan een kijkje nemen wat er te zien en doen is in het hotel. We besluiten hier ook te lunchen bij ‘Papillon’. We krijgen een immens buffet te zien, alleen moeten we 20 euro pp afrekenen. Dat is iets te gek. We nemen een sandwich en een biertje. Zodra we terugkomen bij de Daf is het even kiele kiele met de Daf naar het voetbalveld te rijden. We moeten zagen en Henk moet wel tien keer steken. Wanneer we eenmaal staan is Henk helemaal op. Hij heeft last van zijn buik en gaat ligen op bed. Hij heeft godzijdank geen koorts, maar is aan de race en is erg misselijk. Ik help hem waar ik kan en gelukkig is hij de volgende dag alweer aardig opgeknapt. ’s Nachts is het alleen erg war en ik ga om kwart voor vier ’s morgens even een luhtje scheppen buiten. Ik zit nog niet op mijn trapje of er komt een man die vraagt wanneer we aangekomen zijn. Ik leg alles uit en morgenochtend komt hij onze gegevens halen. Dit doet hij dan ook, maar wel om half zeven. Iedereen komt gebroken en sjacho met kleine oogjes zijn auto uit, wat een tijdstip!

De rest van de dag is het drukjes... De mannen gaan visa-‘shoppen’ en de dames gaan inkopen doen. Tina en ik nemen een taxi naar Amigos supermarkt. Wanneer we daar aankomen schijnt alles super duur te zijn. We gaan er gauw vandoor, sjacho... De volgende taxi die we nemen betalen we veel te veel. We balen nog meer. We laten ons afzetten bij de grote markt. Zodra we uitstappen heeft Tina meteen een veel te zware, donkere man achter haar aanzitten. Hij vindt haar de mooiste vrouw van de wereld. Ik laat zachtjes vallen dat we al getrouwd zijn en meteen godzijdank druipt hij af. Op de markt worden we gek: veel mannen die ons aandacht geven, een man die ons achtervolgt met een kruiwagen en het is bloedverziekend heet. We beluiten hier alleen bier te kopen. De man die ons helpt wil het aan de man met de kruiwagen geven die ik meteen een por geef, nee we dragen alles zelf, we zijn al te veel afgezet vandaag. De jongeman met de kruiwagen is er dan gelukkig vantussen. Ik zet de tray met bier op mijn hoofd (lekker op zijn Afrikaans) en we rennen onderhand naar de uitgang: hier komen we nooit meer terug...
We houden een taxi aan en vragen naar Bomas supermrkt. We krijgen een belacheleijke prijs en dus lopen we nog een stukje. De volgnde doet het voor tweehonderd. We stappen in en nog geen vir minuten later zijn we er al. We worden boos, bieden hem honderd i.p.v. tweehonderd aan, want dit is belachelijk! De taxichauffeur gaat hier niet mee akkoord. Ik geef hem vijfhonderd en wacht op het wisselgeld, terwijl Tina en ik maar doorgaan ho belachelijk het is. Uiteindelijk krijgen we er 50 afgeluld. We zijn er klaar mee. We discussieren nog even door in de winkel erover en doen ons inkopen. Wanneer we terugkomen bij het Sheraton Hotel, zijn we er helemaal klaar mee. We ruimen onze spullen op eten wat en jawel vragen wat een wasje moet kosten in het hotel. Een zakdoek kost 350, 210 is een euro, reken maar uit...

We gaan teleurgesteld terug en doen de was zelf. We beginnen om twaalf uur en zijn klaar om vijf uur...’s avonds maken we soep en gaan we vroeg naar bed...

De volgende dag gaan de mannen weer visa shoppen. Tina en ik doen naaiwerk. We maken kapotte broeken en washandjes. Hierna komen de mannen terug met nog geen visa en slecht nieuws over het Angola toeristenvisa. Het kan, maar zal 20 werkdagen duren... We lunchen gezamenlijk en nemen een duik in het zwembad. Hierna gaan we aan een welverdiend koud biertje en nog één en nog één... ’s Avonds maken we stea en aangezien Henk ze helemaal tot moes slaat is het vlees dit keer niet zo taai, lekker. We doen een spelletje en duiken vroeg ons nestje in. Helaas slapen Henk en ik voor geen meter, het is te warm.

De volgende dag gaan de mannen weer op pad voor visa’s en gaan wij nogmaals proberen inkopen te doen. Eerst ontbijten en dus haln Tinaen ik brood bij de bakker van het hotel. Ik raak met de aardige dame in gesprek en ik vertel dat ik het briefje van tien zo mooi vind. Helaas reken ik af en jawel moet ik mijn enige tientje inleveren. De dame graait in haar eigen tas en geeft een tientje. Ik zeg dat dit echt niet nodig is en dat ze anders in de problemen komt. Nee oor zegt ze, dit is uit mijn eiegn zak. Nu breekt mijn hart helemaal. Wat zijn er toch geweldige mensen, overal!

Na het ontbijt stappen we gezamenlijk in een taxi en Henk regelt de prijs. Van de Angola ambassade is het letterlijk vijf minuten rijden naar de markt. Tina zegt voor dat kippenstukje betalen we vijftig naira. De taxichauffeur lacht ons keihard uit. Ik vraag wat zijn prijs is. Tweehonderd (bijn net zoveel als van het hotel naar de ambassade) ‘Nou’, zegt Tina:’nu is het onze beurt om keihard te lachen’. We lachen dan ook keihard en mompelen nog iets in de trant van dat wanneer er dames zijn en wij dus geen peimeltje hebben er meteen misbruik van wordt gemaakt. We stappen uit en lopen de vijf minuten naar de markt, volgens de chauffeur was er geen shortcut, maar die is er wel egelijk dus. We zijn helemaal in ons nopjes op deze markt. Niemand is vervelend en we doen goed inkopen. Hierna houden we een taxi aan en we spreken af maximaal 300 te betalen. De taxichauffeur zegt meteen 300 en dus stappen we in. We raken aan e praat en deze chauffeur is zeer aardig, meneer Valentine, geboren op valentijnsdag. Ik noteer zijn nummer en we zij weer erg vrolijk. Eenmaal ‘thuis’ ruimen we onze spullen op en jawel doen we weer een wasje. Hierna zijn de mannen er ook weer met slecht nieuws. Het toeristenvisa voor Angola gaat hier niet lukken. We blijven dus tot maandag om dat het transitvisa aan te vragen en proberen het nogmaals in een andere stad, op hoop van zegen.

Na de lunch nemen we een duik in het zwembad en nu maken we van alles in orde. Helaas hebben we hier geen internet, maar zondag gaan Tina en ik ’s middags lekker naar een cybercafé en lekker skypen. De mannen zijn alle foto’s aan het ordenen en de dames maken de verhalen en emails in orde die verstuurd moeten worden. Jaja: reizen is een hard en druk bestaan...


In totaal blijven we 11 dagen staan bij het hotel. We krijgen helaas geen visa voor elkaar voor Angola. Wat we wel doen in die elf dagen is: uiteindelijk zelf de landrover van Andrew en Kristina uit elkaar halen en weer in elkaar zetten, Tina en ik krijgen eindelijk door hoe het taxi gebeuren werkt, veel inkopen doen en we vinden een goede dierenarts die alleen echte Afrikaanse tijden erop nahoudt...

De eerste keer dat de dierenarts langs komt is op een donderdag. Het duurt letterlijk uren voordat er iemand komt en veel later blijkt het ook nog eens niet de dierenarts te zijn. Ik maak een afspraak voor de volgende dag om een bloedtest te doen. De volgende dag gaan Tina en ik vol goede moed een taxi scoren. Dit doen we dus niet... Maar we bellen onze vriend Valentine. Hij neemt ons mee en we worden de auto niet uitgelaten. Het is nl een nationale feestdag en werkt hij niet... Ik word boos en bel de dierenarts.hij zegt dat hij me komt halen. Dit duurt ook nog eens een tijdje. Uiteindelijk is de dierenarts er om een uur of vier. Ik stap alleen met Boor in en we rijden naar de kliniek. Wanneer we uitstappen zitten er twee herdershonden in een klein hok zonder water. Bij de dierenarts twee honden honden die vastzitten in de zon... leuk vooruitzicht. Als ik binnen ben, komen er na een half uur wachten wel drie mensen om naar de hond te kijken. Hij krijgt meteen een shot voor een bloedparasiet en een ijzershot. Hij is veel te mager en dit moet beter worden. De volgende dag is Boor al iets beter. Hij eet iets meer, voornamelijk crackers met la vache qui rit.

Ik ga samen met Tina terug naar de dierenarts. Het is een hel om een taxi te krijgen, maar we krijgen het voor elkaar. We gaan naar binnen en worden meteen weer geholpen. Boor krijgt nog een shot en er wordt bloed afgenomen. Iedereen is weer erg aardig en wanneer ze de hond iets toedienen, zeggen ze allemaal in koor sorry, sorry, sorry.

De uitslag krijgen we zaterdag... Dit gebeurt dus niet. Zondag is het ook nog niet in orde. Maandag wacht ik de hele dag en bel uiteindelijk maar weer eens. Ik laat de dierenarts hier komen. Wanneer hij eindelijk om drie uur er is, blijkt uit de test dat Boor inderdaad een bloedparasiet had van de teken. Ze hebben het dus goed ingeschat en de juiste behandeling gestart. Godzijdank. Boor krijgt de laatste twee shots. Wonder boven wonder krijgt Boor weer trek, eet weer en is een stuk blijer. Hij komt je weer begroeten en is weer goed in bedelen. Super!

Ik moet jullie ook nog even vertellen over de mensen die werken bij het hotel. Mister Best, hoofd van veiligheid, kwam elke dag even een praatje maken. Hij is geweldig. Toen we weggingen liet hij een bewaker ons stoppen om ons netjes gedag te kunnen zeggen super.
De meneer van de kennel, waar we naast sliepen op het terrein, heeft me meedere malen alle honden laten zien en een leuk praatje gemaakt. Geweldige man. Over de dame van de bakkerij had ik al verteld, supermens...

Het enige dat we niet wisten, was dat je eigenlijk 2000 naira moet betalen voor het gebruik van het zwembad. We wisten ook niet dat er eigenlijk superlekkere douches zijn waar we gratis gebruik van mochten maken, ach...

Het andere leuke is dat we Zuid- Afrikanen die we in Accra hebben gezien ook weer terugzien: Dale, Kirk, Joe en Christine. De een na laatste avond komt ook Darrin nog aan. Al met al is het een zeer gezellige boel. We hebben echt genoten van de tijd in het Sheraton hotel.

route naar Ikom, Nigeria

De eerste dag hebben we één politiestop. Deze meneer wil graag weten waar we vandaan komen en vraagt meteen een cadeau. Ik heb niets. Ik leg uit dat ik niet iedereen wat kan geven en we mogen door, maar plots rent hij achter ons aan en krijg ik een vrucht van hem. Ik ben helemaal verbauwereerd: ik krijg een cadeau van de politie? Dat is wel heel apart. De vrucht is zurig en zoet tegelijk, erg lekker. We proberen die middag een plekje te vinden, maar het is te druk. Na twee pogingen hebben we een plekje. We worden verwelkomd, maar wel met rust gelaten: mooi. We kijken die avond een filmpje en slapen om een uur of elf.

De volgende morgen zijn we vroeg op en we rijden wel 280 kilometer richting de monkey drill ranch. We kamperen langs de weg. We rijden een dirtroad in die helemaal verlaten is. Het is geweldig. We zijn allen zo moe dat we slapen om een uur of negen.

De volgende dag zijn we vertrokken om een uur of negen. We rijden niet al te lang en komen aan bij de drill ranch. Het is een ecospot. We kamperen de auto’s maken lunch en drinken een biertje. Boor is weer helemaal in zijn element, hij probeert weer hagedissen te vangen, wat nooit lukt hahaha. Later gaan we apen kijken, er zitten hier drill monkey’s, chimps, cross river gorilla’s. We zijn benieuwd. Eerder vanmiddag was er een klas kinderen die graag met ons op de foto wilden. We hebben een hele reeks foto’s gemaakt. Geweldig! We blijven hier één nacht, want het is een beetje duur en morgen gaan we door naar de grens met kameroen, we zijn zeer benieuwd. Vanavond maken Tina en ik weer een dineetje en gaan we vroegjes naar bed, morgen lekker wandelen.


Monkey drill ranch, Wula, Nigeria

Nadat we gelunched hebben met natuurlijk weer eens La vache qui rit, gaan we terug naar de’kampeerhut’ waar we een lekker koud biertje nuttigen. We wachten tot het voedertijd is voor de apen. Om drie uur krijgen we een seintje en gaan we mee met een meneer die de apen voedert. We beginnen met de drill monkey’s. Ze zijn fantastisch. De bananen worden door de verzorger over het hek heen gegooid en aardig wat apen springen er op af. De mannetjes zijn groot, zeer gespierd en ze hebben een mooi fluoriserend roze achterwerk super.

Ze zijn allemaal lekker aan het eten en opeens zit er een groot mannetje tegenover me. Hij laat steeds zijn tanden zien en na een tijdje ‘lachen’ naar me, gaat hij een stapje verder. Hij staat op en masseert een deel van zijn lijf wat ik even niet zag aankomen... Wanneer meneer klaar is, doet hij het ook nog eens bij Andrew, ik voel me gebruikt, ik dacht dat ik een diepere band had met deze aap, haha!

Om vier uur gaan we mee op sleeptouw naarde chimpansees. Er zit al één dame te wachten achter het hek. Ze kijkt een beetje droevig. Zodra de verzorger voorbij komt met de kruiwagen met bananen, komt er een troep van wel tien apen meeghobbeld. Hij gooit de bananen weer over het hek en de apen gaan er op af. Na een tijdje mooie plaatjes schieten, is er één mannetje die van alles en nog wat naar ons gooit. Misschien legden we zijn slechte kant vast... op een gegeven moment gaat hij ook springen, Henk en ik doen mee en de aap blijft op en neer gaan geweldig. Hierna komen er twee Nigerianen (toeristen) aangelopen. Ze zien de aap en de aap rent als een gek achter ze aan. De twee mannen rennen voor hun leven en houden het wel voor gezien, zo grappig.

Het alfa mannetje maakt een scheetjes geluid met zijn mond. We doen hem na. Na een tijdje gaat hij ook gooien met dingen en jawel, hij kan erg goed mikken. Hij gooit zelfs een steentje naar Andrew en deze ketst af op een tand... AU! Ietsje later gooit hij een steentje en ik gooi het terug, we gooien even over voor een tijdje. Hierna krijgt hij een meloen te pakken en deze gooien we ook over. Op een gegeven moment hebben de apen het gezien en gaan zeer vandoor. Wij gaan terug naar de kampeer hut en drinken een koud biertje en wisselen ervaringen uit. Hierna koken we een spaghetti bolognese, of waar het dan ook voor door moet gaan en doen we de vaat. Volgens de mensen hier moet het ’s nachts lekker afkoelen, ik ben benieuwd, het is hier zo vochtig... Maar voor nu slaap lekker!

Op de heenweg moesten we over een houten brug die eigenlijk maar goed is voor een last van 3 ton, wij zijn elf... er kraakte dus heel wat en de brug is een beetje gesloopt. Gelukkig rukt zowat iedereen uit om de brug te maken. Er gaan nieuwe planken op en Henk geeft gas als een idioot en we zijn vrij! Hiervandaan rijden we met twee backpackers Bob en Eva vanuit Tsjechië naar de canopy walk. De canopy walk (touwbruggen in de lucht van boom naar boom) is leuk. De meneer die ons begeleidt vertelt van alles over het regenwoud. Van hier uit sta ik mijn plek voorin af aan Bob voor anderhalf uur. Ik ga achterin zitten. Het eerste half uur/ drie kwartier gaat het prima, maar dan wordt het veel te warm. Ik open een raam en begin te zwaaien. Dit moet ik drie keer doen, voordat er wordt gestopt... wanneer ik uitstap ben ik doordrenkt van mijn eiegen zweet. Hierna zit ik nog tien minuten met Boor in het midden voorin en rijden we naar Ikom. We eten wat in Ikom: rijst met een suddersausje en vlees. Heerlijk.

Hierna gaan we naar de markt. Meteen wordt Tina versierd. We lopen gauw door en doorkruisen zowat de hele markt. Na een tijdje bijna bij de uitgang horen we:’psssssssst, pssssssssst...’. heel de tijd, erg irritant, maar ik negeer het. Even later passeert Henk ons met een grote glimlach: ettertje! In Afrika hoor je nl veel van dat soort geluiden als mensen je aandacht willen voor wat dan ook.
Met het tanken wil een jongen wel met ons meereizen. Op zijn eigen motor en dan betalen wij zijn visa’s en benzine en bed en eten wel... nope. Volgens mij zijn ze echt in de veronderstelling dat iedereen met een blank uiterlijk een geldboom in zijn tuin heeft staan...

We rijden door en er is een politiestop. Henk maakt geen oogcontact en rijdt door, Andrew volgt en mijn hartje klopt even. Gelukkig gebeurt er natuurlijk niets. Na de stop rijden we een landweg in waar we uit het zicht bushcampen. Op een gegeven moment passert een klein dametje ons en ze vraagt om geld. Henk zegt meteen dat we dat niet doen, maar we willen wel iets kopen van haar. We krijgen een ananas en betalen haar een klein bedrag, meteen geeft ze er nog één. Andrew maakt een foto van haar en print deze uit, ze is zo blij dat ze nog een ananas geeft. Geweldig. Even later komt er een man voorbij en brengt ons bananen. Ook hem geven we een kleine vergoeding. We maken een praatje en zijn allemaal ontroerd door de mensen. Zezijn geweldig hier. Hierna komt er nog iemand langs die palmnoten bij zich heeft. We maken een praatje en vragen wat hij ermee doet, palmolie maken. Ik vraag:’ook palmwijn?’. Meteen word ik gecorrigeerd door Henk, daar gebruik je een andere palm voor en dat tap je af van de boom... Die meneer zegt:’jij bent zeker zwart geweest?!’. Zo grappig. De rest van de avond is het rustig en gaan we vroegjes naar bed.

Om zeven uur staan we op. Ook Boor heeft voor het eerst weer heerlijk binnen geslapen. Boortje wordt echt een ouwe sok, hij ligt nog helemaal in dromenland wanneer wij opstaan. We gaan richting de grensovergang. De Nigeria kant doen Andrew en ik. Het carnet is met 5 minuten gestempeld, getekend en gedaan. We weten niet wat we meemaken: supersnel! Dan komt het paspoort gedeelte... We hadden in Mali in Bamako een visa gehaald voor drie maanden. Bij binnenkomst met Nigeria werd deze geannuleerd en kregen we een visitors pass voor één maand. Prima weten wij veel... Helaas blijkt het niet correct en we zitten bijna een uur in een dampend golfplaten hok met vier Nigeriaanse officials die het ons moeilijk maken. Wat een gezeur. Hierna rijden we door het hek en gaan de brug over: op naar Kameroen!

Nog even dit: Nigeria is denk ik tot nu toe het vriendelijkste land waar we geweest zijn. Iedereen is hartelijk, geïnteresseerd en vraagt niet om cadeau’s. Het is zeker een verassing geweest en we kijken er met veel, heel veel plezier op terug, bedankt Nigeria!

In totaal blijven we 11 dagen staan bij het hotel. We krijgen helaas geen visa voor elkaar voor Angola. Wat we wel doen in die elf dagen is: uiteindelijk zelf de landrover van Andrew en Kristina uit elkaar halen en weer in elkaar zetten, Tina en ik krijgen eindelijk door hoe het taxi gebeuren werkt, veel inkopen doen en we vinden een goede dierenarts die alleen echte Afrikaanse tijden erop nahoudt...

De eerste keer dat de dierenarts langs komt is op een donderdag. Het duurt letterlijk uren voordat er iemand komt en veel later blijkt het ook nog eens niet de dierenarts te zijn. Ik maak een afspraak voor de volgende dag om een bloedtest te doen. De volgende dag gaan Tina en ik vol goede moed een taxi scoren. Dit doen we dus niet... Maar we bellen onze vriend Valentine. Hij neemt ons mee en we worden de auto niet uitgelaten. Het is nl een nationale feestdag en werkt hij niet... Ik word boos en bel de dierenarts.hij zegt dat hij me komt halen. Dit duurt ook nog eens een tijdje. Uiteindelijk is de dierenarts er om een uur of vier. Ik stap alleen met Boor in en we rijden naar de kliniek. Wanneer we uitstappen zitten er twee herdershonden in een klein hok zonder water. Bij de dierenarts twee honden honden die vastzitten in de zon... leuk vooruitzicht. Als ik binnen ben, komen er na een half uur wachten wel drie mensen om naar de hond te kijken. Hij krijgt meteen een shot voor een bloedparasiet en een ijzershot. Hij is veel te mager en dit moet beter worden. De volgende dag is Boor al iets beter. Hij eet iets meer, voornamelijk crackers met la vache qui rit.

Ik ga samen met Tina terug naar de dierenarts. Het is een hel om een taxi te krijgen, maar we krijgen het voor elkaar. We gaan naar binnen en worden meteen weer geholpen. Boor krijgt nog een shot en er wordt bloed afgenomen. Iedereen is weer erg aardig en wanneer ze de hond iets toedienen, zeggen ze allemaal in koor sorry, sorry, sorry.

De uitslag krijgen we zaterdag... Dit gebeurt dus niet. Zondag is het ook nog niet in orde. Maandag wacht ik de hele dag en bel uiteindelijk maar weer eens. Ik laat de dierenarts hier komen. Wanneer hij eindelijk om drie uur er is, blijkt uit de test dat Boor inderdaad een bloedparasiet had van de teken. Ze hebben het dus goed ingeschat en de juiste behandeling gestart. Godzijdank. Boor krijgt de laatste twee shots. Wonder boven wonder krijgt Boor weer trek, eet weer en is een stuk blijer. Hij komt je weer begroeten en is weer goed in bedelen. Super!

Ik moet jullie ook nog even vertellen over de mensen die werken bij het hotel. Mister Best, hoofd van veiligheid, kwam elke dag even een praatje maken. Hij is geweldig. Toen we weggingen liet hij een bewaker ons stoppen om ons netjes gedag te kunnen zeggen super.
De meneer van de kennel, waar we naast sliepen op het terrein, heeft me meedere malen alle honden laten zien en een leuk praatje gemaakt. Geweldige man. Over de dame van de bakkerij had ik al verteld, supermens...

Het enige dat we niet wisten, was dat je eigenlijk 2000 naira moet betalen voor het gebruik van het zwembad. We wisten ook niet dat er eigenlijk superlekkere douches zijn waar we gratis gebruik van mochten maken, ach...

Het andere leuke is dat we Zuid- Afrikanen die we in Accra hebben gezien ook weer terugzien: Dale, Kirk, Joe en Christine. De een na laatste avond komt ook Darrin nog aan. Al met al is het een zeer gezellige boel. We hebben echt genoten van de tijd in het Sheraton hotel.

route naar Ikom, Nigeria

De eerste dag hebben we één politiestop. Deze meneer wil graag weten waar we vandaan komen en vraagt meteen een cadeau. Ik heb niets. Ik leg uit dat ik niet iedereen wat kan geven en we mogen door, maar plots rent hij achter ons aan en krijg ik een vrucht van hem. Ik ben helemaal verbauwereerd: ik krijg een cadeau van de politie? Dat is wel heel apart. De vrucht is zurig en zoet tegelijk, erg lekker. We proberen die middag een plekje te vinden, maar het is te druk. Na twee pogingen hebben we een plekje. We worden verwelkomd, maar wel met rust gelaten: mooi. We kijken die avond een filmpje en slapen om een uur of elf.

De volgende morgen zijn we vroeg op en we rijden wel 280 kilometer richting de monkey drill ranch. We kamperen langs de weg. We rijden een dirtroad in die helemaal verlaten is. Het is geweldig. We zijn allen zo moe dat we slapen om een uur of negen.

De volgende dag zijn we vertrokken om een uur of negen. We rijden niet al te lang en komen aan bij de drill ranch. Het is een ecospot. We kamperen de auto’s maken lunch en drinken een biertje. Boor is weer helemaal in zijn element, hij probeert weer hagedissen te vangen, wat nooit lukt hahaha. Later gaan we apen kijken, er zitten hier drill monkey’s, chimps, cross river gorilla’s. We zijn benieuwd. Eerder vanmiddag was er een klas kinderen die graag met ons op de foto wilden. We hebben een hele reeks foto’s gemaakt. Geweldig! We blijven hier één nacht, want het is een beetje duur en morgen gaan we door naar de grens met kameroen, we zijn zeer benieuwd. Vanavond maken Tina en ik weer een dineetje en gaan we vroegjes naar bed, morgen lekker wandelen.


Monkey drill ranch, Wula, Nigeria

Nadat we gelunched hebben met natuurlijk weer eens La vache qui rit, gaan we terug naar de’kampeerhut’ waar we een lekker koud biertje nuttigen. We wachten tot het voedertijd is voor de apen. Om drie uur krijgen we een seintje en gaan we mee met een meneer die de apen voedert. We beginnen met de drill monkey’s. Ze zijn fantastisch. De bananen worden door de verzorger over het hek heen gegooid en aardig wat apen springen er op af. De mannetjes zijn groot, zeer gespierd en ze hebben een mooi fluoriserend roze achterwerk super.

Ze zijn allemaal lekker aan het eten en opeens zit er een groot mannetje tegenover me. Hij laat steeds zijn tanden zien en na een tijdje ‘lachen’ naar me, gaat hij een stapje verder. Hij staat op en masseert een deel van zijn lijf wat ik even niet zag aankomen... Wanneer meneer klaar is, doet hij het ook nog eens bij Andrew, ik voel me gebruikt, ik dacht dat ik een diepere band had met deze aap, haha!

Om vier uur gaan we mee op sleeptouw naarde chimpansees. Er zit al één dame te wachten achter het hek. Ze kijkt een beetje droevig. Zodra de verzorger voorbij komt met de kruiwagen met bananen, komt er een troep van wel tien apen meeghobbeld. Hij gooit de bananen weer over het hek en de apen gaan er op af. Na een tijdje mooie plaatjes schieten, is er één mannetje die van alles en nog wat naar ons gooit. Misschien legden we zijn slechte kant vast... op een gegeven moment gaat hij ook springen, Henk en ik doen mee en de aap blijft op en neer gaan geweldig. Hierna komen er twee Nigerianen (toeristen) aangelopen. Ze zien de aap en de aap rent als een gek achter ze aan. De twee mannen rennen voor hun leven en houden het wel voor gezien, zo grappig.

Het alfa mannetje maakt een scheetjes geluid met zijn mond. We doen hem na. Na een tijdje gaat hij ook gooien met dingen en jawel, hij kan erg goed mikken. Hij gooit zelfs een steentje naar Andrew en deze ketst af op een tand... AU! Ietsje later gooit hij een steentje en ik gooi het terug, we gooien even over voor een tijdje. Hierna krijgt hij een meloen te pakken en deze gooien we ook over. Op een gegeven moment hebben de apen het gezien en gaan zeer vandoor. Wij gaan terug naar de kampeer hut en drinken een koud biertje en wisselen ervaringen uit. Hierna koken we een spaghetti bolognese, of waar het dan ook voor door moet gaan en doen we de vaat. Volgens de mensen hier moet het ’s nachts lekker afkoelen, ik ben benieuwd, het is hier zo vochtig... Maar voor nu slaap lekker!

Op de heenweg moesten we over een houten brug die eigenlijk maar goed is voor een last van 3 ton, wij zijn elf... er kraakte dus heel wat en de brug is een beetje gesloopt. Gelukkig rukt zowat iedereen uit om de brug te maken. Er gaan nieuwe planken op en Henk geeft gas als een idioot en we zijn vrij! Hiervandaan rijden we met twee backpackers Bob en Eva vanuit Tsjechië naar de canopy walk. De canopy walk (touwbruggen in de lucht van boom naar boom) is leuk. De meneer die ons begeleidt vertelt van alles over het regenwoud. Van hier uit sta ik mijn plek voorin af aan Bob voor anderhalf uur. Ik ga achterin zitten. Het eerste half uur/ drie kwartier gaat het prima, maar dan wordt het veel te warm. Ik open een raam en begin te zwaaien. Dit moet ik drie keer doen, voordat er wordt gestopt... wanneer ik uitstap ben ik doordrenkt van mijn eiegen zweet. Hierna zit ik nog tien minuten met Boor in het midden voorin en rijden we naar Ikom. We eten wat in Ikom: rijst met een suddersausje en vlees. Heerlijk.

Hierna gaan we naar de markt. Meteen wordt Tina versierd. We lopen gauw door en doorkruisen zowat de hele markt. Na een tijdje bijna bij de uitgang horen we:’psssssssst, pssssssssst...’. heel de tijd, erg irritant, maar ik negeer het. Even later passeert Henk ons met een grote glimlach: ettertje! In Afrika hoor je nl veel van dat soort geluiden als mensen je aandacht willen voor wat dan ook.
Met het tanken wil een jongen wel met ons meereizen. Op zijn eigen motor en dan betalen wij zijn visa’s en benzine en bed en eten wel... nope. Volgens mij zijn ze echt in de veronderstelling dat iedereen met een blank uiterlijk een geldboom in zijn tuin heeft staan...

We rijden door en er is een politiestop. Henk maakt geen oogcontact en rijdt door, Andrew volgt en mijn hartje klopt even. Gelukkig gebeurt er natuurlijk niets. Na de stop rijden we een landweg in waar we uit het zicht bushcampen. Op een gegeven moment passert een klein dametje ons en ze vraagt om geld. Henk zegt meteen dat we dat niet doen, maar we willen wel iets kopen van haar. We krijgen een ananas en betalen haar een klein bedrag, meteen geeft ze er nog één. Andrew maakt een foto van haar en print deze uit, ze is zo blij dat ze nog een ananas geeft. Geweldig. Even later komt er een man voorbij en brengt ons bananen. Ook hem geven we een kleine vergoeding. We maken een praatje en zijn allemaal ontroerd door de mensen. Zezijn geweldig hier. Hierna komt er nog iemand langs die palmnoten bij zich heeft. We maken een praatje en vragen wat hij ermee doet, palmolie maken. Ik vraag:’ook palmwijn?’. Meteen word ik gecorrigeerd door Henk, daar gebruik je een andere palm voor en dat tap je af van de boom... Die meneer zegt:’jij bent zeker zwart geweest?!’. Zo grappig. De rest van de avond is het rustig en gaan we vroegjes naar bed.

Om zeven uur staan we op. Ook Boor heeft voor het eerst weer heerlijk binnen geslapen. Boortje wordt echt een ouwe sok, hij ligt nog helemaal in dromenland wanneer wij opstaan. We gaan richting de grensovergang. De Nigeria kant doen Andrew en ik. Het carnet is met 5 minuten gestempeld, getekend en gedaan. We weten niet wat we meemaken: supersnel! Dan komt het paspoort gedeelte... We hadden in Mali in Bamako een visa gehaald voor drie maanden. Bij binnenkomst met Nigeria werd deze geannuleerd en kregen we een visitors pass voor één maand. Prima weten wij veel... Helaas blijkt het niet correct en we zitten bijna een uur in een dampend golfplaten hok met vier Nigeriaanse officials die het ons moeilijk maken. Wat een gezeur. Hierna rijden we door het hek en gaan de brug over: op naar Kameroen!

Nog even dit: Nigeria is denk ik tot nu toe het vriendelijkste land waar we geweest zijn. Iedereen is hartelijk, geïnteresseerd en vraagt niet om cadeau’s. Het is zeker een verassing geweest en we kijken er met veel, heel veel plezier op terug, bedankt Nigeria!

 


Bekijk foto's van Nigeria >