Verslagen over Namibie

Namibie
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 07-05-2010 12:09:04

Grens Namibië

Ik ga eerst het carnet doen. Een dame met een mooie lach en erg grote borsten die ze graag laat zien... helpt me en geeft me de groetjes van Darrin. Ze wil even kijken in de truck en ik krijg een standje, want ik had vooraan moeten beginnen, weet ik veel!

Ik ga naar de immigratiepost en vraag of ik negentig dagen kan krijgen i.p.v. dertig dagen. De dame vraagt de reden. Nou, omdat ik dat kan vragen! Ze wil ook mijn man zien. Ik loop terug met een formulier dat ik in moet vullen en haal Henk. Nu loop ik meteen naar de buurvrouw, zij kijkt nergens naar stempelt alles en we krijgen negentig dagen! We moeten nog even roadtax betalen, zo’n dertig euro voor drie maanden, valt mee. Ook de dierenarts wil even naar Boor kijken en we zijn weg.

Namibië is raar... Ze hebben hier een goede weg en overal zie je nette huizen met hier en daar eens een hutje. We ontmoeten Darrin langs de weg. Hij heeft zich geschoren drie keer een douche genomen in zijn hotel, een fiks ontbijt gehad en straalt. Wij stinken nog naar vijf nee zes dagen Angola...

We rijden door naar een winkelcentrum, wat? Ja een winkelcentrum... Binnen is er van alles, pindakaas! Bultong, gedroogd vlees, waar Henk gek op is en hondenvoer voor weinig, we kopen meteen acht kilo. Het inkopen doen duurt even, ze hebben zo veel dat het me gewoon te veel wordt om in me op te nemen. Aan de overkant zit een KFC. We nemen een kipburger met friet en genieten.

Van hieruit rijden we door naar een campsite. Een wat? Ja een heuze camping. We onderhandelen over de prijs en geloven dat het wel goed zit. We nemen een kijkje en ze hebben een warme douche, wat? Ja een WARME douche. Ze hebben schone toiletten, wat? Ja SCHONE toiletten! Ik waan me in walhalla...

Ik ben zo moe, dat ik in een soort hyper zit. Ik doe dan ook meteen een grote handwas, de binnenboel en draaikont nog even verder. Henk is verstandiger en houdt zijn gemakje.

De volgende dag staan we om halfzeven op en maak ik een gebakken eitje en bisap. Een drankje van gedroogde hibiscusbloemen. Hierna maak ik eiersalade, nog meer koffie en doe ik het beddengoed. Tussendoor maak ik nog een ketting en is Henk druk met onderhoud van de Daf. We zijn allebei nog een beetje uit ons ritme en doen van alles om maar niet in slaap te vallen. Ik heb denk ik gewoon weer even een ADHD momentje... ach niets mis mee doe je lekker veel...

Ondangwa, Nakambale camping, Namibië

We blijven een paar nachten hangen hier op de camping. Het is nog steeds een beetje vreemd om op een camping te komen waar alles functioneert en je gebruik mag maken van een grote keuken, waar ook alles werkt. Naast de plek waar wij staan, heeft de bevolking van het dorp een traditioneel dorp gebouwd. Ik zie meteen als juffie potentieel. Wauw wat een geweldige plek om vadertje en moedertje te spelen. Ieder heeft zijn eigen hutje! Geweldig. De eigenaresse, Maggie, is een zeer aardige dame die er geen probleem van maakt wanneer we afrekenen om ons korting te geven, dit hadden we nl van te voren afgesproken met een andere dame, ook een Maggie. Geen problemen. We verblijven hier vier nachten en genieten en komen bij. Ook gaan we de stad in en worden helemaal gek van het aanbod hier. Het is bijna net als thuis, maar dan nog beter. Ze hebben hier zelfs mensen die de uien al voor je ontpellen en de wortels oppoetsen... En de aardappelen die je koopt zijn al voorgepoetst.

Helaas krijg ik ook een slecht bericht uit Holland. Met mijn lieve oma gaat het steeds slechter. Het is heel erg dubbel allemaal...

Op de vijfde dag vertrekken we, op naar de volgende plek...

Tsumeb, Namibië

we rijden over veel te goed onderhouden wegen naar Tsumeb. Dit is een plaats dat in het verleden erg belangrijk was, vanwege de mijn, maar nu deze is gesloten is het een kalm rustig stadje. Het doet allemaal nog een beetje Duits aan. Zelfs de wegen in de bochten zijn net als in Duitsland, grappig.

We rijden meteen door naar Mousebird Backpackers. Voor een tientje staan we buiten het hek, we zijn te groot en ze zijn aan het renoveren... Dus we passen niet. We mogen gebruik maken van de keuken, warme douche en wederom toilet mét toiletpapier ; )!!

We gaan die middag meteen de stad in en de boel verkennen. We lopen naar het ‘arts en crafts’ centre waar we onze ogen uitkijken. Er zijn zo veel leuke, fleurige dingen. De dame die hier alles verkoopt is zeer vriendelijk en we kletsen wel voor een uur. Ze zegt dat ze vijftig is en dat zou je haar nooit geven, super.

Van te voren zijn we langs geweest bij een heuze ‘biergarten’... We drinken hier een biertje en praten met de eigenaren. De eigenaar zit in een rolstoel en is zeer verbitterd. Hij had namelijk een grote bakkerij, maar met het sluiten van de mijn en de komst van maar liefst drie supermarkten heeft hij nu alleen nog pizza’s en lekkernijen. De rest van de bakkerij heeft hij omgetoverd tot appartementen en deze verhuurt hij nu. Het is een zeer vriendelijke man, met te veel tegenslagen in zijn leven. Doet me aan mijn moeder denken:’tel je zegeningen...’.

’s avonds eten we bij de backpackers een eigengemaakte nasi en kletsen we met Darrin en Maria en Mauro, een Italiaans stel die we al meerdere malen hebben ontmoet hier op onze reis. Ze laten foto’s zien van Etosha park en Henk en ik willen er meteen heen...

Toch blijven we hier nog een extra nachtje en komen we bij en lopen door het stadje.

De volgende dag op naar Etosha!

Etosha nature park, Namibië

Om een uur of negen rijden we weg van de backpackers en doen we nog wat inkopen. We besluiten de gravelroads te nemen, misschien is dat wel spannend in namibië en niet onderhouden...

Gelukkig en een beetje helaas tegelijkertijd, is de weg prima en rijden we met gemak 70 km per uur, raar...

Alles is afgezet met hekken en nu en dan moeten we een hek opendoen of over een wildrooster heen rijden. Heel soms doemt er een grote boerderij op en het valt ons op dat alle dieren hier vetter zijn dan in alle andere landen waar we geweest zijn in Afrika. De koeien en geiten zijn enorm!

Om een uur of vier stoppen we en besluiten we te bushcampen. Henk maakt een vuurtje en we eten mais met een worstje en sla. Lekker. We zitten rond het vuur, want ’s avonds koelt het hier behoorlijk af, we slapen dan ook heerlijk hier.

De volgende morgen hebben we met Darrin lekker ontbijt met een gebakken eitje en jawel echte bacon... We rijden tot een uur of twaalf en dan komen we in de buurt van de zuidingang van Etosha park. Onderweg naar het park vragen we bij verschillende lodges/ campings wat het kost om hier een nachtje te blijven. De eerste die we aandoen is zeer mooi en de kampeerplaatsen hebben alle drie een eigen toilet en douche, BBQ- hier braai plaats en hout voor het vuurtje... Etosha gateway lodge. De manager is zeer vriendelijk en vertelt ons dat ze ons later wel weer terugziet. En inderdaad naa nog drie campings komen we terug. Voor de 8,50 Euro per persson die we moeten betalen, biedt zij het meest.

Die avond hebben we een lekker vuurtje en genieten we wederom. De volgende dag Etosha!

De volgende ochtend gaan we om kwart voor zes rijden. We gaan met de landrover van Darrin, op zich prima, maar ik ben het kleinst en dus zit ik in het midden en dit is niet zo comfortabel... we zien die dag van alles: springbokken, luipaard, giraffen, olifanten heel veel zebra’s te veel om op te noemen. We lunchen in het park. De prijzen vallen mee, maar alles is vet. Ach...

De ‘gewone’ vliegtourist hier zien er te netjes uit en zijn allemaal ongeveer de vijftig gepasseerd. We zijn een beetje een buitenbeentje hier. In alle shopjes en het restaurant is een zeer Europese instelling en service. De serveerster zucht niet als ze wat moet doen, de wc is niet een gat in de grond met een hoop kakkerlakken, iedereen is vriendelijk en behulpzaam... Wat een rare plek!

’s Avonds om een uur of zes zijn we terug en is Boor zeer blij om ons weer te zien. Hij mag helaas het park niet in...Die avond maak ik nasi en zitten we rond het vuurtje en genieten we wederom. Ook hebben we die avond een kokend hete douche: geweldig!

De volgende dag gaan we met de Daf. We vertrekken om een uur of tien naar het park en kopen ons ticket. We nemen nu een totaal andere route. We rijden noordwest, maar we stoppen eerst bij de waterpeol bij de ingang. Het is hier superdruk met dieren. We zien weer van alles en zo dichtbij!

Van hieruit rijden we noordwest en bak ik een eitje. Bij deze waterpoel is ook van alles te zien, heel veel grote struisvogels... Henk haalt het dakluik van de cabine eraf en nu sta ik in het midden, met mijn hoofd in de zon te knipperen tegen de rijwind in en ik geniet. Wat een uitzichten en wat een dieren. We zien twee slangen, jakhalzen en wanneer we denken dat we de leeuw niet meer te zien krijgen wijst een vrachtwagen een troep aan van elf tot dertien vrouwtjes en we zetten de motor uit en kijken ademloos. Wat een luie beestjes!

Vier minuten voor sluitingstijd rijden we het park uit. Ik maak spaghetti met verse kruiden uit de eiegn kruidentuin die elke kampeerplek heeft (!) en we smullen. Die avond liggen we vroeg in bed, wederom en morgen besluiten we een rustdag te houden. Lekker knetteren op de camping.

Rustdag... Henk sluit de waterslang aan en spuit het chassis voor het eerst maar eens schoon. Ik maak weer eens orde in de keukenkastjes, erg hard nodig. Ook geef ik de binnenboel een beurtje en doe ik een handwasje. Om een uur of twee zijn we allemaal klaar met alles en lopen we naar voren. Henk en ik nemen een duik in het zwembad dat verlaten is door iedereen. De rest van de middag luieren we lekker. We eten vroeg, pompoensoep met aardappelsalade en we lopen naar voren met darrin om foto’s uit te wisselen. Morgen gaan we nl alleen verder. We zitten heerlijk op het terras in de bank met grote kussens en lachen en bekijken ondertussen foto’s. Even later, onder het genot van een koud biertje komt er een Zuid Afrikaan langs die met een buslading vol toeristen, van allemaal voven de zestig met zijn vriendin rondtoert. Hij raakt emotioneel wanneer we hem foto’s laten zien van west en centraal Afrika. Het is altijd zijn droom geweest om meer te zien van zijn continent, maar financieel zit het er helaas niet in. Hij vindt het ergens maar raar eigenlijk, dat een Nieuw- Zeelander en Hollanders meer gezien hebben van zijn continent dan hijzelf...

Die avond wordt het voor het eerst een latertje, wel 11 uur!!! Hahaha, de volgende morgen nemen we afscheid van de mensen van de lodge en gaan we er van tussen. Henk en ik rijden langs Etosha park op naar het noorden. We slapen na lang zoeken in de bush in de buurt van Etosha. De avond maken we een BBQ-tje, of braai en eten we een ‘boerewors’. De volgende ochtend hebben we geen haast, ik zet koffie en lees mijn boekje en geniet van de rust en het uitzicht. Henk heeft ondertussen gelopen en komt enthousiast met Boor terug. Overal zijn sporen te vinden en verse olifantenhopen, spannend.

Na een langzame start rijden we door naar Opuwo. Wanneer we daar aankomen gaan we eerst naar de supermarkt. De OK supermarkt ligt aan een plein waar je Herero mensen ziet, de dames zijn erg mooi gekleed in, volgens mij, topzware jurken die bestaan uit weet ik niet hoeveel lagen. Dit wordt afgemaakt met een apart hoofddeksel. Ook lopen hier Himba dames rond. Het zijn net krijgers om te zien. Ze hebben een lederen flapje om hun bips en kruis hangen en voor de rest zijn ze versierd met allerlei kralenkettingen, rond enkels en armen. Hun hele lijf is ingesmeerd met okra gemengd met boter, inclusief hun haar. De mannen lopen er iets minder extravagant bij. Zij dragen alleen van stof een soort flapje en een doodgewoon t-shirt... aparte plaats.

Van hieruit, het is al laat, rijden we door naar een camping, waar we veel te veel betalen en geen eens eenwarme douche hebben!!!!!!!!!!!!!!!!!! Afzetterij. De volgende ochtend vertrekken we dan ook vroeg richting Epupa falls. Onderweg pikken een jong meisje op dat graag mee wil rijden, geen probleem. Haar Engels is helaas niet zo goed en overal krijgen we ‘ýes!’ enthousiast op geantwoord.

Wanneer we haar in het centrum hebben afgezet, rijden we terug naar de falls en parkeren de Daf. We stappen uit en Boor ligt natuurlijk meteen languit in het water... we lopen een stuk en kijken onze ogen uit, wat is het hier mooi. Wanneer ik terug loop, want Boor raakt langzaamaan oververhit, klampen twee mannetjes me aan en kletsen honderduit. Één mannetje heeft meteen mijn hart gestolen. Hij spreekt goed Engels en is totaal niet bang voor de hond. Hij gooit steentjes en takken die Boor vervolgens maar al te graag uit het water vist voor hem. Nadat Henk terug is, lopen we terug en eten we een bammetje. Zwembroek aan en zwemmen. De groep kinderen om ons heen wordt steeds groter. En iedereen is even aardig en vriendelijk.
’s Avonds eten we een T-bone steak, mjammie, van de braai en sla en gepofte aardappels. We staan gratis aan de ‘voet’ van de watervallen en we genieten. Die nacht slapen we ietsje minder, het is hier weer ietsje warmer...

de volgende ochtend is Henk natuurlijk al weer vroeg op en aan het lopen met Boor. Ik draai me nogmaals om voordat ik koffie zet. Wanneer we bijna klaar zijn, komen onze vriendjes weer langs. We laten de foto’s van Holland zien en we kletsen over van alles en nog wat. Op een gegeven moment vraagt één van de jongens of hij binnen mag kijken, natuurlijk. Ze verwonderen zich over van alles, ze willen hun handen wassen mét zeep en de wc zien en zitten op de bank en alle kastjes opendoen. Wanneer we klaar zijn met de ‘ronde’ gaan we naar buiten en neemt Martin een mannetje van negen ons mee het dorp in. We krijgen trots zijn eiegngemaakte bankjes te zien en hijwil ons een eigengemaakt fotolijstje geven. We vinden het heel lief, maar we willen niets aannemen.

Nadat we de brug hebben gezien gaan we naar de lokale shop en koop ik voor ons een colaatje. We zitten buiten en zijn vader komt er ook even bij. Hij is van origine van Angola en dit zie je erg terug in onze gids Martin. Hij spreekt: Engels, Himba, Herero, Portugees en is erg open over alles. Zijn vader is politieman in Windhoek, zijn moeder werkt in de lodge en als de vakantie over is, gaat hij naar school in Opuwo en blijft hij bij zijn oma. Later als hij groot is wil hij timmerman worden.

Op de terugweg lopen we langs de souvenir stal waar ze van alles hebben. We vragen en onderhandelen over prijzen, maar het is allemaal te duur. We raken hier aan de praat met een wat oudere jongen die graag de Daf wil zien, prima. Ik laat hem mijn eigengemaakte kettingen zien en schelpen. Hij wil meteen wat kopen. Ik vertel hem dat hij wel schelpen uit mag zoeken voor niets. Hij is geschokt. Hij wil er voor betalen, want hij is hier thuis. Als hij honger heeft kan hij overal aankloppen en wij kunnen dat niet, dus hij wil het kopen, ik mag het niet geven. Voor twee euro verkoop ik hem tien schelpen. Hierna schudden we handen en laden Henk en ik alles in voor vertrek.

Wanneer we Martin nogmaals hebben bedankt, komt de wat oudere jongen terug. Hij wil nog meer schelpen kopen. Ik lach en zeg dat we nu weggaan en dat alles al op slot zit. Hij bedankt me en zwaait ons uit. Bizar een Afrikaan die nu eens niet een cadeau wil, maar iets wil kopen. Geweldig!

We rijden pak hem beet een paar kilometer en we zetten de Daf neer. We eten een boterhammetje met sardines en besluiten hier te blijven staan. Op aanraden van Henk maak ik nog wat kettinkjes die ik dan kan ruilen met Himbavolk, ben benieuwd. Henk doet een beetje onderhoud en we houden voor de rest ons gemakje vandaag. Epupa falls is een aanrader!

Kaokoland, Namibië

vanaf de bushcamp rijden we verderhet noord westen van Namibië in. We zien verschillende Himba mensen onderweg en hebben in Opuwo suiker gekocht om te ruilen voor een foto. De piste is zeer slecht. Heel veel stenen en af en toe stijl. We stoppen meerdere malen om een praatje voor zover dat gaat te maken met de mooie Himbamensen. De eersten die we op de foto mogen zetten zijn mensen bij een hot spring. Een kleine warme bron uit de grond. Het meisje zit meteen te frunniken aan mijn haar en giegelt.

Bij een ander klein plaatsje stoppen we om eigenlijk bloem te kopen, maar het wordt bier. We maken een praatje in het Engels metde verkoop dames en we bewonderen een himbaman met pijl en boog. Hij had geprobeerd een springbok te schieten, maar dat is niet gelukt. Ik draai een shagje voor hem en we zijn weer weg. Onderweg komen we ook mensne tegen die alles willen, dekens, schoenen, suiker, tabak etc... Een beetje vermoeiend maar begrijpelijk. De eerste nacht bushcampen we langs de weg.

De volgende ochtend is er een herder met één geit die naar Etanga gaat lopen. Of het nou 7 uur of kilometer is, weten we niet... We rijden door en over al waar we nu Himba mensen tegenkomen, willen ze allemaal iets. Erg vervelend. We stoppen onderweg om even info te vragen aan een groep m,et vier auto’s. We besluiten de richting in te gaan die we al besloten hadden. We rijden door een droge rivierbedding en net nadat we even gestopt hebben om te plassen en weer rijden, staan er vijf giraffen voor onze neus. We maken meteen foto’s en genieten. Ook zien we hier heel veel zebra’s en struisvogels. Die nacht slapen we onder een grote Baobab boom. We zijn omringd door springbokken. ’s Avonds kijken we een filmpje en is het erg stil.

De volgende dag staan we bijtijds op en vertrekken we om acht uur. We zien die dag van alles aan wild. Onvoorstelbaar. Je hoeft niet naar Etosha hiervoor!!! We slapen die nacht tussen de rotsen.

Na een langzame start gaan we richting Purros. Hier zou een camping gerund door lokalen moeten zijn. Voordat we daar aankomen zien we olifanten, oryx, zebra’s en bavianen. Super. Wanneer we om drie uur aankomen opde camping krijgen we een mooie plek. Eigen douche, wc, buitenkeuken en vuurplaats. Super! We zetten alles neer en gaan zachtjes aan aan het eten beginnen. Eerst doe ik een wasje en Henk foto’s.

’s Avonds begint de hond te grommen, de buurman waarschuwt ons voor een olifant erg dichtbij. En dat is zeker dichtbij. Mijn hartje klopte in mijn keel en ik ben gauw met Boor binnen gaan zitten. Henk daarentegen, de echte alfaman gaat kijken...


die avond eten we lekkere worst van de braai en genieten we. Het is hier wel wat lager en dus ook warmer, welterusten!

Purros camping, Namibië

de volgende ochtend eten we een soepje en doe ik de was en kook ik van alles, bisap, ijsthee, pastaslade. Henk doet onderhoud. Opeens gebaart Henk naar me: olifanten! Wel een stuk of zes passeren ons op nog geen 14 meter afstand, olifanten zijn groot... Deze olifanten staan ook bekend om een agressief gedrag. Wanneer drie olifanten me aan staan te gapen van wel erg dichtbij, durf ik me niet te verroeren. Boor ligt gelukkig stil onder de Daf en blijft hier stil liggen.... Na een kwartiertje lopen ze door. Henk helemaal in zijn sas, mooie foto’s!

De rest van de dag doen we onderhoud en schoonmaken. Morgen gaan we door naar sesfontein, ben benieuwd...

Sesfontein rijden we door meteen naar Palmwag. Hier is niet veel alleen veel te dure lodges. We keren dus even om en rijden een droge rivierbedding in. We kamperen lekker hier vannacht. Die avond maken we een vuurtje en kijken we een filmpje onder de sterrenhemel. Het koelt snel af en we liggen dan ook vroeg op bed.

Twijfelfontein, Namibië

Vanuit Palmwag rijden we door naar Twijfelfontein. We komen hier aan om een uur of twee. We stoppen eerst bij het wondergat. Dit is letterlijk een heel diep gat in de grond. We laten een steentje vallen, maar we horen het niet landen, oppassen waar je stapt...

De volgende stop is bij de ‘organ pipes’. Dit is een berg waarvan de wand bedekt is met stenen die lijken op orgelpijpen. Na een vijf minuten hebben we ook dit wonder wel gezien... hierna volgt de ‘burnt mountain’. Een berg die bestaat uit lavagesteente en met het juiste licht lijkt het net alsof de berg in brand staat. Helaas hebben we niet het juiste licht op dit moment en dus besluiten we hier vlakbij te kamperen in een rivierbedding. Het is hier erg koud. Het eerste wat ik doe is een eigen broodje proberen te bakken. Het is een erg compact broodje, maar te eten...

De volgende dag rijden we door naar de ‘rock encarvings’ van Twijfelfontein. Dit staat nu op de werelderfgoedlijst en wordt dus ten volle geëxploiteerd. Een mooi gebouw met koffie en souvenirstal, heet je welkom. Het pad dat we aflopen op zoek naar kunst is stenig. De afbeeldingen die we zien zijn erg schattig. Van olifanten, slangen, voetafdrukken, leeuwen etc. Dit was wel de moeite waard.

Van hieruit rijden we terug en pikken we nog een lifter op voor tien minuutjes. Dit is een aardige gozer en we maken gezellig een praatje. Hij bedankt ons hartelijk.

Nu rijden we een stukje terug en willen we de weg nemen door het skeleton coast park. Boor gaat achterin en het bordje:’hier waak ik’ gaat ook even onder de prullenbak. We mogen gratis door het park rijden, geen probleem. Maarje mag inderdaad geen honden meenemen. We laten Boor even achterin en even later halen we hem er weer uit. Vlak voor het einde herhaalt zich dit weer.

Het is hier koud, erg koud. Met muts op twee truien aan is het verschrikkelijk koud... we slapen die nacht aan de kust waar we erg vroeg onder de wol kruipen...

Swakopmund, Namibië

De volgende ochtend vertrekken we vroeg. We willen naar Cape Cross, zeehonden bekijken. Onderweg stoppen we even om een praatje te maken met een groep van vijf Zuid Afrikaanse vissers. We kletsen over van alles, in de kou en op het eind krijgen we twee net gevangen kabeljouwen mee, niet geheel vervelend!

Na een hoop gezwaai rijden we door naar cape cross. Voor vier euro de man mogen we zeehonden kijken. We hadden ons er niet zo veel bij voorgesteld, maar is magisch en bizar. De hele kustlijn ligt vol met zeehonden die kuchen, grommen, stinken, over elkaar heen walsen, kindjes zogen en vechten. We blijven hier een half uur en kijken onze ogen uit. Wat een groep, het zijn er wel duizenden!

Henties Bay. We lunchen hier in een simpel restaurant. Henk gaat voor vis en ik voor een vette cheeseburger, waar het vet en de kaas van langs je vingers druipt. Heerlijk!

Van hieruit rijden we door naar Swakopmund. De grote toeristenplaats van Namibië. We stoppen bij desert sky backpackers en ik vraag de prijs. Ze wil per persoon 9 euro hebben... Bizar. Ik ben even ondersteboven van dit bedrag en loop naar Henk. Hij wil weten wat we daar dan allemaal voor krijgen. Ik loop weer terug en vraag of er douches en wc’s zijn. De eigenaresse is gepikeerd en antwoord:’nee’. Ik kijk haar verbouwereerd aan en ze zegt:’natuurlijk hebben we hier douches en wc’s, we zijn toch een camping!’. Enigszins uit het veld geslagen loop ik weer terug naar Henk en leidt hem het terrein op. Ik vind het hier niet zo gezellig...

We gaan eerst even naar de ‘Pick & Pay’ supermarkt. Deze is wel open, want geloof het of niet alles is voor de rest dicht, vanwege ’Arika-day’.

Die avond maken we kennis met een Nederlands stel, een Duits stel en twee vrienden op de motor uit Amerika met een vriendin die over gevlogen is voor tien dagen. Gezellig. In de gemeenschappelijke keuken bakken we een visje met krotensalade en een gekookt aardappeltje, lekker.

Het is hier alleen erg koud...

De volgende dag gaan we om half acht lekker lopen met Boor door de stad. Er is hier niet heel veel te doen en omdat het toeristenseizoen nog niet op gang is is het allemaal aardig uitgestorven. Na een lekkere wandeling, eten we lekker een gebakken eitje met spek en gaan we weer de stad in naar Shoprite. Wanneer we naar binnen lopen zien we Iris en Roderick bij de kassa staan. Op een gegeven moment hebben ze ons door en begroeten elkaar hartelijk. We hebben het over de afgelopen tijd, zij hebben de auto naar Zuid Afrika laten verschepen vanuit Ghana en we lachen wat af. We besluiten om elkaar weer te zien over ongeveer twee weken in Botswana. Is ook makkelijker met de honden en erg gezellig natuurlijk. Kijk nu al weer uit naar de kookkunsten van Roderick! Hahaha!

Na het essentiele te hebben gekocht, bier en wijn... lopen we terug. We lunchen even gezellig en lopen met Boor nog even een ronde. We komen langs een campingzaak waar we een buitentafel bekijken. We besluiten alles nog eens goed op te meten en misschien kopen we deze morgen wel...
Na een praatje van een uur met de verkoper gaan we terug en eten we nog een gebakken visje, lekker en gaan we naar een barretje in de stad en drinken we met het andere Nederlandse stel een biertje en kijken we de oefenwedstrijd tussen NL en Mexico. Toch af en toe wel eens leuk zo’n wedstrijdje kijken. Na afloop gaan we terug en duiken we lekker ons bedje in.

De volgende morgen hebben we snel ontbijt en gaan we er van tussen. We vullen de diesel tank bij en rijden door richting Windhoek.

Windhoek, Namibië

Onderweg rijden we door Walvisbaai. We rijden hier doorheen om bij duin 7 aan te komen. Deze beklimmen we met veel moeite. Henk is uiteraard sneller dan ik en Boor rent de duin op en af. Af en toe is het net een jonge hond... eenmaal boven is het uitzicht mooi. Op mijn kont glijd ik naar beneden en rijden we door richting Windhoek. We besluiten nadat we een grot hebben bezocht met een dode afgeloven Zebra voor de deur lekker nog een nachtje ergens wild te kamperen. Straks zitten we immers wel een week in Windhoek voor van alles en nog wat.

We rijden door de mooiste bergpassen en we stoppen in een rivierbedding. Henk maakt een vuurtje en we dineren buiten bij kaarslicht aan onze nieuwe tafel onder het genot van een wijntje en biertje. We kijken lekker een filmpje.

Het koelt hier toch ook best weer snel af en we liggen niet al te laat op bed.

De volgende ochtend rijden we naar Windhoek. Ik bel van te voren naar Chameleon backpackers en ze zeggen dat ze helemaal vol zitten, shit. Dit is nl te betalen en midden in het centrum...

We bellen ook de cardboard box. Zij hebben nog wel plaats, maar wat ze even vergeten te zeggen, is dat het hek te laag is. We rijden daar dus naartoe voor jan doedel. Toch rijden we maar naar Chameleon en jawel, het is immers Afrika, is er plaats en kunnen we boeken voor een week (dan is de zevende nacht gratis!). apart allemaal hoor.

Zodra we aan het parkeren zijn, zien we Rene. We hebben hem ook gezien in Nigeria, Abuja. We begroeten elkaar hartelijk en wisselen een praatje uit. Gezellig. Nadat we geïnstalleerd zijn gegeten hebben, gaan we de stad in. We gaan naar de Fruit & veg en Pick & Pay. Hierna gaat Henk naar een specialist in remmen. We hebben een nieuw rem membraam nodig voor de rem voor. Ze hebben het en zijn morgenochtend ook open (het is dan zaterdag...). Henk haalt dus meteen het onderdeel er vanaf om morgen te laten vervangen.

We eten een heerlijke pasta met feta kaas, heerlijk en we kletsen met Renee, Barbara (Oostenrijkse), een Duitse jongen en de Amerikanen, Bash, Justus en Charlotte. Gezellig. We liggen die avond ietsje later in een nogal koud bedje...

Windhoek, Chameleon Backpackers, Namibië

We betalen voor een weekje in het backpackers gebeuren. We doen de eerste dagen spenderen aan onderhoud. We hebben een nieuw remmembraam. Henk plaatsts deze gemakkelijk weer terug en de remmen zijn weer oke! Ook moet er iets aan de turbo gebeuren. We gaan dus weer shoppen. Namibië is raar en zeker Windhoek, ze hebben hier weer van alles en gemakkelijk te krijgen en dat is raar...

Ook, ja hou je vast, laten we de Daf voor het eerst eens schoonspuiten. Dit kost ons slechts 8 euro, koopje. De hoeveelheid viezigheid die er van af komt is verschrikkelijk. Ook zijn de krassen die we hebben opgelopen door de acacia bomen nu duidelijk te zien. Degene die de hoge druk spuit hanteert is een beetje lomp, waardoor er ook meer verf vanaf komt en de Daf zijn groene militaire kleurtje weer laat zien hier en daar...

De derde dag ga ik met Boris naar de state vet. De hoofd dierenarts. Ik ga daar lopend naar toe en voel me net een crimineeltje met Boor.... Iedereen steekt snel over, blijft over de schouder kijken en slaken kreetjes van schrik. Boor vindt het prachtig. Eenmaal bij de dierenarts moet ik in de rij gaan staan. Bebe, een donkere dame, schrijft een permit voor Botswana en een andere dame neemt me mee om Boor zijn anaalklieren uit te knijpen, hij verpreidt namelijk een niet zo’n aangenaam geurtje...

Wanneer we in de ‘behandelkamer’ komen, is het een beetje een rommeltje. Boor ruikt van alles en heeft al gauw door dat er iets niet pluis is hier. Hij houdt zich goed, terwijl de dame zijn klieren uitknijpt. Hij spettert en spuit wat op de vloer en de muur...

Wanneer we teruglopen naar de andere dame en ik mijn permit in ontvangst neem, vraag ik waar ik af moet rekenen. Dit hoeft niet, want de permit is gratis. Ik vraag:’maar moet ik niets betalen voor het onderpetteren van de muur en vloer?’ waarop de andere dame antwoordt:’ach, zo erg was het nou ook weer niet’. Ik loop dus met een grote glimlach het gebouw uit.

Onderweg terug word ik aangehouden door een meneer die vraagt of ik een permit heb voor de hond. Met een grote glimlach zeg ik volmondig ja. Ja maar wat als de hond bijt? Dat doet hij niet, antwoord ik, hij is al zeven en heeft nog nooit iemand gebeten. Hierop vraagt de man:’ben jij een hond? Dan kun je het toch niet weten!’. Ik antwoord dat de laatste keer dat ik in de spigel heb gekeken ik geen hondje, maar een mens was. Waarop hij zegt:’maar ik ben zwart...”. Ik ben nu erg geïrriteerd en roep de man nog wat na en loop door. Ergens begrijp ik het wel, alles in Windhoek is afgezet met muren, prikkeldraad en een gevaarlijke hond, ze weten vast niet beter...

Terug op de camping doe ik mijn verhaal aan Henk en hij ligt in een deuk. De camping trouwens is ook een rare plek. We hadden al gelezen dat Windhoek bekend staat om criminelen, maar overal word je er aan herinnert. Overal hangen A4-tjes met:’Get the Windhoek experience, take a bag and get mugged at knifepoint!’. Belachelijk! Ook hangt er een briefje in de douche, niet te lang, want dan heft een ander niets meer. Ook hangt er één in de keuken wat toerisme doet met de natuur in Afrika. Een waslijst aan dingen waar je niet bij stil staat en erg belerend is. Het eindigt met:’wat kunnen wij doen om dit te verbeteren?’waarop iemand anders met marker heeft geschreven, naar Azië gaan?

De rest van de week spenderen we met rondwandelen. We komen bij een tweedehands boekwinkel terecht waar we wel twee uur rondsnuffelen. We lopen weg met aardig wat nieuw leesmateriaal, super. Ook drinken we een camelthorne biertje, een heerlijk verfrissend witbiertje, lekker.

De laatste dag gaan we met Barbara naar de soupkitchen in een township van Windhoek. Ik heb de dag ervoor Monica ontmoet, een lokale dame die voor tweehonderd kinderen kookt, iedere werkdag. Deze dame is zeer hartelijk en heeft ons via Barbara een dagje uitgenodigd om te helpen. ’s Morgens staan we klaar om negen uur voor de taxi. Deze meneer doet er lang over en dus, wachten we, Afrikaans...

Wanneer hij er eenmaal is, is het een drie kwartier rijden voor een schijntje. Wanneer we uitstappen, zitten 48 kinderen netjes op plastic stoeltjes te wachten op ons. Zodra we er zijn gaan ze staan, zingen goddelijke liedjes met Monica terwijl er veel wordt geklapt, billen geschud en gelachen, geweldig. Henk kijkt eerst een beetje onwennig rond, wat een boel kinderen... Hij staat voor alle kinderen in het vertrek en zodra ze beginnen met zingen, komt Apollo, een mannetje van twee, op hem af gelopen en en hangt aan zijn been en kijkt verwachtingsvol omhoog. Henk tilt hem op, kietelt hem en het ijs is gebroken.

Na het zingen gaan ze allemaal zitten en scheppen Henk en ik eten op voor de kinderen. Macaroni met een erwtensaus. De kinderen smikkelen allemaal en nadat iedereen gehad heeft, gaan we naar buiten om de vaat te doen. Henk heeft meteen een vriendinnetje gevonden, Patricia, we denken dat zeeen jaar of zeven is, weer eigenwijs. Ze helpt met de vaat en zegt dat wanneer ze klaar is, dat ze een dollar krijgt. We lachen allemaal. Ik speel ondertussen met alle kleine kids. Meiden laten me horen hoe hun popje kan huilen en we doen het schootspelletje, een damespaard een damespaard rijdt zo, zo, zo... Mijn broertje en nichten en neven weten vast waar ik het over heb. De kinderen schateren het uit en ik ben wel een uur zoet met kinderen laten vallen van mijn schoot: leuk.

Patricia ondertussen, noemt Henk papa en vraagt of we haar niet mee kunnen nemen... nadat we de vaat hebben gedaan, geeft Monica een seintje dat kinderen nog een keertje mogen opscheppen. We delen weer voer uit en nadat alles op is, komen er twee mannetjes aan uit school, helaas alles is opo, hard...

Alle kinderen hier hebben of hun ouders verloren of hun ouders zijn er nog, maar hebben HIV/ Aids. De kinderen die hier rondlopen kunnen dus ook besmet zijn... Ze worden eigenlijk een beetje aan hun lot overgelaten en Monica zorgt voor een beetje liefde en warmte. Wat een geweldig en enthousiast mens. Sinds 2007 heeft ze de soep keuken overgenomen van twee Zwitserse dames en sindsdien heeft ze elke werkdag kinderen kunnen voorzien van voedsel. Zelf had ze eerst een goede baan, maar dit heeft ze opgegeven voor haar roeping. Barbara is aan het helpen met het opzetten van een website en wanneer die klaar is, verschijnt deze ook hier. Dit is zo’n goed initiatief, dit moet gesteund worden, zeker wanneer je de kinderkoppies ziet, ze blijven ondanks alles zo vrolijk...

Wanneer alles opgeruimd is, geven we Monica een grote zak rijst en twee zakken appels. Ze bedankt ons hartelijk. De hele taxirit terug zitten we een beetje stil, wat een indrukwekkende ochtend..

grens Namibië – Botswana

vanuit Windhoek vertrekken we naar Buitenpos. Het is een lage dag rijden en we stoppen 20 kilometer voor de grens bij een gastenboerderij, Zelda. Ze hebben hier drie cheetah’s en een luipaard. We betalen een tientje voor een nacht en genieten. Het is een beetje onwerkelijk, de camping is zeer netjes opgezet met een eigen braaiplaats en zitjes. Het is super.

De volgende dag vertrekken we vroeg naar de grens aan de Namibië kant is alles in een half uurtje gedaan, jaja Deutsche grundlichkeit... Op naar Botswana!

Windhoek, Namibië 2

We rijden van Buitepos in één keer naar Windhoek. Eenmaal daar om een uur of drie gaan we eerst langs bij Rema tip top. We hebben de band hier laten plakken, maar dat is niet goed gebeurd. We brengen de band langs en ze zullen ernaar kijken. Ik bel meteen de Chameleon backpackers en jawel, ze weten nog wie we zijn en ze hebben plek, mooi.

We rijden ernaartoe en na wat gehussel op de parkeerplaats kunnen we erin. We parkeren en meteen is Boor in zijn sas, zijn vriendin Blackie is er ook nog!!!! Hoe kan het ook anders, Rene is hier ook, slaapt hier niet, maar komt wel even gedag zeggen. Ondertussen maken we ook kennis met Marcel die we kennen via barbara en Sara en Daniël. Marcel zelf kent ons ook alleen van verhalen. Hij was met vier mensen en toen is hun landrover in Angola gestrand. Hij is ondertussen al naar huis geweest (Duitsland) voor een toeristenvisum en onderdelen en nu is hij hier.

Het is wel vreemd als mensen je kennen via anderen erg vreemd...

Vanavond houden we ons gemakje en morgen doen we een hoop onderhoud en ’s avonds pikt Rene ons op om uit eten en de wedstrijd kameroen Nederland te kijken. En een hapje Italiaans te eten, ben benieuwd!

Het is donderdagavond en nadat we ons gewassen hebben en ons avondtoilet hebben verzorgd, stappen we in bij Rene die ons chauffeurt naar een Italiaans restaurant. Het is zeer hip ingericht met onze lievelingskleur, oranje! We installeren ons aan een tafeltje voor één van de vele breedbeeldschermen en bestellen alvast een biertje, ook voor de nieuwe vriendin van Rene, die nog moet komen. Hij heeft haar ontmoet in Windhoek en helpt haar morgen met verhuizen, wat een romance!

Tijdens de wedstrijd kameroen/ Nederland betsellen we pizza en nog heel wat biertjes. Gezellig. De vriendin van Rene, Cathy komt oorspronkelijk uit Zuid Afrika, maar woont al een paar jaar in Namibië en vindt het heerlijk. Wanneer wij ons excuseren later op de avond om een sigarteje te roken voor de zoveelste keer, hebben we onze achterwerken nog niet gelicht van de stoelen of onze nuchtere Nederlandse mannen worden geattackeerd als een hoop stront door drie vette bromvliegen.

Ik zie dat henk iets doet met een mobieltje en houd het met een schuin oogje in de gaten. Volgens Cathy is dit normaal, blanke mannen zijn hier erg in trek, nou dat blijkt. Wanneer ik oogcontact maak met een andere, een beduidend slankere variant, komt ze op ons afgelopen en houdt een hele tirade over het feit dat ze er niets van snapt. Zij ziet er toch geweldig uit? Waarom heeft die dikke rolmops zijn telefoonnummer gekregen? Diegene die het telefoonnummer gegeven heeft is mijn henk en ik houd nog even mijn mond, ik vind dit erg grappig, des te meer omdat mijn man zich helemaal nergens van bewust is. Nadat ik me weer heb geëxcuseerd en naar het toilet loop, geef ik de mannen even een glimlachje, grappig. Wanneer ik terugloop naar de rokershoek en Cathy, is de ‘knappe’ dame vertrokken. Cathy had haar verteld dat dat lekkere ding bij mij hoort en nu schaamt ze zich dood, ik lach me helemaal krom, mutseflutsie. Eenmaal terug moet ik Henk echt even uitleggen dat de dames nog steeds om hem vechten, dit was hem niet opgevallen, maar garandeert wel dat we een leuke avond hebben gehad.

Windhoek, Namibië

de volgende dag staan we niet al te vroeg op...We genieten van een kopje oploskoffie (gratis bij het ontbijtbuffet) kopje thee (gratis) cruesli met yoghurt (gratis) en toast met boter (gratis)... Dan gaan wew boodschapjes doen want we willen er van door morgen. De bandenman hebben we gebeld en als we iets voor vieren ons bandje ophalen is het prima. Die dag maken we alles in orde en rijden we op tijd naar de bandenman. Eenmaal daar wisselen we meteen de nieuwe band en Henk vraagt expliciet of ze willen wachten en even willen kijken of het goed is. Om vijf over vier zijn we klaar en rijden naar de ingang. En wat blijkt, tsja het is vrijdag en als we om vier uur dicht gaan, zijn we dicht. We vloekenb allebei ernstig, want de band staat op klappen, de pleister trekt het niet meer. Ondertussen realiseren we ons dat we ook helemaal vergeten zijn een vergunning voor de hond aan te vragen voor Zuid Afrika.

Ik laat Henk achter en probeer een taxi te krijgen, want de dierenarts sluit om vijf uur, maar na herhaaldelijk telefoneren wil hij wel tot zes uur op me wachten. Na twintig minuten te hebben gestaan bij een taxiplaats, heb ik nog geen taxi. Ik ren terug naar Henk en godzijdank is ook hij net klaar. We stappen in, nadat we nog even een paar obscene gebaren hebben gemaakt naar Rema Tip Top, de bandenman, nooit heengaan dus, en we racen naar de dierenarts. Hier komen we tien over half zes binnen. De dierenarts is zeer vriendelijk maakt alles gauw in orde en maakt nog een gezellig praatje en wenst ons een goede reis, wauw, wat een geweldige vent. O ja, ook geeft hij ons een vergunning voor het importeren van vlees in Zuid Afrika, we mogen maar liefst tien kilo bilktong meenemen...

Na dit alles komen we uitgeput, maar vanwege de vergunning, toch voldaan terug bij de Chameleon backpackers en maak ik pasta. Ook kook ik een kippenpoot uit voor Boor, die al veel te lang in de vriezer heeft gezeten. Mijn ‘kook’- buurman vraagt: ga ja dat ook opeten? Wijzend naar de kip met een vieze blik, nee suffie das voor de hond, owwwww....

Die avond maken we het niet laat, morgen willen we nl wegwezen hier.

De volgende ochtend nemen we afscheid van iedereen en laten windhoek achter ons, toch wel een leuke stad, Windhoek...

Hardap dam, namibië

Na een niet al te lange dag rijden parkeren we de Daf naast een park. We staan tussen bergen en een mooi riviertje bij de Hardap Dam. Om een uur of één, parkeren we hier. Henk wil alle banden eraf halen en ze onderling verwisselen, een hele middag werk. Ik ga ondertussen hout sprokkelen en jawel ik start een vuurtje zonder hulpmiddelen, toch nog iets opgepikt van de padvindsters, nou dat eigenlijk niet, meer van mijn oma en pa, hoe bouw je een zo groot mogelijke fik...

Hierna zet ik de driepoot met rooster eroverheen en laat mijn spliterwten kapotkoken. Dan het varkensvlees met vet erbij en de groenten en worst. Die avond eten we jawel, erwtensoep! Wanneer de erwtensoep bijna klaar is, hoor ik een verschrikkelijk geschreeuw en gekrijs. Ik kijk op de berg voor ons en daar zit een hele troep bavianen. Boor heeft ze ook ontdekt en staat nu imposant en dominant te doen onderaan de berg. Hij blaft en gromt en stampt en graaft met zijn achterpoten als een bezetene. De bavianen vinden dit wel interessant en komen steeds dichterbij...

Wanneer Henk een steentje gooit, trekken ze zich terug, maar ze blijven schreeuwen en herrie maken.

Die avond eten we vanwege de kou binnen, als grapje maak ik de opmerking, zullen we het vliegtuig pakken en óverwinteren’ in Nederland? Waar het volgens een laatste berichtje van mijn moeder wel 30 graden is...

Keetmanshoop: quivertree forest (kokerbomenbos) en giants playground, Namibië

We rijden de volgende dag naar Keetmanshoop. Hier gaan we naar een gastboerderij die op hun eigen land een kokerbomenbos hebben en een stuk land hebben waar je stapels stenen vindt die ze hier speelweide van de reuzen noemen. Volgens de gids hebben ze hier ook cheetahs, een familie stokstaartjes, een wrattenzwijn dat gewend is aan mensen etc. Wanneer we de daf hebben geparkeerd worden we begroet door negen honden, waarvan één een mopshond die een pootje mist. Wanneer ik het ‘office’ binnenloop word ik vriendelijk begroet door ingrid. De eigenaresse. Ze runt het hier samen met haar man, Coenie. Nadat ik maar liefst 26 euro heb afgerekend, zegt ze ook nog dat ze de cheetahs voeren om vier uur. We lopen het kantoortje uit en rijden eerst naar de speelweide van de reuzen waar we lunchen met een noodlesoepje. Dan lopen we een rondje. Het is indrukwekkend. Overal om je heen zie je stenen balanceren op elkaar, met een mooi blauwe heldere hemel is het plaatje compleet. Opeens heeft Boor wat in de gaten, we zijn niet alleen.... Overal tussen de rotsen en stenen door schreeuwen ‘dassies’ die Boor angstvallig in de gaten houden...

Wanneer we terugzijn zoeken we een plekje op de camping, die bezaaid is met Zuid Afrikanen, en maak ik het deeg voor een broodje. We lezen wat en drinken een biertje. Om kwart voor vier lopen we naar voren om het voeren van de cheetahs bij te wonen. Onderweg worden we begroet door het wrattenzijn. Henk probeert haar, of hem te aaien, maar dat lukt niet helemaal. Ik loop ondertussen verder en wordt vrolijk besnuffeld door vier of vijf of zes honden. Wanneer we aankomen bij het hek is het er al druk. Coenie heeft net een cheetah een dassie gevoerd en deze is nu het dassie op zijn gemakje aan het verorberen, terwijl Coenie haar aait. Steeds meer mensen glippen door het hek naar binnen, wij dus ook.

We doen een rondje, iedereen mag langskomen en een aaitje verkopen aan de cheetah, Henk en ik doen ook mee. Coenie is geweldig, hij vertelt van alles over de dieren. Het zijn wezen die een grote lap grond hebben om op te lopen en te jagen, maar hij heeft ze ‘tam’ gemaakt om zo meer aandacht te vragen voor de dieren. Het is indrukwekkend. Na een tijdje komen er nog drie aangelopen die niet zo aaibaar zijn, maar ons tolereren terwijl ze hun melkje en dassie naar binnen werken.

Hierna maken we nog een praatje met Coenie en warempel, de wereld is zoooooooooooo klein. Hij heeft eens een bezoekje gebracht aan van vliet trucks, jawel bij ons in Moord om de hoek, waar hij een machine wilde kopen, maar ja veel te duur natuurlijk, dit hadden wij ook wel kunnen vertellen....

Na dit onderhoudend gesprekje lopen we het kokerbomenbos in. De kokerboom is eigenlijk geen boom, maar een aloë plant, jajajaja! En kan wel 9 meter hoog worden, nee echt? Ja heus... Zonder gekheid het is een mooi gezicht. Een afgebroken kokerboom die op de grond ligt, raap ik op en ik verbaas me erover hoe licht het is, ach nou ja eigenlijk is het niet zo verbazingwekkend, het heet niet voor niets een kokerboom...

’s avonds eten we met zijn drieën de restanten erwtensoep op en kijken we een filmpje en gaan naar bed. Morgen willen we naar de fishriver canyon. Zou erg mooi moeten zijn, ben benieuwd...

Fish River Canyon, Namibië

Om acht uur staan we klaar voor vertrek, maar wacht… Er komen twee Duitsers aangereden op motorfietsen. Een stel. Ze stappen af en we maken een praatje. Geen ide wat hun namen zijn, maar het is een erg aardig stel. Zij zijn in een jaart tijd via de oostkant naar benee gekomen en hebben genoten. Ze hebben nog heel wat handige tips en wij delen onze tips van Namibië ook uit. Om negen uur zeggen we gedag en rijden we naar Keetmanshoop. De spar, ja die hebben ze hier ook. We kopen voornamelijk B dingen: bier, boter, brood, biltong en worstjes. We hebben nu immers een vergunning...
Om twaalf uur komen we aan in het park, Boor zit veilig uit het zicht achterin en zijn bordje, ik waak voor mijn baas, ligt bij mijn voten, neen we hebben geen hond...

Nadat we hebben betaald rijden we naar het eerste uitkijkpunt en laten we Boor weer vrij. Ik klim achterin om een eitje te bakken en ik ben net bezig met mijn pan te pakken, komt er een Zuid Afrikaan langs die vraagt of hij mijn huis mag gebruiken, wat nu weer denk ik vermoeid. Ik begrijp hem amper en hij druipt af, even later zie ik alle mannen van het groepje naar een klif lopen waar ze hun spijkerbroeken verruilen voor korte broeken, waardoor hun braai-/ bierbuiken nog beter uitkomen. Ze pakken hun immens grote rugzakken, ook vast gevuld met bier en braaivlees om aan een hike te gaan beginnen, aha nu snap ik het, maar wat is er zo erg aan om je even om te kleden naast de auto, wel erg preuts... we dragen tegenwoordig toch allemaal een ondergoed setje?

Wanneer ik net de eieren in de pan heb laten kletteren komt er een volgende meneer aan met zijn hele gezin. De achterdeur staat open en nu staat het hele gezin naar binnen te gluren, ze vragen van alles en nog wat...Gelukkig komt Henk eraan en is hij zijn charmate zelve. Hij is zelfs zo charmant dat hij het telefoonnummer krijgt en het verzoek om bij hun te kamperen wanneer we in Cape town, Kaapstad aankomen. Maar goed dat Henk een stuk socialer is dan ik...

Wanneer we ons eitje hebben gegeten op een eigengebakken bolletje, lopen we met Boor naar het uitkijkpunt. Het is mooi, ondanks dat het licht verkeerd is... van hieruit rijden we door het park naar andere uitkijkpunten. We kijken letterlijk onze ogen uit, Boor vindt het ook wel amusant, cabine in, cabine uit, cabine in, cabine uit....

Wanneer we naar de uitgang rijden doen we geen moeite meer om Boor te verstoppen, jammer dan. Bij de uitgang staan twee hoogblonde dames die beginnen te zwaaien, aha, het zijn de Deense blondines die backpacken door Zuidelijk Afrika, die we hebben ontmoet in Windhoek. Ze willen een lift, maar ze willen ook de andere kant uit, helaas we kunnen ze niet helpen. Ach slank, blond, blauwe ogen en mooi tuitlipjes, die hebben vast snel een andere lift. Met deze gedachte en een grote glimlach rijden we door richting Ai Ais. Hier zoeken we een plekje om te bushcampen. Na wat gezoek en heel wat zachte ondergrond hebben we een plekje gevonden. Henk maakt een vuurtje en braait een worstje en ik maak rijst met een hutseflutsje. We eten buiten en genieten van de heldere sterrenhemel.

Vandaag hebben we ook vernomen waar andere reisgenoten zijn gestrand per sms. Darrin (de Kiwi meneer) zit vast in Swakopmund Namibië, zijn vriendinnetje is over en ineens, zomaar zijn zijn schokbrekers niet meer wat ze geweest zijn, aha... Andrew en Tina geven Henk de schuld, weer heeft hij volgens hen hun landrover gesaboteerd... de remleiding is geknapt en nu zitten zij vast in Maun, Botswana, maar ze hebben het allemaal wel erg naar hun zin!

Morgen gaan we naar Zuid Afrika,brrrrrrrrrrrrrr koud....

Grens: Zuid Afrika – Namibië, Noordoewer, Namibië

na een ontbijtje in de ochtendzon rijden we naar Nooroewer, Namibië kant van de grens met Zuid Afrika. We gooien de tank voor de laatste keer hier vol, want we hebben vernomen dat diesel in Zuid Afrika duurder is. Naast het tankstation hebben ze een Winpy’s, ach het is pas elf uur, maar we nemen lekker een burger. We eten deze op bij de vrachtwagen. Er is nl draadloos internet en henk maakt hier meteen gebruik van.
Om een uur of twaalf komen we bij de grens aan. Het stelt allemaal niets voor, alles heeft netjes een loket naast elkaar en we staan met vijftien minuten weer buiten. We worden vriendelijk uitgezwaaid en rijden nu Zuid Afrika in...

 


Bekijk foto's van Namibie >