Verslagen over Mozambique

Mozambique
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 05-08-2010 15:55:43

Namaacha – Maputo, Mozambique

we rijden door naar de grenspost en parkeren de wagens. We lopen eerst naar het loket voor de paspoorten. We moeten een visa kopen voor 25 dollar de man, wij dachten voor 80 dollar, dus dat valt alvast mee. Wanneer we in de rij staan voor het carnet, worden we aangespoken door een official voor het roadfund. Henk loopt met hem mee en ik blijf met Rene bij het loket voor het carnet staan. We proberen uit te leggen dat we geen formulier hoeven te kopen, omdat we een carnet hebben. Blijkbaar hebben ze hier nog nooit zoiets gezien en dus willen ze het ook niet geloven. Nadat er een andere official is bijgehaald wordt er eindelijk een telefoontje gepleegd en blijken we gelijk te krijgen. De mannen verontschuldigen zich en samen vullen we de papieren in. Dit heeft slechts een uurtje gedeuurd.

Ondertussen is Henk ook niets wijzer geworden. Volgens de meneer van het roadfund moeten we honderd dollar betalen om door te mogen naar maputo, omdat we zo zwaar zijn. We vragen het aan de official die ons carnet heeft gestempeld en deze zegt dat het nu goed is allemaal.

Eenmaal weer buiten laten we een ander mannetje de binnenkant zien en krijgen we een stempeltje op ons doorgangsbriefje en zijn we klaar, of toch niet?

Nee nog niet, we moeten ook nog een verzekering kopen voor 530 Metical, dit is ongeveer 11 euro. We betalen liever in Metical, want in dollars is het 23 dollar. Is wel even een verschilletje. Nadat we dit gedaan en betaalt hebben en nog even hebben gegraaid in de condoombak en vrouwencondoombak, lopen we naar buiten. We starten en rijden naar de slagboom. Rene mag door, maar wijh natuurlijk niet. Een heethoofdige official van het roadfund stopt ons en laat ons er niet door. Henk loopt weer mee. Rene volgt en ik wacht. Na een uur komt Henk terug, we moeten toch de honderd dollar betalen...

Met een beetje een nare bijsmaak van alles rijden we net het dorp uit en lunchen een late lunch, het is inmiddels al half drie...

Hierna rijden we door naar Maputo. Het is helemaal geen grote afstand, maar in de stad is het druk en dus gaat het niet snel. We rijden eerst naar Base backpackers, maar hier kunnen we niet kamperen. We rijden van hieruit door naar fatima’s. Hier kan het wel, maar kunnen we niet het terrein op met de vrachtwagen. We slapen dus buiten. Die avondgaan we lekker uit eten bij Mimmo’s, een Italiaan en smikkelen. Henk bestelt zowaar een heuze viskebab, ja mijn man wordt nog eens een echte visliefhebber, garnalen, inktvisringen alles gaat er zonder pardon in!

Hierna gaan we terug en nemen een welverdiende douche en een warme kop thee. Dan gaan we naar bed. Henk en ik liggen nog lang wakker. Aan de straat is het toch wel veel herrie...

Om een uur of half vijf ’s morgens staat er iemand op onze trap te dansen en ben ik dus klaar wakker. Ik spring uit bed en trek een shirtje aan en gooi de deur open en vraag of het erg is om even wat zachter te doen, mensen slapen hier. De mannen schrikken en bieden hun verontschuldiging aan, welterusten!

Maputo, Mozambique

Na een onrustig nachtje melden we ons bij Rene en drinken een kopje thee/ koffie en ontbijten met een kom musli en yoghurt, bedankt Rene! Hierna maakt Henk een telkefoontje naar een official om het geld terug te vragen van het roadfund. Blijkt dat we mazzel hebben gehad, want als we hadden gezegd dat we door zouden rijden naar Zimbabwe het wel eens 250 dollar had kunnen zijn. Hij geeft ons dan ook als advies, stom te spelen bij roadblocks en gewoon het ander reçu te laten zien...

Hierna lopen we het centrum in. Het is een wisseling tussen zeer mooie gebouwen, met bouwvallen, dure shops en kleine stalletje op de stoep, hehe we zijn weer in Afrika! We lopen naar het postkantoor in een supermooi gebouw, waar we het BTW formulier op de bus doen en hopen op een vet bedrag op onze rekening...

Op de terugweg kijken we onze ogen uit en doen een kopje capucinno, lekker met kaneel op het schuim, heerlijk. Na het lekkere kopje lopen we terug en stoppen bij een gebouw gebouwd door een student van Eiffel en lopen het gebouw ernaast in. Het steekt namelijk erg af tegen de rest, het is zo goed onderhouden...

Het blijkt van de Franse overheid te zijn die dit gebouw particulier hebben gekocht en onderhouden. Er is een fotoexhibitie en we zijn vrij om een kijkje te nemen. De foto’s zijn niet geweldig, maar het gebouw is zeer indrukwekkend...

Eenmaal terug kopen eten we met Rene ons vers gekochte broodjes en hangen lekker op de bank met een een boekje en werken we de website bij, Mozambique heeft voor ons tot nog toe een beetje gemengde gevoelens opgewekt, zien wat de tijd hier zal doen!

Maputo, Mozambique

We blijven nog een daagje hangen in Maputo. We staan rustig op en eten verse broodjes gehaald door Henk.hierna gaan we met z’n drietjes de stad in. We lopen langs veel oude gebouwen. Veel vergane glorie hier... Om een uur of drie rijden we Maputo uit richting de zee. We willen zwemmen.

Vandaag redden we dit niuet en dus schieten we een landweggetje in door een klein dorpje. Hier vinden we een inham waar we ons kampje neerzetten. We eten gezellig en drinken een kopje thee als toetje. Onderweg kopen we een heel grote zak cashews voor omgerekend 4 euro. Volgens Henk moet dit natuurlijk goedkoper kunnen, maar we krijgen het niet voor elkaar...

De volgende morgen rijden we naar Xai Xai. Hier kopen we bier en eten we een lunch. Het is een gezellige stad en bruist van de bezigheid. Overal lopen zoals vanouds weer mensen rond van alles te verkopen zoals: zakdoeken, bezems, sigaretten, snoep, airtime voor de telefoon etc.

Het is een drukte van belang. Van hieruit rijden we naar het strand. Langs het strand begint het toerisme langzaam weer te komen. Overal worden huizen uit de grond gestampt voor de verhuur en er zijn een paar campings. Ook zien we weer regelmatig de ‘witmens’ voorbij komen.

We gaan staan op wat een oude parkeerplaats lijkt een stukje van het strand af. Ik stap de auto in bij Rene en rijd naar het çentrum’ om een visje te kopen. Henk zoekt ondertussen hout voor de ‘braai’. Wanneer Rene en ik een adresje hebben gevonden, nemen we eerst twee vissen, maar het is 130 metical per kilo. 48 is een eurootje. Hier schrikken we toch wel van en dus leggen we één visje terug en nemen één vis. We proberen te onderhandelen, maar dit is er niet bij... we krijgen ook nog een vrucht om uit te proberen. Het is een perfect ronde, groene harde vrucht. Ze moeten dan ook even hun best doen om hem open te krijgen. Aan de binnenkant zitten grote pitten met gelig vruchtrvlees. Het is heel zuur en zoet tegelijk. Rene en ik etenb hem oop en meteen komt er een kleine meid naar buiten en biedt ons er nog twee aan. Super, we zijn weer in het echte Afrika!

Eenmaal terug laten we de vis ontdooien, genieten van een biertje en beginnen aan het eten en het vuur. De vis is heerlijk samen met mieliepap en sla plus het sausje uit Kameroen (ui, bouillon, knof en olie) is het helemaal af. Lekker! Ook komt er nog een auto langs en deze staat niet hel,emaal stil, als je begrijpt wayt ik bedoel... later weanneer4 het stel weg wil rijden, komen ze nog verzakt te staan. We helpen ze en zonder bedankje rijden ze weg, apart...

De volgende morgen word ik heerlijk wakker van een heerlijk geluid op de achtergrond, het is niet de zee, of de vogeltjes, nee het is het geluid van twee amnnen die de afwas doen van de avond ervoor...

Na een nacht heerlijk te hebben geslapen, besluiten we nog een nachtje te blijven staan. We brengen de dag door met zwemmen, volleyballen, eten, praatje maken met Zuid Afrikanen. Ook komt er nog een auto langsd om een sleeptouw te vragen, er zit iemand verzakt. We lenen het uit. Even later komen twee Indiërs terug, bedanken ons wel netjes en rijkden weg, kijk zo kan het ook!

’s Middags is er een Zuid Afrikaans stel dat ons waarschuwt voor vervelend volk. Nou we zien wel tot nu toe hebben we geen last gehad. We blijven dus gewoon staan waar we staan en genieten. ’s Avonds doen we een spelletje en etenb lekker nasi. We gaan vroeg ons bedje in en voor de zekerheid, neem ik toch mijn machete mee naar binnen./

natuurlijk (gelukkig) blijkt het voor niets nodig te zijn geweest...

Henk en ik zin als eerste wakker en rennen samen met Boor de zee in. Het is nu ongeveer half acht en nog best wel koel, maar wel lekker!.hierna komt Rene ook zijn tentje uitgerold en ointbijten we samen. We willen strakjes naar Inhambane. Rijden. Wanneer we bijna ingepakt zijn en ik al voorin zit komen ert drie jongens op ons af met een onduidelijk verhaal van illegaal kamperen en politie blablabla... één jongfen noteert onze kentekenplaten en wanneer we wregrijden hangen ze bij Rene aan de auto. Hij geeft iets te veel gas, en het mannetje moet loslaten. Dit zijn de mannetjes waar we voor gewaarschuwd zijn. Ettertjes... Maar goed die heb je overal.

We rijden terug naar de hoofdweg. Helaas staat er een vrachtwagen niet genoeg aan de kant en dus rijden we een speigel kapot, nou ja shit happens. Er zitten een paar basten in, maar werkt nog prima. Nu zitten we in de cabine en rijden naar Inhambane. Ik typ voor het eerst dus voorin en tsja de wegen in heel Afrika zijn niet zoals bij ons thuus, dus er zullen de nodige foutjes instaan, typfoutjes, sorry daarvoor. Voor nu een dikke doei en tot snel!

Inhambane, Mozambique
We rijden op ons gemakje naar Inhambane, de trekpleister van Mozambique volgens de gids. Vlak ervoor stoppen we en bushcampen we ergens tussen de kleine hutjes her en der verspreid. We hebben dan ook de nodige toeschouwers in de vorm van herder die ons van een afstandje bekijken, welkom terug in Afrika. Gelukkig is het snel genoeg donker en gaat iedereen op huis aan. We eten die avond, papa met sheba. Dit is Mieliepap met tomaten-/ uiensaus. Hierna gaan we lekker zitten en geven elkaar raadsels. Dit levert de nodige hilariteit op. En jawel oom Roon ook die ene komt voorbij, wie vertelt de waarheid, op een kruising wanneer er één de waarheid vertelt en de ander liegt...

Die nacht slapen we niet al te vast. Het waait als een gek en de Daf schommelt af en toe heen en weer. Ik denk me in dat rene helemaal heen en weer schommelt in zijn daktentje...

De volgende morgen heb ik een beetje peper in mijn achterste. Ik zet koffie, eet een broodje en maak alles in orde voor vertrek. Zodra we op weg zijn moeten we stoppen om het dak weer takkenvrij te maken, over te tanken etc...

In Inhambane zetten we de wagens tussen de oude en de nieuwe kerk van Inhambane. We lopen het centrum in. Overal zie je oude gebouwen of helemaal afgebladderd, of in zeer felle kleurtjes geschilderd. Het moet inderdaad ooit eens heel mooi geweest zijn...

We doen een kopje capuccino bij een klein barretje. Helaas is het weer nog steeds een beetje bagger. Het is bewolkt en het blijft aardig winderig. We lopen na een heerlijk bakkie door het ‘centrum’ in. We koemen langs een chinese winkel (yes!) lopen naar binnen en kopen goedkoop pasta, rhum, badschuim etc. Jaja Chinezen in Afrika zijn een aanwinst, alleen al voor santen, sambal en sojasaus!

Van hieruit lopen we door en kijken om ons heen. We zien ook zeer mooie gebouwen, maar helaas mag je nergens foto’s van maken. Het zijn allemaal overheidsgebouwen. We besluiten terug te lopen naar de wagens en deze midden in het centrum te zetten en de markt over te lopen. Alles is aanwezig: souvenirs, groenten, stof geweldig. Dit heb ik toch wel gemist! We kopen uiteindelijk alleen groenten en bier. Rene is ondertussen aan het internetten, dus wachten Henk en ik langs de weg. Ik laat Boor uit en word ik na een tijdje gevolgd door een jongen en een meisje (blank) die Afrikaans, Engels en Portugees kletsen tegen me. Het is een tweeling van 8 jaar en wonen hier met hun ouders al 7 jaartjes. Rebecca en Jeremiah hebben allemaal nuttige tips. We kletsen gezellig.

Helaas is internetten niet gelukt en dus gaan we richting Barra of Tofo beach. De mensen zijn hier wat minder vriendelijk langs de weg, lang leve toeristen trekpleisters...

We rijden op en neer en de weg staat opeens binnen no time blank. Het is vloed en dus komt het zoute water opzetten... dit is niet zo best voor de wagens. Een camping redden we niet meer en dus zetten we de Daf op een open plek tussen de resorts. Iedereen laat ons gelukkig met rust. ’s Nachts waait het nog steeds als een gek en doe ik dus geen oog dicht...

De volgende morgen worden we rustig wakker en wanneer ik naar buiten loop om aan mijn ochtend nicotine te komen, staan er al snel twee mannetjes naast me met een koelbox. Ze verkopen grote garnalen. 250 Mt voor een kilo (ongeveer 5 euro de kilo). Rene strompelt ook zijn tentje uit en onderhandelt mee. Uiteindelijk kopen we voor 5 euro twee kilo.

Tijdens het ontbijten komt er een meneer langs die vraagt wat we hier doen. We leggen uit dat we overvallen werden door het water en dus hier maar zijn gaan staan. We mogen alleen niet blijven staan, prima voor de rest.

Nu zijn we alles aan het inruimen en gaan we zo richting Tofo beach en even kijken wat daar te beleven is, we zien wel!

Tofo beach, Mozambique

Tofo beach is te toeristisch. Waar we gaan staan zijn immense veel stalletjes met allerlei souvenirs. Uiteraard gaan we even kijken. We blijven hangen bij een meneer met leuke prentjes op linnen. Hij wil er slechts 65 euro voor hebben. Dit is veel te gek en dus vertellen we dat we eerst een kopje koffie gaan doen. Dit doen we dan ook. Hierna lopen Henk en ik terug en Rene gaat even internetten. We vertellen de meneer dat 65 euro echt te veel is voor ons, maar bereid 10 zijn te betalen... Natuurlijk duurt dit even, maar henk houdt zijn poot goed stijf en krijgen we het mee voor de prijs die wij willen, 10 eurootjes dus. Van hieruit zoeken we Rene op in het internetcafeetje en bestellen de beste burger ooit, super...

Rene heeft ondertussen ook een stel gezien met een knalgele landrover die we onderweg al meerdere malen zijn tegengekomen. We hebben afgesproken een biertje te doen met ze op het strand. We lopen met een lekker vol hamburgerbuikje terug naar het strand en maken kennis met een Zuid Afrikaans stel: Hylton en Roxanne. Het klikt erg leuk. Ze hebben een goede tip voor een camping en ach ik kan wel weer eens wassen dus dit zal goed uitkomen.

Het eerste stuk rijden we achter ze aan, maar ze gaan veel sneller en dus raken we ze kwijt. We komen uit bij paindane beach resort waar we vragen naar de prijs voor kamperen, dit blijkt veel duurder te zijn dan dat Hylton zei. We besluiten dan ook verder te rijden en vanuit het niets duikt het gele landrovertje weer op. We besluiten die avond te bushcampen. We eten heerlijk onze garnalen in een roerbak en genieten van een avondje gezellig met zijn allen onder de luifel bij ons, want het regent een beetje helaas...

Vilanculos, Mozambique

We rijden niet al te vroeg weg naar Vilankulos, waar we willen kamperen. Volgens de ‘lying planet’ en de Bradt gids moeten er genoeg mogelijkheden zijn om te kunnen kamperen. Na een tijdje rijden, maakt henk zich weer zorgen over de temperatuur. Na ongeveer 120 kilometer te hebben gereden, spuit de koelvloeistof er weer uit. We kijken elkaar geschrokken aan en denken:’chips, het is weer goed mis’... Henk denkt dat het weer een lekke koppakking is, hetzelfde dus als in Zuid Afrika....


In Vilankulos rijden we naar de Baobab backpackers waar we godzijdank gewoon in metical kunnen betalen en het op 8 euro per nacht voor ons uitkomt... Henk gaat meteen op internet en bestelt alles vanuit Nederland voor de Daf bij Marius op de zaak.

We blijven hier twee nachtjes en op de tweede avond komt Hylton met Roxanne langs samen met Johnny die hier woont. We worden allemaal in zijn bakkie gehesen en rijden rond van resort en kroeg naar kroeg. Het is erg gezellig. Ondertussen hebben we ook contact gehad met Andrew en Kristina en kunnen we bijna niet wachten om hen weer te zien!

De volgende morgen hebben we een beetje startproblemen, althans ik dan. Om een uur of twaalf gaan Rene en ik het dorp in om inkopen te doen en wanneer we terugkomen en net staan en uitladen, hoor ik de bekende toeter van een zeer geliefde groene landrover. Ik laat alles uit mijn handen vallen en sprint op Andrew en Tina af, super om ze weer te zien!

Ze zijn niet alleen ze hebben een rode landcruiser bij zich met Stefanie (Belgisch) en Ryaan (Zuid Afrikaan) en en toyota landcruiser nieuw en een oude van jawel Kirk en Dale! We begroeten elkander harteleijk en besluiten hier te blijven slapen.

We doen eerst inkopen nogmaals met zijn allen op de markt en gaan op zoek naar vis. Dit valt met ons kleurtje niet mee, de lokalen verwachten dat we bakken met geld hebben. Uiteindelijk gaan we zonder vis terug, maar zijn we wel tevree. Tina en ik doen een spelletje en maken een box wijn open die niet te drinken is, maar goed. Die avond vinden de mannen op het strand toch nog vis en eten we een immens visje met zijn allen. Die avond is het erg gezellig. Hoe ouderwets, de mannen braaien en de dames maken de rest van het voer onder het genot van een shot van het één of het ander en lachen om alles.

Na het eten gaat de gezelligheid nog even door en tsja ik moet zeggen, het lichtje gaat het eerst bij mij uit en dus ga ik naar bed, een beetje misselijk.

De rest gaat om een uur of twee en het grappige is, er staat ook een overlandtruck hier met mensen van over de hele wereld en die hebben de reputatie nogal luid te zijn, dit keer waren we het zelf...

De volgende morgen blijf ik nog even liggen... De rest is op en doen een wasje maken ontbijt en gaan even op pad langs het strand. We besluiten de volgende morgen dan ook een dhow (boot) te nemen en te gaan snorkelen op één van de eilanden.

Voordat we dat doen gaan we langs bij een andere backpackers waar we Mohammed de eigenaar ontmoet hebben en die een plaatsje voor ons heeft voor niets op het strand. Geweldig. We volgen in een grote stoet rene met alle wagens en rijden naar het zuiden van Vilankulos. Hier installeren we alles en eten we gexellig met zijn allen een broodje worst van de braai.

We maken kennis met Alfons, een mannetje dat op onze auto’s zal letten de volgende morgen.

De volgende dag gaan we bijna met zijn allen in de boot naar een eilandje en snorkelen we in het veel te koude water...we krijgen een heerlijke lunch en genieten.

De volgende morgen zegt helaas iedereen ons gedag en wij rijden terug naar de baobab backpackers. Ik heb wel even wat tranen gelaten met het afscheid van Andrew en Tina, die zien we helaas op de trip niet meer...

We ontdekken even later ook dat we wat missen uit de cabine, zonnebrillen en een pak koekjes, waarschijnlijk weet iemand dat je het potdekseltje er zo af kunt trekken en dus hebben we er niets van gemerkt, nu staat het janken me helemaal nader dan het lachen wat een baggerdag!!!

We doen die dag niet veel, boekje lezen en wachten op het pakketje van DHL...

De volgende morgen herken ik mensen vanuit Namibië. Ik zeg vriendelijk gedag en we raken aan de praat. Het zijn Israëlis’s. Moty met zijn vriendin Yara en nog twee liefstallige dames: Irit en Inbal. Het klikt erg gezellig en de volgende dagen zeggen we wel vier keer gedag en komen ze weer terug. Ze rijden met een cool VW busje dat helaas het één na het andere probleem heeft en dus na uitgebreid gedag zeggen, komen ze toch elke keer weer terug. Ondertussen vinden we ook uit dat het pakketje pas op woensdag hier is, we zitten hier dus nog wel even vast. Gelukkig zijn Moty en zijn dames er om ons gezelschap te houden....

U ziet zo zitten wij hier vast, Moty zit vast en Hyl;ton en Roxanne die we hebben ontmoet in Inhambane zitten ook vast. Zij wachten op een nieuw onderdeel voor hun landrover. Al met al een zielige boel hier, maar goed blijven lachen...

Vilankulos, Mozambique

Al met al zitten we hier in totaal zo’n twee en een halve week. Het langst waar we ooit zijn blijven hangen. Gelukkig is het lekker toeven met het strand op vijf stappen loopafstand en Graig van baobab die af en toe eens een praatje komt maken. Natuurlijk mogen we Blondie ook niet vergeten, een zwervertje die vriendjes is geworden met Boor.

Op woensdagochtend vertrekken Moty en de dames nu echt ( na al vier keer eerder...) en komen ze helaas nu echt niet meer terug. Voor ons zijn de onderdelen eindelijk binnen (na een week...) en henk rijdt mee naar het vliegveld naar de douane. Helaas willen ze een flink importbelastingbedrag en Henk probeert eronderuit te komen, zoals gewoonlijk. Donderdag even terugkomen. Dit doet hij dan ook. Hij wordt ’s morgens vroeg opgepikt door Hylton en samen gaan ze op pad. Ik blijf ‘thuis’ ik heb al drie dagen last van een ‘drippy bum’, ofwel lekker ouderwets aan de diaree. Het was de vorge avond zelfs zo erg dat ik even weggeweest ben op ons kleine toiletje, gelukkig is henk er dan om me op te vangen.

Donderdag doe ik het dus zeer rustig aan en Henk werkt de benen onder zijn lijf vandaan. Aan het eind van de dag, zit de Daf weer in elkaar, godzijdank. We liggen die avond vroeg in bed en besluiten morgen bij Hylton langs te gaan die slaapt op het noordelijk deel van Vilankulos.

De volgende morgen doen we inkopen en rijden naar Johnny’s en Alex’ paleisje. We mogen hier gerust blijven pitten en dan doen we dan ook. Die vrijdag voeren we niet veel uit behalve lekker hangen en kletsen.

Zaterdag is er cricket voor de witjes van Vilankulos op het strand. Wij beluiten ook langs te gaan met een coolboxje bier en cola. Ik doe het nog steeds even rustig aan dus voor mij alleen bier. Het is een geslaagd dagje. We hangen lekker op strand, kijken naar een spel dat stokken en ballen bevat (waar we nog niets van snappen...) en hebben het naar ons zin.

Op zondag is het helemaal gezellie. We gaan met Hylton en Roxanne bij Johan langs. Hij heeft met zijn familie huizen om te verhuren langs het strand, dit is echt een paradijsje en om het plaatje compleet te maken, gaan we nog even tekeer op Johan zijn jetski, man wat gaat dat hard! ’s Avonds hebben we een braai en dit keer liggen we voor de verandering eens vroeg in ons mandje.

De volgende morgen zijn we dan ook vroeg op en maken ons gereed voor vertrek. Om een uur of half negen hebben we iedereen wel gekust en uitgezwaaid. Man wat een geweldige mensen hebben we hier weer ontmoet. We rijden naar Chimoio. Vlak hiervoor bushcampen we en genieten weer van elkaar en toch ook wel van de rust...

Tete, Mozambique

we rijden om acht uur weg richting tete. Alles gaat lekker, de Daf houdt het goed en Boor en wijzelf zijn ook in ons sas en kijken om ons heen. Maar ja, dan de Zambezi rivier... Hier moet je overheen middels een brug. Nou hebben we met binnenkomen van Mozambique wel 100 dollar betaald maar dit was alleen voor Namaacha naar maputo... degene die ons checkt ziet dit ook en zegt dat we nog even 150 dollar bij moeten betalen. Henk loopt mee en blijkbaar moeten we naar de weegbrug.

Helaas, voor hen, gaan we voordat we bij de weegbrug komen van de weg af naar een camping. We moeten hier 5 euro betalen en kijken uit over de rivier.

Morgen maar de weegbrug en op naar malawi, spannend!

Tete, Mozambique

Na een nachtje slapen staan we vroeg op, wel om een uur of zes en eten we een lekker broodje en betalen voor ons nachtje. We stappen in en gaan op weg naar de weegbrug. We besluiten te stoppen en naar inlichtingen te vragen, dit kost ons slechts 125 dollar extra aangezien we over de drie en een halve ton zijn... tegenvaller, waren we nu maar niet gestopt.

Met een nogal katerig gevoel stappen we weer in en rijden naar de grens met Malawi. Bij de grensplaats worden we meteen belaagd door mannetjes die geld willen wisselen. Ik stap uit met het carnet en de paspoorten en laat Henk achter bij de Daf. Het carnet is met twee tellen gestempeld en dan de paspoorten. De ‘official’ die de paspoorten doet zit heerlijk luidruchtig aan de telefoon en gooit formuliertjes voor me neer. Okee invullen dus... Ik loop naar buiten en vul alles in. Wanneer ik terugkom, is de ‘official’ nog steeds hevig in gesprek en hij wijst naar een vakje op mijn formuliertjes, het adres in Malawi is blijkbaar niet correct. Ik storm weer naar buiten om een gids te pakken voor een adres en probeer de manntejes die geld willen wisselen van me af te slaan en loop stevig door.

Nadat ik het correcte adres heb ingevuld ga ik weer terug en dit keer worden we netjes uitgestempeld en is de ‘official’ uitgepraat... WOW! Hij vertelt me dat ik wanneer ik terugkom in Mozambique ik een visa moet halen in Blantyre, Malawi. Ik antwoord misschien iets te vlug:’nou ik kom niet meer terug...’. waarop de ‘official’ vraagt, waarom dan wel niet... Nou het is ietsje te duur voor ons. Hij kijkt me ongelovig aan en met een glimlach op mijn gezicht loop ik terug naar Henk.

De groep mannetjes van het geld is gegroeid en ik dirigeer ze graag naar Henk... Wanneer we een goede wisselkoers hebben doen we zaken. Henk telt het geld en ik daarna nog eens en blijf geld vragen van meneer. Geen probleem. We kennen alle trucs inmiddels. Niemand hangt dus naar binnen en we houden ons eigen geld goed vast. Wanneer dit geregeld is, rijden we naar buiten. Op naar Malawi. Mozambique was erg leuk, maar duur met een dafje...

 


Bekijk foto's van Mozambique >