Verslagen over Marokko

Marokko
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 04-10-2009 16:04:45

Algeciraz naar Tanger, Marokko

Okee daar gaan we. Zodra we de haven van Tanger inrijden wordt er druk gezwaaid door een klein mannetje met een beginnend stukje vacht op zijn bovenlip. Hij geeft ons een parkeerplaatsje en neemt ons mee naar de andere kant om daar onze tickets te kopen. Henk Jan en ik besluiten meteen:”is het duurder dan 100 euro, no way”. En wat blijkt het kost ons slechts 235 euro. Nou nee bedankt. Even later glip ik een ander loket binnen en blijft Henk achter met de dwerg. Hier is het ticket 216 euro, wordt al goedkoper... zodra ik naar buiten loop, vertelt Henk meteen dat de dwerg 5 euro wilde voor zijn service... uhm sorry welke service? Ga je scheren!

We besluiten terug te lopen naar de haven en vragen daar de prijs op. Ceuta is daar ook 216 euro, maar ga je met de langzame boot naar Tanger dan kost het 93 euro, oke we zijn om. Word ik zeeziek, ach jammer dan, dat is geen 120 euro extra waard! We moesten wel haasten want een half uur later zou alles aan boord gaan. Eenmaal in de rij begint het te hozen. Godzijdank zitten we droog... op de boot krijgen we helemaal vooraan een plekje, mooi mogen we als één van de eersten eraf. Henk Jan vraagt of de hond mee naar boven mag, het is geen probleem. Vijf minuten later hadden we echter wel een probleem. Boris gaat achter de DAF in een ‘comfortabele’ houding zitten en flopt er een flinke bolus uit. Henk haalt zakjes en Maureen schept het op. Nou maar hopen dat dit alles was...

Eenmaal boven schijnt de zon heerlijk en we zitten dan ook met zijn drieën heerlijk boven. Na drie uurtjes gaan we weer aan land. We mogen inderdaad als één van de eersten eraf en we gaan richting douane. Paspoort check hadden we al aan boord, maar de papieren voor de auto moeten we nog. In de haven is het een heel gepuzzel, eerst staan we verkeerd en hierna parkeren we achter een touringcar met aanhanger. De aanhanger moet open en geloof mij, alles moest eruit. Alle lidl shoppers, alle real shoppers, alles. Met dit vooruitzicht haal ik nog eens diep adem en wacht op Henk die de papieren regelt en ik wel vier keer een andere kant uit zie lopen, rustig, komt goed. Na een tijdje wil de douane meneer ook even binnen kijken, Henk opent de deur van de container (ons huis) en de man vraagt drie keer of Henk zeker weet dat hij geen wapen aan boord heeft, want anders kan hij het checken... neen wij hebben geen wapens aan boord, mag Henk de deur na vijf minuten weer dichtdoen en mogen we richting poort. Hier wordt er natuurlijk weer naar alle papieren gekeken en dan door...
200 meter verderop, nog een check en joehoe, we mogen!

In Tanger is het een gekkenhuis, iedereen rijdt kris kras door elkaar. de bordjes richting Rabat staan er netjes, maar niet voor vrachtwagens bestemd... we rijden rondjes. Na een tijdje nemen we toch de weg die we eiegnlijk niet mogen nemen en pinnen meteen geld voor diesel. Hierna gaan we als een speer richting Rabat. Onderweg stoppen we nog even om te tanken. Alle mannen van het tankstation vinden Boris leuk, maar wel wanneer hij in de cabine zit. Tanks vol: GASSSSS.

We besluiten te stoppen in Acilha. Want hier zijn campings. NOT! Alle campings zijn opgeheven en de nieuwe dure toeristenresorts worden uit de grond gestampt als paddestoelen. We staan op een bewaakte parkeerplaats voor 3 euro, dure grap, maar goed het is 7 uur en we zijn het zat. De meneer die ons bewaakt heeft zijn éénpersoonstent al uitgevouwen en rookt een sigarteje met kif, juist ja marihuana, of ik ook wil, nee dank u...

Nu ligt Henk lekker in bed te lezen, Boris op de vloer te snurken en windjes te laten van de spaghetti met ui en typ ik de laatste dingetjes nog even. Morgen missie: visa Mauretanië aanvragen in Rabat, of zit de ambassade nu toch in Casablanca? We gaan het weer beleven!

Welterusten!

Rabat, Marokko

Vandaag naar Rabat, nadat we geslapen hebben in Asila,waar een camping zou zijn, maar nee de camping is er wel, maar gesloten...we slapen bij Achmed op een parkeerplaats waar het volgens hemerg rustig is...
Nou we liggen net of de eersten komen al. Muziek keihard en gerinkel van bierflessen, gezellig. Na een kort nachtje rijden we door naar Rabat. We vinden snel de Mauretaanse ambassade waar we veel te lang wachten. We zijn het tijdsverschil vergeten van twee uur...oeps. Gaat de ambassade eindelijk open, blijkt het alleen paspoorten afhalen te zijn en geen visumaanvraag ’s middags, alleen ’s morgens. Pottedikkies!
We rijden door naar de camping van Salé aan het strand, wederom: wel camping maar gesloten. De minister van toerisme wil langs de kust allen nog maar grote resorts neerzetten en geen campings meer. Kampeerders brengen geen geld in het laadje. Helaas. Natuurlijk is hier ook een Achmed op de parkeerplaats die ons graag voor dertig dirham naar een bewaakte parkeerplaats brengt die tien dirham kost per nacht. We besluiten het te doen en gaan eerst even eten in de medina van Salé. We eten lekker dooie vissies met allerlei brouwsels erbij. Voor vier euro is er te veel te eten! Eenmaal terug op de parkeerplaats ontmoeten we een Duits stel: Mandy, Nils en hun zoontje van twee, Jimi. We gaan samen naar de bewaakte parkeerplaats, naats het treinstation. Wederom weer een rumoerige nacht en vanwege het tijdsverschil zijn Henk en ik samen wakker om lokale tijd vier uur ’s morgens... ook hebben we de avond van te voren iets te veel gedronken, althans ik dan en de volgende dag begint met de nodige kwaaltjes. We gaan samen na het ontbijt naar de ambassade en vragen ons visum aan voor Mauretanië. Mandy is slimmer en vraagt of ze het visum vandaag kan krijgen in plaats van maandag. Ik ga terug en smeek ook. Om 9.15 visum aangevraagd en om half twee hadden we het:YES!

Hierna rijden we door naar een camping in Témara. Het wordt nog spannend onderweg wanneer Boris raar doet in de cabine tussen ons in, hij wil niet zitten, niet leunen en hij trilt een beetje... Hij had nog niet gepoept vanmorgen... STOPPEN. We stoppen langs de weg en ik til Boor eruit, twee stappen en hij fabriceert weer een mooi toren, net op tijd, gelukkig. De camping is niet veel. Wc en douche alleen voor mannen, maar omdat het buiten het seizoen is mag ik ook, gelukkig. Wel leuk, maar erg koud. Die avond stort ik dan ook in de hele ochtend en een deel van de middag gewacht op het visum in een te hete zon en niets gegeten, omdat dat niet zo lekker viel, na ja vul maar in. Henk heeft een heerlijk diner met Mandy en Nils en ik lig met kleer en al te ronken in bed.

De volgende ochtend zijn we om zeven uur op na een goede nacht rust. Henk heeft al gedoucht en zegt:’als je nu gaat dan zijn er geen mannen die je bekijken, die liggen allemaal nog te pitten.’. Okidokie! Ik pak mijn handdoek en race naar de douche: die koud is, geen muurtje heeft en vlak voor de uitgang is. Ach het heeft wel wat in je blote reet staan en uitkijken over de koeien en olijvenboompjes. Hierna voel ik me verfrist en durf te ontbijten en koffie te drinken, lekker. Na een langzame start besluiten we naar Oualidia te rijden, daar moet een echte camping zijn. Na een paar uur rijden komen we er aan. Goede, nette camping, met douches (koud) gewone toiletten (geen hurktoiletten) en een goede ambiance. We planten de Daf en beginnen meteen met de was. Het beddengoed mag ook wel een keer en de vuile onderbroekjes en handdoekjes en sokjes en shirtjes en truitjes en broekjes....

Hierna kook ik het eten en omdat we met Nils Mandy en kleine Jimi zijn krijgt Jimi gratis visjes. Deze worden meteen gebakken en we smikkelen met zijn allen. Deze meneer komt morgenavond terug om verse dode vissies te brengen en die gaan we dan heerlijk barbeceuen, lekker!!! Nu is het hier kwart over negen en sukkelen we allemaal al een beetje in. Morgen blijven we hier ook nog en daarna? We zien wel...

Oualidia, Marokko

We besluiten na een wat onrustige nacht, Boris zijn vriendin ging keihard janken zodra we net lagen, nog een daagje te blijven (was nog niet droog). We beginnen rustig met een ontbijtje en Henk, ik en Boor gaan naar het strand. Op het strand lig ik heerlijk in mijn aangepaste bikini, met zwembroek tot op de knie, net rustig of de eerste verkoper komt er al aan. Ik geloof dat het een soort zeeegels zijn... ik bedank vriendelijk en meneer vraagt meteen om een sigaret, dit keer zeg ik eens nee, waarna de verkoper met een zuur gezicht vertrekt. Henk is ondertussen Boris zover aan het krijgen in de zee dat hij gaat zwemmen. Dit lukt uiteindelijk ook. Na twee uurtjes op het strand hebben we het wel gezien en besluiten terug te gaan naar de DAF, even lunchen en inkopen doen. Na een aardige klim naar de hoofdstraat kopen we van alles. Natuurlijk betaal ik weer te veel voor de bananen en ben ik even zuur, maar goed eigen schuld, mond opendoen en onderhandelen! ’s Avonds barbequen we de visjes met het klemrooster dat we van mijn vader hebben gekregen, goed cadeautje, de vis is super!!! We eten als vorsten.

Essaouira, Marokko

Vandaag rijden we door naar Essaouira. Voordat we er zijn nemen we een afslag naar de ‘Marjane’ een grote supermarktketen in Marokko. De parkeerplaats staat vol met plastic campers vanuit Frankrijk... we gaan gauw naar binnen, Jimi slaapt net, en kopen van alles. Ook twee matjes voor 14 DH per stuk. Dat is ongeveer 1,40€, leuk shoppen! Ook kopen we een espresso koffiekannetje voor ongeveer acht euro, heb je sneller koffie, belangrijk ’s morgens!

Hierna rijden we door naar een camping net buiten Essaouira. De camping is stampvol. We vinden nog een plekje en blijven er één nachtje voor 4,40€. Het afdingen lukte hier niet... omdat we naar de grooooote supermarkt zijn geweest hebben we weer bier, hier maken we dan ook gebruik van.

De volgende morgen rijden we naar de oude medina van Essaouira. De parkeerplaats is erg vol en kost 2 euro... nja ach doe maar. We lopen er drie uurtjes rond en dan heeft Jimi het gehad. We nemen wat lekkers mee naar de auto en eten op de parkeerplaats. Van hier uit rijden we door naar Sidi Kaouki. Wow! Wat een mooie camping. Mandy en ik dingen af en voor niet 60 DH maar 50 DH staan we per nacht, met warme douche!!! De camping is erg schoon, mooi gelegen en zeer goed onderhouden en... een warme douche!!! ’s Middags gaan we dan ook meteen lekker zwemmen in de zee. ’s Avonds eten we samen lekker rijst met prutjes en sambal, mjammie. We liggen vroeg op bed, we zijn moe.

Tifnite, Marokko

Nadat we water bijgevuld hebben, plee hebben geleegd, Jimi pindakaas hebben gevoerd besluiten we alleen verder te gaan. We willen door. We nemen afscheid van Mandy, Nils en Jimi en gaan richting Agadir. Onderweg komen we veel mooie stranden tegen, maar we rijden door tot na Agadir. Onderweg eten we tajine, erg lekker.

Om vijf uur staan we eindelijk stil en staan we in het zand tussen kleine duinen. Ik ben helemaal in mijn sas, want het ligt hier bezaaid met mooie, grote schelpen. Henk Jan checkt even of we er morgen wel weer uitkomen... moet te doen zijn...
Nu zijn we een beetje afgebrand en gaan lekker onderuit met een kopje thee, weltrusten!

Na een heerlijk rustige nacht zijn we om half zeven lokale tijd allebei op. Ik zet een lekker bakkie en Henk loopt even door het zand met Boris. Bij terugkomst worden we verwelkomd door een ander hondje. Ook een mannetje. Boris en hij spelen gezellig, totdat het eten van Boor geserveerd wordt. Boris is eigenlijk klaar en wil weglopen. Op zich is het niet erg wanneer een ander hondje zijn brokken opeet, maar wel wanneer het hondje van plan is er vandoor te gaan met brokken én bakje... Na wat handen geklap laat de hond het bakje weer vallen. Als dank werp ik hem een paar brokjes toe.

Om acht uur zitten we in de DAF en zijn er klaar voor. We besluiten even langs Mirleft te gaan, een aanrader van mijn CV-man, Marokkaan. Henk en ik gaan op weg. We stoppen om twaalf uur na een track te hebben gereden door een oued (droge rivierbedding). Deze is gelukkig keihard en niet zoals twee jaar geleden zacht. We zetten de DAF neer en eten. Henk gaat een poging wagen tot vissen en ik lees lekker in mijn boek. Na een tijdje ga ik met de boor in de weer, een mooie schelpenhanger maken. Na twee uur breekt mijn boortje af, einde oefening... Ondertussen wordt de zee, waar we ernstig dichtbij staan, steeds hoger. En de lucht betrekt steeds meer. We willen geen risico nemen en besluiten om toch weer een stuk terug te rijden, zodat we niet verzakt komen te zitten morgen, mocht het gaan regenen.

Eenmaal nu echt de DAF geïnstalleerd en eten! Henk Jan grilt een visje en ik maak een groentenprutje, op zijn Marokkaans met brood, we eten weer als vorsten. Na de vaat en een potje rummikub is het alweer acht uur enne... Ja het is echt waar, je gaat leven met het licht, weltrusten!

Tan Tan plage/ El Ouatia, Marokko

Vandaag hebben we nog een stuk piste gereden. We zijn langs een oud fort gereden van het Franse vreemdelingenlegioen Bou Jerif. Hier hebben we snel wat gegeten en zijn we doorgereden op zoek naar een stuk asfalt. Onderweg op de piste zijn we wel drie keer gestopt voor Boor, hij was een beetje oververhit. Eenmaal op het asfalt geven we gas richting Tan Tan. Na twee uur rijden zien we alleen asfalt en droge steenwoestijn om ons heen. Twee keer moeten we stoppen voor een politiecheck. De één wil alleen weten waar we heen gaan en bij de andere moeten we ook ons paspoort laten zien en wat we doen voor de kost wil hij weten.

Tan Tan is niet veel dus rijden we nog dertig kilometer door naar Tan Tan plage/ El Ouatia. Bij de tweede camping spring ik uit de Daf en vraag wat een nachtje kost, 80 dirham. Ik zeg dat we geen water en electriciteit nodig hebben en nu mogen we staan voor 60 dirham. Even later met inschrijven wil hij ook nog 10 dirham hebben per douche en voor de hond, doei! Ik douche wel een daagje (weer) niet. Ik ruik nog best fris...
Nadat we alles hebben geïnstalleerd, verkennen we het plaatsje. Ik word erg aangekeken door elke man en voel me niet geheel op mijn gemak, ach... we zijn op zoek naar een plekje om te kunnen eten, maar alles is vol met mannen en geen vrouwen en het zijn voornamelijk café’s. We lopen terug naar de camping waar we een menukaart vragen in het restaurant. We bestellen voor zeven uur vanavond een tajine met gehaktballetjes en een tomatensalade. De verkoper vindt het wat karig, maar ik vind het prima, zoek het maar uit.

Henk Jan en ik hebben het een beetje gehad voor vandaag. We dachten erover om hier nog een daagje te blijven, maar we hebben alweer besloten door te rijden morgen naar Tarfaya of Laayune. De sfeer hier vinden we niet zo gezellig. Op twee Franse campers na zijn we ook de enige op de camping: gezellig!!!

Zometeen lekker eten, hopelijk en dan vroeg het bedje in en morgen weer gas gas gas!!! Mauretanië here we come!

parc naturelle Naila, Marokko

Onderweg richting Tarfaya maken we een detour naar een natuurpark, een soort lagune. Zodra we de DAF hebben neergezet komt de parkwachter ons welkom heten. Het is een vriendelijke man en zegt meteen dat het verblijf gratis is. Mooi! Na een oud stukje brood met pindakaas gaan we de lagune verkennen. Henk met zijn grote telelens en ik met verrekijker. Het is erg mooi, ondanks al het afval dat in het zand ligt. Flamingo’s en andere vogels zijn hier te vinden. Na een uurtje lopen we terug. Ik ga lekker lezen en Henk verwerkt zijn foto’s. Nadat Henk even later terugkomt van een wandeling met Boor zegt hij dat we brood mee moeten nemen en kunnen aanschuiven bij Marokkanen. Ik ben eerst een beetje huiverig, maar dat blijkt totaal ongegerond. We eten met zijn allen van één schaal, met brood en natuurlijk alleen met de ‘reine’ rechterhand. Het is erg lekker. De pepsi en fanta wordt rijkelijk uitgedeeld en het is erg gezellig. De kok, formaatje sumo, bedank ik uitvoerig. Ook laat ik de foto’s zien uit Holland. De parkwachter komt er ook bijzitten voor de muntthee en raar of niet, hij lijkt een beetje op oom Ronald, ook zo veel tandvlees wanneer hij lacht. De parkwachter vat het op als compliment...

De volgende morgen staan we vroeg op. We bieden de parkwachter een kopje koffie aan, die hij vriendelijk afwijst. Hij vraagt of we niet nog een nacht willen blijven, gezellig en dan morgen weer verder. Het klinkt erg aanlokkelijk, maar we gaan er toch vandoor... na heel wat handen schudden gaan we richting Laayune.

30 km boven Laayune, Marokko

Bij Tarfaya tanken we even, want de tank is bijna leeg. De tankbediende is een aardige man, vraagt wel meteen om een cadeau van ons: een kopje koffie. Nou dat kan er wel vanaf alleen die hoeveelheid suiker...

Na het kopje koffie rijden we een klein stukje door. Zetten de Daf aan de kant en Henk Jan gaat meteen aan het werk. Hij laat het laatste restje Diesel uit de tank lopen en zaagt het zuigfilter af. Deze kan dan niet meer verstoppen, ook niet met een volle tank. Hierna ontluchten de boel en zijn we weer op weg.

We gaan op zoek naar een camping voor Laayune die 60 km voor de camping al aangegeven staat. Na een uur en een stukje piste rijden komen we er aan. Warme douche, wc’s, een peipkleinwatervalletje, middle of nowhere, zon, windje, wasmogelijkheid en dat maar voor 60 dirham: verkocht!

De camping wordt gerund door een Frans stel: Luc et Martine en heet ‘roi du bedouine’. We zijn de enige en mogen een plekje uitzoeken. Ik doe de was en Henk naait de gorijden uit de cabine, de haakjes vast aan het gordijn, zodat ze er niet zo snel meer uitglippen. De was is met twee uur kurkdroog, joepie!

’s Avonds maak ik soep en ik lig al om acht uur in bed, weltrusten!

Boujdour, Marokko

Na een relaxte start gaan we richting Boujdour. We zien één camping onderweg, maar besluiten eerst naar een geparkeerde camper te rijden aan de boulevard. We vragen of het veilig is om hier te blijven en eventueel te overnachten. Joëlle (een te drukke Fransman van middelbare leeftijd met een ontzettende grote drankneus) raadt dit ten zeerste af. De kinderen van Boujdour vormen het probleem hier. Volgens hem kunnen we beter in de stad overnachten daar is het erg rustig. We besluiten dat te doen, maar volgen de ‘gare’ camper eerst naar de haven. Alle boten zijn net binnen en de verse vis vliegt je om de oren. Het is interessant om te zien wat voor vis ze allemaal hebben gevangen. In de hal waar de vis wordt verhandeld, liggen zowaar ook haaien en zwaardvissen. Hierna zoeken we een plekje in de stad. We staan in een smal weggetje omringd door allerlei huizen en winkeltjes. Henk Jan gaat meteen naar het internetcafé om de hoek en ik kook alvast het eten. Voordat ik begin zit ik even op de trap buiten en de één na de ander begint met:’bonjour, ça va? Vous avez un cadeau pour moi?’ er is er zelfs één die beweert dat hij jarig is, ik antwoord:’wat een toeval, ik ben ook jarig vandaag, wat krijg ik van jou?’. Na een kwartier ben ik de aandacht meer dan zat en zonder me af in de Daf. Na een tijdje hoor ik herrie op mijn trap en geklop op de deur. Kwajongens. Wanneer ik eten aan het koken ben, hoor ik een steen tegen de Daf aanvliegen, ik zoef naar buiten en roep iets in de trant van: ‘zijn jullie allemaal gek ofzo?’. De kinderen rennen weg (een jaar of 6...) om na een tijdje weer terug te komen. Wanneer Henk en ik hebben gegeten rent hij ook nog twee keer naar buiten. Nou lekker rustig hierzo... Boujdour voed je kinderen op!!! We hebben net thee gezet of de volgende steen vliegt tegen de Daf, we zijn het zat. Ik sluit alles af en blijf met Boor achterin zitten, terwijl Henk als een gek de Daf start en naar de camping rijdt. Hier staan we voor 50 dirham, zónder K**kinderen...
De volgende morgen slapen we even uit en internetten nog even op de camping Sahara Line (draadloos, wachtwoord is 26x bbbb..etc.). Hierna rijden we door naar het zuiden en wat blijkt...op de hoofdstraat is de Fansman ook niet meer te bekennen, toch niet zo rustig in Boujdour...

Route naar Dakhla, Marokko

Na ongeveer 240 kilometer stoppen we langs de weg naar Dakhla. We staan hier heel mooi op een klif. Niemand valt ons lastig en het is adembenemend mooi. We komen weer helemaal bij na gisteren. Na een tijdje stopt er toch een bestelbusje. De man deelt ons mede dat het verboden is te vissen hier, maar goed dat Henk niets kon vangen en zijn hengel allang weer opgeborgen had. Na deze mededeling wenst de man ons een fijn verblijf. Okidokie, we mogen in ieder geval blijven. ’s Avonds vergapen we ons aan de sterren en we slapen heerlijk met de zee op de achtergrond...

Dakhla, Marokko

Wauw wat is het laatste stuk mooi om te rijden naar Dakhla. Ook vind ik de stad Dakhla netjes, je ziet in vergelijking met andere steden niet veel zwerfafval op straat. Henk Jan en ik doen hier inkopen op de overdekte souk. We kopen groenten, knoflook, eieren en vis. Ik wijs een vis aan bij de verkoper en vraag de prijs per kilo. Hij wil 15 dirham hebben per kilo. Oké dat is te overzien. Ik wil er twee. Dat is samen 2 kilo. Ik geef hem 30 dirham en prompt... hij doet er een gratis vis bij, een cadeautje. Ik begin Dakhla steeds leuker te vinden. Maar dan ga ik eieren kopen en ik vraag daar de prijs per ei. Hij wil 9 dirham hebben per ei: SORRY staat er dombolletje op mijn voorhoofd. Ik zeg dat het veel te duur is en loop door. Even later heb ik zes eieren voor 5 dirham, en twee broden voor 2 dirham, ik ben gekke Henkie niet!

Na het tanken en inkopen doen rijden we Dakhla uit en zoeken een camping, of rustig plekje. De campings die we zien zijn allemaal leeg en zien er ongezellig uit. We rijden door en aan het strand is een parkeerplaats met wederom een bejaard Frans echtpaar dat er al vier maanden staat en het enorm naar hun zin hebben en bovendien is het gratis!. We parkeren de Daf en genieten van het koele windje en de stralende zon. Mooi plekje.

’s Avonds eten we natuurlijk geroosterde vis van Henk zijn vuurtje, gepofte aardappels, salade en zelfgemaakte knoflookboter voor bij de aardappels. We eten lekker en veel te veel. Nu even uitbuiken en dan een tukje doen en door richting Mauretanië, ben benieuwd!

parkeerplaats Dakhla, Marokko

Vanmorgen zijn we vroeg wakker en na een kopje koffie rijden we richting het zuiden. We komen langs een waterbron en besluiten de watertank te vullen. We zetten de Daf aan de kant en rollen de slang uit. Henk is binnen aan het kijken of alles goed gaat en ja hoor... Er komt een man aan gelopen. Ik groet hem en houd me een beetje afzijdig. Zodra Henk buiten komt raken ze in gesprek over van alles en nog wat en het blijkt een erg aardige man te zijn. Na een kopje koffie worden we uitgenodigd om bij hem thuis langs te gaan. Hij is namelijk toezichthouder van een nieuw stadje, waar hij al tien jaar woont met zijn gezin. De rest van huizen zijn nog niet bewoond. In het zuiden zie je veel van dit soort plaatsen. We bedanken vriendelijk, maar besluiten door te rijden. Hij waarschuwt nog wel op de weg te blijven vanwege de landmijnen die overal liggen in de West Sahara. Geen probleem.
Onderweg passeert en ouder Frans echtpaar ons in een camper en ze toeteren. Even later staat hetzelfde echtpaar aan de kant met de mototrkap open. We besluiten te vragen of we kunnen helpen. De man zegt dat het alleen de turboslang is die aangedraaid hoeft te worden. Hij biedt ons meteen een biertje aan: graag! We raken aan de praat en hij vraagt waar we heen gaan. We zeggen dat we de grens vandaag nog niet willen doen. Na het Franse stel uitvoerig te hebben bedankt rijden we een klein stuk verder waar een afgeladen bestelbus staat met twee zachte banden. We pompen ze op en rijden door.
Even later stoppen we even om een broodje te eten met de laatste Portugese ham met mosterd, lekker. Gauw rijden we weer door. Bij een benzinestation in Barbas tanken we voor nog eens twee honderd dirham en zie daar: het Franse stel weer! Ik vraag of ze hier blijven slapen, de man zegt alleen eten, want na 80 kilometer is er een camping. We besluiten de camping te gaan zoeken. Na ruim 80 kilometer nog geen camping. We zetten de Daf weer aan de kant en besluiten hier te gaan slapen, maar dan zien we het Franse stel weer voorbijrijden. We besluiten de achtervolging in te zetten en wat blijkt, we zitten maar 5 kilometer van de grens vandaan. We gaan dus toch vandaag maar de grens over...
Bij het verlaten van Marokko staan we wel een uur stil en moeten we wel vijf keer ons paspoort laten zien. Ook willen ze achterin kijken en alle kasten moeten open. Hierna mogen we doorrijden.
We moeten een stukje door niemandsland. Het is niet geasfalteerd en gelukkig hebben we een 4WD en komen we zonder problemen door het zand. Dan zijn we in Mauretanië...

 


Bekijk foto's van Marokko >