Verslagen over Kenia

Kenia
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 29-11-2010 15:51:48

Grenspost Busia, Kenia

Aan de Keniaanse zijde is het allemaal nog meer geregeld, een mannetje deelt formuliertjes uit en wijst ons een vrij plekje om ze in te vullen. We vullen de aanvraagformulieren voor een visa in en gaan in de rij staan. Een visa kost 25 dollar per persoon, wij dachten het dubbele dus dat is een meevaller. Ik wacht op de paspoorten terwijl Henk het carnet gaat regelen. Dit duurt langer, aangezein we hadden gehoord dat als je minder dan een maand blijft je geen roadtax hoeft te betalen, dit schijnt niet zo te zijn en we moeten hier toch 25 dollar betalen, naja als je het goed beschouwd hebben we toch nog 25 dollar bespaard. In de tussentijd sta ik bij de Daf een sigaretje te roken. Er staan een stuk of vijf kinderen om me heen die van alles en nog wat willen, ik blijf vriendelijk nee zeggen. Op een gegeven moment komt er een agent aan en hij hoeft alleen maar met zijn zweep pirouettes te draaien in de lucht en de kinderen verdwijnen als sneeuw voor de zon, apart...

na een half uurtje is ook Henk er weer en na een vriendelijke lach naar de meneer bij het hek rijden we Kenia in...

Onderweg gaan we op zoek naar een plekje om te bushcampen, het is hier alleen stervens druk dus dit zit er niet in, we besluiten door te rijden naar Kisumu. Hier is Kisumu beach resort dat redelijk goed aangeschreven staat in de gids. Wanneer we hier aankomen lijkt het een beetje uitgestorven. We betalen 300 shilling per persoon voor een nacht, ik probeer het voor iets minder te krijgen, maar krijg het niet voor elkaar. Henk installeert de Daf en die avond hebben we zowaar wi-fi. We skypen meteen met Ria, Dennis en Renee, gezellig!

Die avond liggen we voor ons doen dan ook laat op bed, het is nl twee uur tijdsverschil met Nederland...

De volgende ochtend rijden we door. We willen naar Hell’s gate park, hier mag je nl ronlopen en fietsen! Om een uurtje of twaalf stoppen we langs de weg om te lunchen. Wanneer ik binnen sta en een eitje bak, komen er twee mannen met geweren aangelopen. Ze vragen aan Henk of alles goed is. We zijn hier nl bij het Mau forest en een paar jaar geleden zijn de oorspronkelijke bewoners eruit gezet om er een beschermd gebied van te maken. Dit zorgt nog steeds voor de nodige onrust. Er zijn ook overvallers/ kapers in de buurt. Weten wij veel...

We eten buiten ons eitje op onder het toezicht van de twee mannen een stukje verderop in het gras. Het is inmiddels superkoud. We zitten op een hoogte van 2382 meter en dat gaat je niet in de koude kleren zitten!

Wanneer we om half vier nog eens stoppen om te plassen, kijkt Henk zo eens rond en wil hier wel blijven staan, ik vind het ook prima. We staan buiten het zicht van weg en net buiten het Kigio wildlife sanctuary. Dat het een sanctuary is, is al snel evident: er lopen zebra’s, rooibokken, springbokken, guinea fowls en ’s avonds horen we hyena’s en ’s morgens ziet Henk Jan twee jakhalzen, wauw!

Zodra we de Daf hebben geparkeerd, begint het te hozen. We zitten met zijn allen binnen en begin maar vast met het eten: gebakken aardappelen, gekkokte boontjes en wortelen en een lekkere boerewors erbij, mjammie.

’s Avonds is het stikhelder en is het super mooi kijken naar boven. Boor is ondertussen niet zo lekker en kijkt alleen maar naar groene stukjes gras die hij op kan peuzelen en jawel een uurtje later er weer uit kan gooien. Nou ja zal vast wel opluchten!

De volgende moregen staan we redelijk bijtijds op en rijden we kwart over acht weg naar Lake Navaicha. Het is slechts 10 graden buiten en maar 12 binnen: oei wat koud!

Lake Navaicha, Kenia

Wanneer we van de hoofdweg gaan, komen we uit op een gravelweg waar we onze oogjes uitkijken. Overal lijkt wel wild te lopen...

We stoppen om tien uur bij het crater lake game sanctuary waar we 700 shilling de man betalen en 100 shilling voor de wagen. Hij wilde 500, maar op het bord staat duidelijk voor een 4 zitter 100 shilling, natuurlijk zijn we wat groot, maar we hebben geen vier zitter! Hahahah!

We parkeren de Daf en pakken onze spulletjes bijeen: Henk de camera’s en ik de lunch. We lopen gezellig met Boris, voor de verandering, naar het viewpoint. Het is supermooi. De flamingo’s bij het kratermeer zijn goed zichtbaar en we zien aapjes en grote elanden. Van hieruit lopen we rond het kratermeer en pauzeren vaak genoeg om even om ons heen te kijken en alles in ons op te nemen. Boor geniet ook, maar heeft het wel warm.

Na een lunch met een geweldig uitzicht, fantaseren Henk en ik over een huisje hier en dan mensen uitnodigen op de koffie bij je eigen kratermeertje... nadat we nog een stukje op de hoge kraterrand hebben gelopen kunnen we naar beneden lopen en komen uit in een bos waar het wemelt van rode rupsen met zwarte vlakken op hun rug en heel veel muggen, gelukkig is dit zo weer over en staan we aan de rand van het meer. Boor neemt uiteraard meteen een plons in de lekkere bagger en blijft het liefst hier staan en spetteren...

Wanneer we aankomen bij de ‘camp’ staan we versteld van de grandeur. Het ziet er werkelijk geweldig uit en het personeel, Robert, is zeer vriendelijk. We bestellen een colaatje voor het belachelijke bedrag van een euro per stuk onderhand (duur!!) en genieten van het uitzicht. Hierna lopen we een steile, lange trap op en komen hijgend en puffend weer aan bij de Daf...

Zodra alles weer is ingeladen rijden we naar het Fishermans camp aan lake Navaicha. Hier willen we twee nachten blijven en een fiets huren (mijn fiets is overleden...) en morgen naar Hell’s gate park fietsen. Nadat we dit allemaal hebben geregeld nemen we een biertje aan de bar en kijken even bij de souvenirs rond. Dit is belachelijk duur. De startprijs voor onderzetters van zeepsteen is al het dubbele van wat ze in Uganda wilden, en dat vond ik al duur...

Vanaaf gaan we vroeg naar bed en morgen half zes op de fiets, ben benieuwd waar we allemaal tegenaan zullen gaan fietsen...

Hell’s gate park, Kenia

De volgende morgen staan we om half vijf op en drinken een bakkie en eten een boterhammetje. Ik pak alles in aan voedsel en Henk maakt een camera tas gereed. Nadat we Boor hebben laten plassen, wachten we tot het licht genoeg is om te vertrekken. We fietsen om kwart over zes weg, nadat we Boris met voldoende voer en water hebben achtergelaten in de Daf. Het stuk over het asfalt is goed te doen, maar dan slaan we rechtsaf naar een gravelweg. Dit gaat ietsje omhoog en ik trap me kapot. Zo’n 200 meter voor de gate moet ik afstappen en sta ik te happen naar adem, eng hoor...

Nadat we betaald hebben, 25 dollar per persoon fietsen we het park in. Gelukkig is het eerste stuk alleen maar bergafwaarts en peddelt het lekker door. We zien van alles: zebra’s, buffels, giraffen, springbokken, rooibokken, bavianen, wrattenzwijnen. We rijden een stukje de buffalo route op en ik kom snel tot de ontdekking dat ik dit heuveltje op niet lang vol ga houden...

We rijden dus weer terug en volgen de gorge route. We fietsen langs een grote rots waar je tegenop kunt klimmen. Nu is het rustig, we zijn nl de eersten in het park en het ochtendlicht is geweldig. De enige op de rots zijn dikke, vette bavianen met rode achtersten...

We fietsen door naar de gorge. Hier moeten we volgens een ranger een gids nemen voor slechts 10 euro... Nou doe maar niet dan. We lopen zelfs de kloof binnen en gewapend met gps komen we een heel eind. We lopen ruim drie uur door de kloof en kijken ons ogen uit, het is een zeer mooie plek. Aan de andere kant van de kloof komen we langs geisers en al het water dat langs de wanden naar benee drupt is ook zeer warm, heet zelfs.

Op de terugweg hebben we een beetje regen en nemen we een route die aan de rand van de kloof loopt. Nu zijn er veel meer toeristen en is het aardig druk in de kloof, we zijn blij dat we zo vroeg waren. Eenmaal terug bij het startpunt drinken we een colaatje en stappen weer op de fiets richting uitgang. Dit valt niet mee, het is warm in de felle zon en gingen we heuvel af op de heenweg, nu dus heuvel op...

Ik moet veel afstappen en stukken lopen. Mijn bips is ook niet meer gewend aan een zadel en ik kan u vertellen dat het een ‘helse’ strijd was met mezelf. Henk heeft het wanneer we het park verlaten hebben op het asfalt, wanneer ik brood aan het kopen ben, opeens erg koud, apart...

Wanneer we terug zijn op de camping betaal ik voor mijn fiets en Henk staat met buren te kletsen. Ze komen uit nairobi en komen hier om gezellig te bbq-en en te kletsen. We worden ook uitgenodigd een stukje geit te nuttigen erg lekker! Henk gaat douchen en ligt hierna in bed met verhoging, een hittesteek?

Ik loop met mijn ‘beentjes wijd’, zadelpijn... en kook iets makkelijks. We liggen die avond vroeg in bed. Het was geweldig, maar zeer vermoeiend vandaag, we zijn niets meer gewend!

Jungle Junction, Nairobi, Kenia

we doen het de volgende morgen rustig aan en vertrekken om een uur of half negen richting Nairobi. We komen aan bij Jungle Junction om een uur of twaalf en Henk begint meteen aan de Daf: olie verversen, brandstoffilters vervangen, voorfilters schoonblazen, de kering van de versnellingsbak vervangen en de remmen afstellen. Ik doe ondertussen internetten en een broodje bakken.
De volgende morgen begint Henk weer met goede moed, maar gaat toch weer terug naar bed. Hij heeft hoge koorts en het voelt wederom als malaria. Dus ik neem meteen de beslissing: naar het ziekenhuis. We pakken de minibus van Jungle Junction en rijden zo’n vijf kilometer naar Nairobi hospital. Henk voelt zich echt weer beroerd. Gelukkig zijn we snel aan de beurt in dit geweldig schoon uitziende ziekenhuis! De artse die ons helpt is zeer vriendelijk en ze stuurt ons meteen door naar het lab met spoed. Na een uurtje hebben we de uitslag en zitten we weer bij de aardige dame aan het bureau. De test wijst een negatief uit voor malaria, maar toch is het malaria. Ze geeft ons coartem en ibuprofen mee. Alles bij elkaar heeft het ons 30 euro voor het consult gekost, 15 euro voor het lab en 7 euro voor de medicijnen. De grapjes en wijsheid van de artse was gratis en voor niets...

Wanneer we terug zijn, houdt Henk zijn gemakje en ligt lekker languit op bed. Hij drinkt gelukkig goed en eet ook goed. ’s Nachts begint hij alleen te zweten als een gek en is het hele bed nat. Ik slaap dus ook niet best...

De volgende morgen eet hij lekker de gevulde soep op van de vorige dag en drinkt hij liters water. Ik besluit om met een buurman boodschappen te gaan doen in de Nakumatt supermarkt, eenmaal daar raak ik natuurlijk verdwaald...Man wat een supermarkt, In Holland hebben we niet zulke grote!!!!

Wanneer ik terugkom eten we een kippasteitje en zitten we even lekker buiten. Henk is koorts vrij en krijgt weer praatjes en eet godzijdank goed. Die avond heb ik lekker gebakken drumsticks met gebakken aardappelen en rauwe wortelsalade. Henk eet weer lekker. Die avond ligt hij om acht uur op bed en ik volg twee uurtjes later. ’s Nachts om twee uur is het bed alleen weer doordrenkt van het zweet en dus kleed ik me aan en pak de slaapzak en probeer buiten te pitten, dit is niets en dus ga ik naar binnen en ga op de grond liggen, niet al te comfortabel en dus doe ik geen oogje meer dicht. De volgende morgen staan we om half acht op en eten zowaar een broodje met kaas! Hierna ruimen we alles op en nemen we de taxi naar het ziekenhuis. Dezelfde leuke arts staat ons te woord en checkt Henk na en is blij om hem zo goed te zien. Maandag terugkomen en een bloedtest doen om alles nogmaals te checken en veel rust houden!

Nu zit Henk lekker buiten en ik schrijf een verhaaltje, straks lekker lunch met koude kip en klaar is kees!

Nairobi, Kenia

Vandaag is het maandag en zijn we dus een weekje bij Jungle junction. Woensdag begon Henk zich al beter te voelen en is langzaamaan kleine dingen gaan doen aan de Daf. De rest van de week is de normale routine eigenlijk: opstaan, kopje koffie, wasje doen en een beetje rommelen de hele dag. Zaterdag vraag ik aan Barry en Valerie (klik hier voor hun site) om gezellig mee te eten. Dit zien ze wel zitten. ’s Morgens doen Valerie en ik inkopen in een klein winkelcentrum en genieten van een kopje koffie en een verse bosbessen muffin, lekker!

Wanneer ik terug kom maak ik soto ajam met rijst, gado gado en pindasaus. Onderstussen heb ik ook aan andere buren gevraagd of ze mee willen eten, maar ze hebben lamskoteletjes, dus nee. Wanneer zedeze echter later uit de verpakking halen, ruikt het niet meer zo fris en dus gaan deze naar Boris en eten Ulla en Theo uit München toch gezellig mee. Eevn later schuift er ook een Braziliaans koppel aan en is het erg gezellig.

Op zondag gaan we naar het yaya winkelcentrum. Hier moet namelijk een markt zijn met souvenirs. Alles is belachelijk duur en we komen al snel tot de ontdekking dat we bepaalde dingen toch in Uganda hadden moeten kopen, maar goed. Henk hangt weer de masteronderhandelaar uit en in plaats van 12000 voor iets betalen we 3100. dit is onderhand een kwart van de vraagprijs en dus heeft hij het zeker niet slecht gedaan, dit duurde overigens wel zo’n anderhalf uur en een hoop geklets in de ruimte, maar dan heb je ook wat!

’s Avonds eten we bij barry en Valerie en krijgen we heerlijk Franse crepes met citroen en suiker, een super combi.

Vandaag zijn we een testrit gaan doen. We zijn eerst langs het ziekenhuis gegaan en alles is goed. De vriendelijke arts hielp ons weer en ze zal voor de rest voor de reis voor ons bidden en ook bidden voor ons dat we de bijbel samen gaan lezen...

Hierna gaan we naar de Nakumatt en kopen weer veel te veel. We hebben nl gehoord dat alles in blik niet te betalen is in Ethiopië en dus slaan we maar in. Vanaaf eten we weer gezellie met barry en Valerie en maken we iets in de trant van rijst met hussefluts, we zien wel. Als alles naar behoren verloopt, kunnen we eindelijk donderdag weer rijden, op naar ethiopië!

Nairobi, Kenia

Op donderdagochtend om tien uur zijn Rouven en Kristine ook aanwezig. We zeggen iedereen gedag, vooral Barry en Valerie, we hebben erg van hun gezelschap genoten de laatste dagen en we hopen ze zeker ooit eens op te zoeken in Frankrijk. Om half elf rijden we weg. Het valt niet mee uit nairobi te komen. Van alles is afgesloten en dit zorgt voor de nodige opstoppingen en vertragingen. We rijden in één keer door zonder stoppen tot voorbij Nanyuki. We slapen hier langs een dirtroad met uitzicht op de mount Kenia. We slapen hier voor niets en de mensen zijn erg aardig. Die avond worden we verwelkomd door een oude dame die een lied voor ons zingt:’welkom in Kenia, welkom in Kenia!!!’. We zijn ’s avonds omringd door kinderen die allemaal erg aardig zijn en natuurlijk wel van alles willen hebben.

De volgende ochtend staan we om half zes op en Henk en ik genieten van het uitzicht op de berg Kenia. Boor is ’s morgens opeens erg waaks. Dit is wel lekker want hij houdt iedereen op afstand en zo kunnen we rustig wakker worden, lekker! Om half negen gaan we rijden. We rijden voorbij Losai national park. De piste is erg stoffig. We gaan het hardst van de drie voertuigen en dus rijden wij voorop.

’s Avonds maakt Walter een kampvuur. Henk en ik liggen al om half negen op bed, we houden het niet meer wakker. De volgende ochtend vertrekken we weer dezelfde tijd. We bevinden ons nu in Samburu gebied (een stam). Wanneer we de hoofdweg op willen rijden, wachten we even op de rest. Ik zwaai nog steeds uitbundig naar iedereen, en later heb ik pas door dat een paar mannen hier rondlopen met AK74 geweren...Maar ze zwaaien niet al te enthousiast terug...

wanneer Henk en ik stoppen om te wachten op de rest maken we kennis met twee Samburu dames, ze zijn zeer kleurrijk met al hun kettingen om hun nek, erg mooi. We beloven ze een lift te geven. Ze klimmen op de Daf en gaan bij de fietsen zitten. Ze worden erg ongeduldig inmiddels en dus besluiten we zachtjes door te rijden. Wanneer we nog een groepje vrouwen tegenkomen, stoppen we nogmaals en laden er twee op mijn stoel, met kind en zes dames op het dak. De dames op het dak beginnen spontaan een lied te zingen. Geweldig. Even later stoppen we nog eens om de laatste dame op te laden. We rijden langzaam naar het volgende dorp en inmiddels rijdt de rest achter ons.

Wanneer we de dames eraf helpen krijg ik van elke vrouw een hand en twee kussen, zo lief. We vragen of we een kiekje mogen maken en dit is geen probleem, ze poseren graag. Na heel wat gezwaai rijden we door tot voorbij South Hor waar we wildkamperen in een droge rivierbedding. De sterrenhemel is super mooi ’s avonds, we genieten.

De volgende morgen staat Henk half zeven op en loopt de heuvel met Boor naast ons omhoog en schiet wat mooie plaatjes. Na een ontbijtje rijden we naar Loiyangalani. Dit is aan het Turkana meer waar de Turkana mensen wonen. Onderweg stoppen we en willen een dame water geven, maar de taalbarriere is te groot. Uiteindelijk neemt ze het toch aan en mogen we een foto maken. Deze dame is wel een zeurtje om te zien, maar goed.

In Loiyangalani gaan we langs bij twee campsites. De eerste is zeer net, maar te duur. We nemen de tweede waar we mogen pitten voor 5 euro. De toiletten zijn te smerig om aan te zien en de douches zijn ook niet alles, maar de mensen zijn zeer vriendelijk. Ik doe meteen een wasje en Henk bewerkt de foto’s van de afgelopen dagen. Hierna besluiten we te lopen naar het Turkana meer, maar we zijn te laat voor de zonsondergang, helaas. We lopen terug naar de camping en Henk begint aan het eten. Hij maakt lekker ‘egg-fried-rice’, erg lekker!

’s Avonds is het erg warm, maar gelukkig staat er een stevig windje en is het uit te houden. Boor heeft ook weer vriendje waar hij van alles mee wil, maar het vriendje wil niet zo erg...

’s morgens maak ik chapati’s, een soort pannenkoeken en met een gebakken ei is het net een rolex zoals in Uganda, hier moeten we wel even mee vooruit kunnen komen! Hierna loop ik langs alle dingen die uitgestald zijn voor toeristen en schrik me wild van de prijzen. Voor een mooi bewerkte ketting willen ze maar liefst 20 á 25 euro. Dit gaat natuurlijk niet en na heel wat onderhandelen krijg ik de ketting voor 7 euro nog wat mee, niet slecht en dat zonder Henk’s hulp. Al dit onderhandelen kost tijd en dus rijden we pas om negen uur, dit keer mijn schuld...

we rijden nog een stuk op langs het meer, de weg bestaat uit zeer veel stenen en dus is het oppassen geblazen voor de banden. Boor heeft het een beetje heet en dus maken we weer Zorro van hem met een natte theedoek op zijn rug, lekker. Bij Gajos gaan we de piste rechtaf volgens lokalen kun je alleen maar door het Sibeloi national perk, maar dat willen we niet, dit kost nl te veel. We zien onderweg genoeg ‘dik dik’ kleine bokjes. We stoppen om vijf uur en eten chapati’s met roerbak, lekker. We hebben meteen visite. Ze willen van alles, natuurlijk, maar we verstaan ze toch niet...

’s avonds hebben we rust. We genieten van de rust en van de sterren. ’s Morgens hebben we weer dezelfde visite die weer van alles willen. We ontbijten met papaya, ananas, passievrucht en banaan. Onze koffie is helaas op, maar van buurman Walter krijgen we Zambiaanse koffie, heerlijk!

Vandaag halen we het tot voorbij Ilharet. We laten onze gegevens opschrijven hier en geven nog wat shilling uit in een lokaal shopje. We rijden iets verder en parkeren aan het meer, waar we de nacht doorbrengen. Ik maak meteen meer chapati’s voor de volgende twee dagen (we hebben geen brood meer) en hierna nasi. ’s Avonds laat iedereen ons met rust, ze zijn bang voor de hond. De volgende morgen hebben we wel visite. Twee mannen die ons van alles vragen en na een tijdje zeer onbeleefd worden. Gelukkig rijden we allemaal bijtijds weg richting Ethiopië!

We zijn nu bijna bij de grens maar hier is niets, we hebben ons al uit Kenia laten stempelen in Nairobi, ook voor de vrachtwagen. De denkbeeldige grens is dus in zicht, op naar Ethiopië!

 


Bekijk foto's van Kenia >