Verslagen over Kameroen

Kameroen
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 20-03-2010 17:12:57

Ekok, Kameroen

Aan de andere kant van de brug is Kameroen. Iedereen is hier erg aardig en erg onder de indruk van de hond. We moeten ons hier registreren. Andrew maakt nog wat foto’s en we gaan met een grote glimlach door het hek. Hierna rijden we door om alle papieren officieel te maken en geld te wisselen. Net na de overgang zetten we de auto’s aan de kant en hebben we een snelle lunch. We worden aangevallen door kleine bijtjes. Ze bijten je niet maar gaan over je hele lijf zitten en in je oren...en het kriebelt als een gek. Na 15 kilometer stoppen we om te bushcampen. Tina en ik trekken erg veel kleren aan, want we worden gek van de bijtjes. Tina maakt twee broden mjammie en we genieten ’s avonds van het onweer in de verte. De lucht is geweldig. De route die we nu rijden is berucht. De weg van Ekok naar Mamfé staat bekend als zeer slecht en niet begaanbaar tijdens het regenseizoen. We doen dan ook een uur over tien kilometer... aangezien we geen bier meer hebben gaan we ’s avonds lekker aan de wodka en tsja dat zorgt voor een slome start...

De volgende morgen hebben we dan ook niet zo’n vroege start.toch rijden we om een uur of negen weg, met een lichte hoofdpijn (althans ik dan...). overal langs de weg zijn er kleine dorpjes. Zeer veel kinderen in felblauwe jurkjes met witte kraag en lint roepen:’white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white, white.’. Ze lijken een beetje op de zeemeeuwen uit ‘finding Nemo’.

We rijden dertig kilometer in twee uur. Dan zijn we in Mamfé. Hier ontmoeten we een man die ons laat zien waar we kippen kunnen kopen die we zelf kunnen slachten. We zijn een beetje achterdochtig, maar Tina en ik stappen uit en lopen mee. Het blijkt van origine een Nigeriaan te zijn. Hij maakt een leuk praatje, vraagt niet om een cadeau en bedankt ons zelfs voor het vertrouwen in hem. Ik antwoord meteen: ‘the moment you said you’re from Nigeria, I knew it was good”. Hij lachte hierom erg hard. De dame waar hij ons naartoe brengt heeft erg veel vette lekkere kippen. We betalen iets te veel, maar we vinden het best. Tina neemt de kip mee voorin en natuurlijk schijt het beest alles onder. Wanneer we een kleine pitstop hebben pakt ze haar wastobbe en doet de kip daar in, dat is beter.

Tijdens het rijden merk ik dat Boor weer erg hangerig is en niet hijgt, ik voel zijn dij en merk op dat hij alweer verhoging heeft. We stoppen om een uur of vier langs de weg. Overal zijn zebezig aan de weg, met natuurlijk Chinezen die het spul leiden. De plek die we hebben gevonden heeft een ontzettend mooi uitzicht: bergen, bomen, mist etc. We krijgen dan ook een flinke hoosbui juist net wanneer Henk begonnen is met het kippetje slachten. Dankzij oom Jan, weten we nu ongeveer precies hoe het moet. De reststukken koken we voor Boor, inclusief kippenklauwen. Boor eet alles op, behalve zijn brokken... Wij eten een ‘crapdinner’
Van Tina. Dat is macaroni met peoderkaas en we doen er worstjes en ketchup bij, heerlijk.

’s Nachts slaapt Boor buiten vanwege zijn koorts en hij lijkt iets opgeknapt in de morgen. We rijden om een uur of tien weg en hopen in Bamenda Joe en Christine te treffen. We stoppen net iets voor Bamenda op een kleine markt en kopen van alles voor zeer zeer weinig. Tina en ik gaan uit ons dak er is zoveel voor zo weinig: geweldig!

We rijden door en ineens ziet Henk olie op een hogere steen liggen. De landrover rijdt voor ons en hij hoopt dat die geen panne heeft... godzijdank niet, maar een vrachtwagen staat midden op met panne. We kunnen net passeren, echt net, maar even later vergaan we van de jeuk. We hebben allemaal kleine naaldjes in onze huid, waarschijnlijk van een plant die we hebben geschraapt. Wanneer we eindelijk in bamnda aankomen stuur ik Henk natuurlijk weer helemaal de verkeerde kant op en dat is niet zo leuk… Uiteindelijk vinden we het ‘Presbytarian church centre’ en rijden we door naar binnen. We vinden Joe Christine en René. We krijgen meteen een koud biertje. Ook momt er een jongeman langs, genaamd Elvis. Hij is volgens mij niet helemaal honderd maar dat hindert niets we hebben erg veel lol. Tina en ik gaan met Joe geld en meer biertjes halen en naar een supermarkt.

‘s avonds maken we een soepje en eten we allen met plezier. De mannen spelen regenwormen (bedankt Danielle!!!) maar met iets andere regels. Kortom het wordt een drankspelletje…

‘s nachts slapen we heerlijk. Het is hier koud en regenachtig en we hebben ons dekbedje weer nodig, super! De volgende morgen drinken we koffie en gaan meteen door naar de markt. Tina en ik gaan uit ons dak. We vinden broccoli, rode kool, paksoi, bloemkool kortom, van alles. En alles is zeer goedkoop. Voor een broccoli betalen we 60 cent en het ziet er erg goed uit. Een komkommer is 60 cent…

Wanneer we terugkomen (om twaalf uur) zitten de mannen al aan het bier en zijn ze bezig met het bewerken van de foto’s. de rest van de dag vullen we met regen, eten maken, hangen en lekker kletsen. Boor is nog steeds niet de ouwe en slaapt alleen maar. Vanavond starten we met antibiotica en hopen dat het dit keer wel aanslaat…

Voor nu een wijntje en hopelijk weer een zeer frisse nacht!

Ringroad, Kameroen

De volgende morgen staan we niet al te vroeg op. We maken alles gereed om aan de ‘ringroad’ te beginnen. Voordat we dat doen ga ik eerst met Tina en Andrew de markt op om nog vlees te halen. Ook koop ik een grote pan om voor Boor vlees te koken met macaroni enz. We zoeken de hele markt af naar een snijplank, helaas is deze nergens te bekennen en anders zijn ze veel te groot. We bedanken vriendelijk en huppelen verder. We kopen wel heerlijke biefstuk voor ongeveer 6 euro de kilo, das pas lekker. Voor Boor koop ik vier kilo vlees met bot.

Na de markt pikken we Henk op en rijden we naar Wum. Het eerste stuk is nog asfalt en hier en daar is het dirtroad. De omgeving is supermooi. Het is zeer heuvelachtig en de route brengt ja echt langs de mooiste plekjes die we tot nu toe gezien hebben. ’s Avonds bushcampen we ergens tussen de fruitbomen. Vanwege het ‘koude’ en natte weer hier is het lastig om een vuurtje te maken. We slagen er toch in en eten heerlijk biefstuk van de BBQ met broccoli (!) en gepofte piepers, super.

De volgende morgen rijden we verder. Het landschap wordt steeds mooier. In een bocht langs de weg lunchen we. We worden overvallen door een regenbui en we klimmen gauw de voertuigen weer in om door te rijden. Godzijdank is dit asfalt, maar verderop is het weer dirtroad, wat nu langzaam verandert in een modderstroom. Henk is in zijn sas, we gaan omhoog dus dan geeft een beetje slippen niet zo veel, maar Andrew slipt en glibbert alle kanten op... we besluiten te keren en terug te rijden. Henk vindt dit onverantwoord, want naar beneden toe slippen is linker dan omhoog. Eerst moet hij keren wat al een crime is, hoe Henk het af en toe klaarspeelt geen idee, maar wat kan hij goed rijden...

Inderdaad naar beneden toe slippen we aardig. We stoppen in een dorpje langs een vlak stuk. Het is geen probleem om hier te overnachten. Het is bij een kerk... natuurlijk gaat het weer op zijn Afrikaans. Ik bied de vrouw van de pastoor een stoel aan, aangezien ze hoogzwanger is van de zesde. Een andere man komt en eist meteen haar stoel op... Ach zo werkt het hier. Kortom, ik sta dus een hele tijd alvorens iedereen eindelijk weggaat. Omdat het zaterdag is hebben ze een mis. We vragen wat voor mis, het is een mis om demonen te weren... oke!? Het begint om zeven uur en meteen klinkt er een hoop gekraak uit de boxen en schelle muziek. Langzaam druppelt iedereen binnen en het aanbidden kan beginnen. Het zingen van de mensen en de muziek is erg mooi. We zijn zeer onder de indruk.

We eten ’s avonds met zijn vieren binnen in de Daf aangezien we geen ogen op ons gericht willen hebben. Het is erg gezellig. Ook zitten we aan de cappucino (bier met schuim in een koffiemok) en zwarte koffie (rode wijn in een koffiemok). Na het eten gaan we naar buiten en kletsen met iedereen. Het is een zeer vriendelijke gemeenschap, hartverwarmend.

Natuurlijk vraagt de voorganger waarom we niet aan het ‘worshippen’ zijn, uhm morgen misschien? Om een uur of tien á half elf’s avonds gaat iedereen rustig naar huis.

De volgende ochtend staan we vroeg op, we willen graag de kerkbijeenkomst bijwonen. Behalve onze Henk dan, hij heeft een goed excuus: op de hond letten anders durft niemand er langs...

Om een uur of zeven hebben we koffie klaar en zitten we te wachten. Om een uur of half negen begint het. De kerk druppelt vol en Tina en ik willen ook in het net en dus halen we ons gekochte lappen textiel tevoorschijn, wikkelen onszelf erin en doen een net shirt aan. Tina leent er één van mij, tsja de Daf is ietsje groter, dus meer kleertjes...

We gaan zitten in de kerk, aan de verkeerde kant... de vrouwen zitten links en de mannen rechts. We wisselen gauw van plaats en gaan er netjes bij zitten. Ik heb de digitale camera bij me en maak zo onopvallend mogelijk filmpjes. Het geang is wederom om van te genieten. Ook wanneer de voorganger bidt met ons allen, hoopt hij dat het voor ons droog blijft en dat we onze tocht voort kunnen zetten. We voelen ons allemaal zeer nietig en Andrew spreekt wat woorden van dank uit, super. Hierna verlaten we de kerk en lopen de weg af naar een winkeltje. Ze hebben hier heel veel kleine pups en Tina en ik moeten ons erg inhouden. We kopen brood en wat bier en we gaan er van door. We nemen afscheid van Father Isias en zijn vrouw en zijn vijf kinderen en schudden een boel handen, wat een ontmoeting. We zijn er vol van. We voelen ons zeer vereerd hun ontmoet te hebben. Iedereen was hier zo aardig, de vader, de mensen uit het dorp, wat een geweldige ervaring.

We rijden om een uur of elf verder. We gaan richting lake Oku. Na een uurtje rijden krijgt de Daf niet genoeg brandstof en moeten we alle filters nalopen. Hierna loopt hij nog niet zoals het hoort, maar zodra we Tina en Andrew zien, heeft Tina al een heerlijke lunch gemaakt, goh wat vervelend om met hun te reizen...

Van hieruit rijden we door en stoppen we boven op een berg. Het uitzicht is geweldig. Het is erg koud en regenachtig. We slapen dan ook heerlijk. Maar wat een uitzicht!!!

Hier vandaan rijden we door, maar moeten we stoppen want de Daf blijft raar lopen. We stoppen in een dorpje en Henk gaat aan de slag. We worden omringd door kinderen. Op een gegeven moment komen er gevederde mannen aan, wel drie. De springen om Andrew heen met hun grote stokken en gillen als een bezetene. Het goede hiervan is, dat de kinderen voor even wegrennen. Hierna haalt henk zijn bordje tevoorschijn met kijken naar blanken kost 500 CFA. Helaas werkt dit niet.... en dus hebben we nog steeds kinderen om ons heen. Hierna rijden we door en slapen op een terrien dat verlaten is met een vergane kerk. Het kijkt uit over lake Oku. We hebben iets omgereden, maar de wegen lieten ons geen andere keus. Al gauw hebben we een ‘posse’ om ons heen. Er staan wat kinderen die we maar al te graag op de foto zetten. Andrew vraagt waar het meer voor is, wie heeft het gemaakt? GOD! Zeggen ze allen in koor. En waar is het voor? Voor drinken? Uhm nee.... voor vissen? Ja het is voor vissen!

We slapen die nacht erg slecht. Het regent aldoor en het dak van de vergane kerk is van golfplaten die een beetje heen en weer waaien en dat maakt een hoop hoop hoop herrie. De volgende morgen zijn we dan ook allemaal niet even fris. Tina speciaal heeft erg last van haar rug. We ontzien haar allemaal en laten haar lekker even bijkomen in haar daktentje. Wij wachten ondertussen met het opruimen totdat de tent droog is. We rijden verders terug naar Bamenda. In Bamenda gaan we meteen naar het presbytarian church centre. Hier parkeren we de auto’s en gaan we naar de markt. We moeten van alles inkopen, we zijn helemaal leeg... We kopen van alles en gaan moe in een taxi zitten met alle spullen. Zodra we terug zijn heb ik een uur nodig om alles te reorganiseren. We eten die avond dan ook zeer gemakkelijk. We eten macaroni met kipe en ketchup en we genieten. We gaan die avond erg vroeg naar bed en maken ons gereed om verder naar het zuiden te trekken.

Bamenda – Kribi, kameroen

we gaan niet al te vroeg te hort op naar Kribi. De gehele weg leidt over het asfalt en het is geweldig, maar een plekje vinden om te bushcampen is lastig... uiteindelijk vinden we een plekje. Andrew wordt ‘aangevallen’ door aapjes en schrikt zich dood. Die avond eten we hamburgers met salade. Het is heerlijk. Ook doen we het wormenspel met de aangepaste regels en dus zijn we allemaal aardig tipsy als we naar bed gaan... Die morgen vertrtekken we niet al te vroeg. We ontdekken nl in onze afwas een geheel mierennest en dat duurt even....

Wanneer we op weg gaan denken we een korte route te nemen naar Kribi via Yabassi. Dit valt ietsje tegen... Het is een doorgaande weg, maar een ‘dirtroad’. We stoppen onderweg om een vrachtwagen eruit te trekken. Hiervoor krijgen we selderij en wel een heleboel selderij... we rijden verder en op een stuk zijn ze bezig aan de weg. Wij komen er met ons Dafje natuurlijk gemakkelijk door, maar opeens zien we de landrover niet meer... We stoppen en ontdekken dat Andrew een steen heeft geraakt en zijn spoorstang heeft verbogen. We stoppen dus en Henk en Andrew zorgen er voor dat de stang weer enigszins recht wordt en de landrover weer kan rijden. Tina en ik verzorgen meteen een geweldige lunch met sardines uit blik, koffie, komkommerslade, peterseliesalade en oud brood...

Van hieruit rijden we door en we komen een vrachtwagen tegen die verzakt zit enm de hele weg blokkeert. Henk haalt weer zijn ‘super-‘ kabel eruit en na ongeveer tien minuten zijn zij vrij. Hehe...We kunnen door. Uitendelijk komen we in Yabassi aan. Hier kopen we twee biertjes voor onze hardwerkende mannen en raken we even de weg kwijt. Het is nu al vier uur en nog steeds hebben we geen plekje om te kamperen. We rijden ietsje door en gelukkig hebben we een plekje gevonden. Meteen gaan Tina en ik aan de slag met het voorbereiden voor het eten en de mannen doen foto’s en maken vuur. ’s Avonds eten we een selderij soep (hahahaha) en hebben we een heerlijke biefstuk vanuit bamenda van de BBQ. Ook maakt Tina een worteltjescake, ben zeer benieuwd. Nu doen Tina en Andrew de vaat, ben ik aan het typen en is Henk de campoven (een pot die fungeert als oven op vuur) aan het warmmaken. Zometeen gaan we lekker pitten, dit zal niet meevallen, want het is hier weer warm en benauwd, we missen de ‘ringroad’ nu al met al zijn regen en maar 12 graden... maar toch slaap lekker!

Kribi Kameroen

Vanuit Yabassi rijden we door naar Kribi. Meteen in het stadje langs de kust stoppen we om inkopen te doen bij een lokale supermarkt. We kopen President in plaats van La vache, want het is hier verbazingwekkend goedkoper, maar veel betere ‘nepkaas’. Ook willen we halve liters bier kopen, maar deze staan in een vitrine en die kunnen we zelf dus niet pakken. Ik vraag een dame hoe duur het is en het komt neer op een euro en wat centen: doen! Wanneer ik me over de toonbank buig, ligt daar een lekker ruikende Afrikaan heerlijk te snurken. Ik roep een paar keer en eindelijk staat meneer op met een geweldige odeur die hem omringt. Wanneer we afrekenen worden we geholpen door een dame in zeer mooie jurk, maar ook met de grootste vrouwelijke baard die ik ooit heb gezien... Mooi!

We stappen weer in de wagen en rijden door naar ‘Auberge Tara plage’. Het is een beetje duur, maar we besluiten toch te blijven. Die avond eten we lekker salades en een biefstukje, mjammie.

De volgende dag blijven we nog rondhangen. We doen die ochtend rustig aan. We rijden de stad in om te kijken of we ons vieze was kunnen laten doen. Natuurlijk gaat dit per stuk en is dus vreselijk duur. We rijden terug en laten het voor veel te veel geld door lokale dames doen. Net wanneer we de prijs aan het overleggen zijn, barst het los. De regen is zo heftig, dat we onder een veranda van een huisje zitten, bloody mary’s drinken en crackers met president en paté verorberen. Op een gegeven moment is Andrew even weg en komt terug met ons eigen souvenir stalletje. We kopen wat kleine maskers van klei en een olielamp. Andrew [robeert twee maskers te kopen, maar de verkoper houdt zijn prijs hoog. Uiteindelijk sluiten ze een deal voor 9000CFA (ongeveer 13.50 euro) voor de twee maskers, twee poppen en een ketting. Iedereen is tevreden.

Hierna besluiten we te gaan lunchen op de vismarkt. We bestellen tonijn en plantain (soort gebakken banaan) frites en manjok. Het is heerlijk. We eten hier met zijn vieren voor 7 en een halve euro. De dame waar we eten is geweldig. Zeker de saus die ze serveert bij de vis is mjammie! Wanneer we vertrekken zie ik een groepje ‘blanken’ eten. Pottedikkies het is Pierre Bokma! Ik maak oogcontact, roep eetse en loop door. Tsja ik denk niet dat je naar Kameroen gaat om herkend te worden, toch?!!!

Tina en ik gaan naar de stad inkopen doen, lopend en de mannen gaan kijken voor onderdelen voor, jawel de landrover! Tina en ik vinden Kribi niet echt geweldig. Alle mannen hier maken constant obsene gebaren en likken hun lippen en grijpen in hun kruis wanneer we voorbij lopen. Één keer is het zelfs zo erg dat er een man op ons af komt gerend en ons aanrand. Hij wil me knuffelen en kussen, ik sla meteen zijn handen weg en Tina doet hetzelfde. Nu hebben we het echt gehad. We lopen nog verder, maar willen na twee uur lopen niet meer naar de markt. We nemen een moto taxi. We onderhandelen voor een prijs en aan de andere kant van de weg staat weer een vent achterlijke gebaren te maken. Tina en ik klimmen achterop en we maken voor eens achterlijke gebaren terug.

Wanneer we moe en gefrustreerd terugkomen is Darrin er samen met Neil en Catherine (een stel uit Engeland en hij is van origine Zuid- Afrikaans). We hebben een gezellig praatje en vertellen dat de mensen hier zo agressief zijn. Darrin legt uit, dat het is omdat er zoveel sextoerisme is hier. Niet alleen dames, maar zeer jonge dames, als je begrijpt wat ik bedoel. Dit houdt dus in, dat de lokale bevolking denkt dat elke blanke hier maar voor één reden is. Dit verklaart een hoop, maar maakt mij en Tina nog niet gerust op het inkopen doen van spullen al wandelend door de stad...

’s avonds maken we wederom selderij soep en hebben we biefstuk, lekker!

De volgende dag blijven we ook nog, ik doe huishoudelijk spul, DAF schoonmaken van binnen, klein wasje doen, vaat van twee dagen en ’s middags gaan we naar watervallen die van een rivier recht de oceaan in kletteren. Het is iets minder spectaculair dan ik had verwacht. We lopen langs souvenirstalletjes en tot onze verbazing zijn ze hier helemaal niet opdringerig. Dit maakt Henk opdringerig:’Mau, je moet wat kopen!’. Er zit voor mij helaas niets bij en dus koop ik niets.

We doen een biertje langs de kust met Darrin en Catherine en Neil en natuurlijk, omdat het hgier zo toeristisch is, willen ze een belachelijke prijs voor een 0,65 CL biertje. We onderhandelen en maken een goede prijs. We lachen wat af en vertrekken na een uurtje. Eenmaal ‘thuis’ koken we zeer simpel.

’s Morgens is er vanuit het niets een één ogige hond (waarschijnlijk met een machete op haar hoofd geslagen) die erg ontvankelijk is voor Boris. Hij weet niet hoe hij het heeft en volgt haar over het strand. Wanneer hij eindelijk op haar klimt, zakt ze in elkaar, ze is iets te klein voor onze bink, maar wat schattig. Ze laten elkaar de hele dag niet met rust. Ondanks haar grote hoofdwond is het een zeer lieve, aanhankelijke hond. Wie zou zoiets toch doen?

De laatste dag in Kribi zijn we zeer teleurgesteld, de was is niet droog zoals beloofd en een shirt van Tina is totaal verwoest door bleek. We doen ons beklach en omdat we tijd over hebben gaan we met zijn vijven, inclusief Darrin lunchen bij de vismarkt. De dame waar we voorheen waren is er niet en dus gaan we naar een andere dame. Zij verkoopt onzin en godzijdank is daar onze dame! We schuiven bij haar aan en bestellen van alles en nog wat: schol, baars en capitain. Het is wederom verrukkelijk. Omdat we evn moeten wachten gaan Tina en ik gauw met de auto inkopen doen. We rijden naar twee supermarkten en voelen ons zeer zelfverzekerd dit keer... bij de eerste supermarkt bereken ik dat het 10.500CFA moet kosten. Wanneer ik afreken, rekent de dame 13.500CFA. ik leg de fout uit en iedreen lacht. Geld tellen vinden ze hier maar moelijk...

Hierna gaan we terug en eten ons dode visjes. Heerlijk. Voor 14 euro zitten we met zijn vieren tsjokkie vol, heerlijk. We bedanken de dame weer hartelijk en rijden terug. Hier maken we alles gereed om nu echt te vertrekken. We gaan Kribi uit om een uur of half vier. Om half vijf stoppen we langs een weg. We gaan een smal pad op en Henk wil dat Andrew eerst gaat, komt hij vast te zitten dan slepen wij hem er wel uit...

Tsja dit is de goden verzoeken en dit gebeurt dus ook. Andrew rijdt door een grote modderplas en maakt niet genoeg snelheid en zijn banden zitten vol en dus: VAST. Henk lacht zich helemaal krom en geniet wanneer hij het stel eruit moet trekken. Natuurlijk is het achteraf volgens de landrover gangers zijn fout, want hij heeft ze door de modderplas gestuurd hahaha!

’s Avonds eten we de laatste stukken van ons eigen geslachte kip en roerbakgroenten: Heerlijk! Na het eten vallen Henk zijn ogen dicht en gaat hij naar bed. Ik speel nog een potje yathzee en sluit alles af en typ dit stukje en ga zo ook naar bed. Wat was het allemaal weer lachen vandaag!

Voor nu, hopelijk lekker tukken, het is hier zeer vochtig, dus dat zal een beetje tegenvallen en tot schrijvens!!!

Ebolowa, Kameroen

We slapen bij een vervallen hotel op een tennisveld. Zodra we geïnstalleerd zijn, gaan de mannen naar een internetcafé en zitten Kristina en ik samen met Boor lekker onderuit. We lezen een boekje en eten lekker popcorn. Wanneer de mannen terug zijn eten we uit een blik, lekker makkelijk en gaan we vroeg naar bed. De volgende morgen gaan we richting grens met Gabon. Aan de kant van Kameroen gaat alles zeer snel en zijn we zo onderweg naar de brug naar gabon...

 


Bekijk foto's van Kameroen >