Verslagen over Jordanie

Jordanie
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 18-01-2011 16:09:09

Aqaba, Jordanië

Aan de Jordanese zijde gaat alles wat langzamer. Ook hier hebben ze weer high-tech snufjes: een iris scanner WAUW! Nadat het paspoortje is gedaan, gaat Henk naar de customs voor de Daf. Dit valt niet mee, eerst moet er geld gewisseld worden om te betalen, wanneer dit gedaan is, komt Henk met een verschrikte blik terug... De verzekering is hier 66 dinar (ook in euro 66) voor slechts een week, nou ja dan maar een weekje in Jordanië. Inmiddels zijn kari en Walter ook gearriveerd en zijn ook alle formaliteiten aan het doen.

Om vijf uur zijn we eindelijk eens klaar. We rijden in de regen en in het donker op zoek naar een plekje. We rijden naar South beach en hier rijden we een public beach op. Kamperen kost hier 8 dinar per caravan, maar we hebben nog geen dinars. We mogen vannacht gratis blijven, maar dan wel om zeven uur morgenochtend weg zijn, geen probleem.

Het eerste dat ik doe is mijn hoofddoekje af en mijn zwarte jurk uit. Hierna een sigaretje roken op het strand en jawel, even uitblazen... Ik maak die avond een lekker vleesprutje voor op brood en we eten de huzarensalade erbij met gekookte eieren. Leuk komkommerschijfje erbij, filmpje erbij biertje erbij, o nee geen biertje, maar vanaf morgen weer wel!!!

De volgende morgen staan we dus half zeven op rijden naar de andere kant van de weg en hebben daar een ontbijtje. Hierna rijden we aqaba in. Alle mensen zijn hier zeer vriendelijk. We rijden eerst naar een bank. We halen geld eruit en steken meteen over naar de eerste ‘liquor store’, Henk gaat uit zijn dakje, koopt 48 halve liters bier, arakwijn, whisky en vodka... bij de supermarkt gaan we ook los, we kopen zowaar knakworsten WAUW!!! Normaal doen we dit nooit, want het is altijd te duur, ach we hebben nog maar zes weekjes te gaan...

Hierna lopen we naar een bakker en wat voor een bakker... allerlei zoetigheden staan uitgestald, helemaal kleverig van de siroop, rozenwater en suiker, met allerlei noten en dadels en... te veel om op te noemen. We mogen zelf pakken en zelf ook proeven. We moeten 3,50 dinar afrekenen voor een kilo, WHAAAAAAAAA, we (Maureen) gaan dus helemaal los!

Hierna gaan we een kopje koffie doen met Walter met een waterpijpje, lekker en lekker! Hierna is Henk zo geïnspireerd en kopen we een kleintje, de reiseditie lekker met appeltjes tabak en kooltjes. Nu zijn we wel even uitgeshopt, of toch niet? Nee we kopen ook nog antivries en een nieuwe rema tip top plakker en een nieuwe slang voor de vetspuit... Nog meer? Uhm nee dat was het wel...geloof ik.

We rijden met een volle Daf terug naar south beach waar we gaan staan bij de bedouin moon campsite voor 8 euro per nacht. We gaan meteen aan de slag...Henk doet de antivries aan de Daf toedienen, de website bijwerken, vlees snijden (jaja niet alleen op zondag!) telebankieren etc.

Ik doe: de koelkast ontdooien, wel 100 kilo was wassen, wc schoonmaken, koelkast weer vullen en schoonmaken, verhaal typen en oh ja heel belangrijk, koekjes eten, mjammie...

Vanavond gaan we lekker uit eten hier en morgen richting Wadi Rum, nadat we nog even een tussenstopje hebben gedaan bij Aqaba...

Het eten ‘savonds is heerlijk, Henk bestelt een tabouleh salade en ik een Griekse salade met lekkere fetakaas. Als hoofd neem ik scampi’s en Henk kip, lekker. Wat later komen Kari en Walter ook. Walter heeft wederom een waterpijp bestelt dus bubbelen we lekker nog even door. Hierna neem ik een warm en al snel een koude douche en duik mijn bedje in.

De volgende morgen rijden we rond negen uur naar Aqaba. We kopen fruit en maken een kleurenprint van de groene kaart voor de verzekering. Hierna rijden we naar Wadi Rum. Net voor de uitgang stoppen we om Boor te laten plassen en even achterin te doen, we willen geen gezeur bij de ingang...

Wanneer iedereen heeft geplast en ik nog net op mijn toiletje zit, hoor ik de buurvrouw keihard ‘sheisse’ roepen, dit kan nooit veel goeds zijn... De band die ze hadden laten plakken in Khartoum, Sudan, schijnt weer gescheurd te zijn en dus moet ook deze band verwisseld worden. Dit komt mooi uit, want bij ons is een achterband ook aan een plakker toe. Deze band is namelijk door Henk voorzien van een prop in Botswana, Maun en lekt nu een klein beetje lucht. We rijden de wagens iets verder van de weg en verwisselen/ plakken hier onze banden. Ik maak ondertussen een lekker omelet met van alles en nog wat en een lekker bakkie.

Om half twee kunnen we eindelijk Wadi Rum in. Het kost 5 dinar entree per persoon en nog eens één keer 5 voor twee wagens. We stappen weer in en rijden eerst door het plaattsje Rum en dan door de woestijn in. Het is geweldig. Je bent hier omringd door zand en bergen van, ik denk ook zandsteen. We rijden wat in de rondte en genieten. Helaas stoppen we om tien voor vier, want de buren zijn helemaal gesloopt. We parkeren de Daf op een mooi plekje en ik zorg voor een biertje en jawel wederom een lekker klef koekje. Nadat de laatste plekjes zon in de buurt zijn verdwenen en ons bier ook... Gan we naar binnen. Het is al erg aan het afkoelen. Het is nog maar zo’n negen graden. Ik kook iets makkelijks en tijdens het eten kijken we een lekker filmpje.

Na dit heerlijke maal, de vaat en Boor zijn eten hebben gegeven, gaan we naar buiten met een kop verse muntthee en de kleine waterpijp. Henk maakt alles in orde voor de waterpijp en zet twee stoeltjes neer. We zitten hier nu samen in het licht van de volle maan te genieten van ons warme kopje thee en de lucht van appeltjestabak... Om een uur of negen liggen we eindelijk op bed!

De volgende morgen gaat het wekkertje om vijf uur. Ik rol eruit en zet koffie en maak een bak yoghurt met dadels, rozijnen en appel. Henk maakt snel wat mooie foto’s van de maanverlichte woestijn en om zes uur rijden we weg met Kari en Walter achter ons aan. Voordat we wegrijden zien we de volle maan ondergaan en tegelijkertijd de zon opkomen, geweldig!

Petra, Jordanië

na 105 kilometertjes te hebben gereden zijn we bij Petra. We betalen hier een ticket voor de parking voor een dag en een nacht, we blijven hier meteen slapen. We maken kennis met andere overlanders die ons echt aanraden Petra in twee dagen te doen, er is zoveel te zien. We zijn al snel overgehaald en besluiten dan maar wat andere dingen te laten schieten, het is niet anders...

We kopen een duur ticket voor 55 dinar per persoon. Voor 50 mag je één dag en voor 55 twee dagen... We lopen naar binnen. Het landschap is super. Je loopt door lange kloven de kleuren die veranderen in het zonlicht zijn adembenemend. De schatkamer zie je al opdoemen tussen de kloof door en is echt indrukwekkend. We staren met open mond naar het tafelreel. Van hieruit lopen we eerst naar links helemaal omhoog waar we naar de offersplaats gaan. Het uitzicht hier over alles is wederom zeer mooi. Van daaruit lopen we verder terug naar het amfi theater en kijken nog in andere graven/ tombes rond. Man wat moet dat uithakken een boel werk geweest zijn onvoorstelbaar. Ook moet je hier overigens wel oppassen dat je niet struikelt over alle souvenirwinkels, zijn er zoveel. Dit is hier niet het enige gevaar, de paard en wagens racen over de keien...

Morgen gaan Henk en ik nog naar de ‘monastery’, wat Walter en Kari doen weten ze nog niet, ach dat zien we morgen wel weer!

Petra, Jordanië

We besluiten die avond naar ‘Petra by night’ te gaan. Volgens onze Franse buurman Brice moet dit een aanrader zijn voor de foto, het enige nadeel is, dat dit weer 12 euro de man kost, maar goed. Op het laatste moment besluit ik ook mee te gaan en dus zijn we met zijn drieën. Brice zijn vrouw blijft achter, ze wil niet een heel uur lopen. Bepakt met camera en statief gaan we op pad. Bij de ingang kopen Henk en ik een ticket, Brice heeft er al één. Eigenlijk mag je pas naar binnen om half negen, maar Brice heeft wat voorwerk gedaan en dus lopen wij Petra binnen om acht uur. Het is een magisch gezicht, zeker als je bedenkt dat we zo fortuingelijk geluk weer eens hebben om zonder horden Japanners als eerste naar binnen te mogen...

De hele weg naar de schatkamer is verlicht met kaarsen in papieren zakjes, dit zorgt voor een mooi lichtschijnsel en is zeer aangenaam. Het schept een mooi sfeertje. Wanneer we aankomen bij de schatkamer is het een heel mooi gezicht. Voor de schatkamer staan allemaal kaarsen en door de volle maan is het mooi verlicht. De twee mannen zetten meteen alles op en gaan hard aan het werk. Ik daarentegen nestel me op een bank en bekijk de schatkamer eens op mijn gemakje, wat een luxe, niemand in je beeld...

Om het plaatje nog mooier te maken, springt er een kleine kat op schoot die wel erg luid begint te spinnen en zorgt ervoor dat mijn schoot lekker warm blijft. De mannen die hier werken, allemaal voor de overheid, zijn zeer vriendelijk en maken een praatje. Wanneer ik Henk even kwijt ben, zegt mijn buurman:’Don’t worry, it’s safe here. We can find a new wife for your husband and a cave in Petra with a camel and a donkey!’. Hierop moet ik hard lichen en later vertel ik aan Henk wat hem allemaal aangeboden is en ook hij ligt in een duik, maar ach waarom misschien ook niet?

Een half uur na aankomst, komt de rest van de mensen binnen. Ze worden achter de kaarsen op de matten geleid en vrijwel meteen begint het spektakel. Dit bestaat uit een meneer op een oud instrument en bedouinen zang, mooi. Hierna krijgen we een meneer op een fluit en als laatst een meneer die naar ons refereert als:’ladies and gentle’...

Tijdens dit hele gebeuren is het bijna doodstil op twee oude Japannertjes na di eerst iedereen in het gezicht beschijnen met een zaklamp en hierna overal door heen lopen te kleppen, helaas. Aan mijn andere zijde ligt een vent te snurken, waarom zou je een kaartje betalen hiervoor als je toch gaat liggen tukken en tot overmaat van ramp is mijn schootkat ook verdwenen en wordt het koud! Gelukkig krijgen we wel een kopje warme thee. De hele ambiance van het gebeuren is geweldig, oude Japanners niet zo...
De volgende morgen kletsen we wat bij met buurman Brice en zijn vrouw Ira. We nemen afscheid en lopen naar het klooster. Volgens de kaart moeten het slechts 800 treden omhoog zijn, wat we gisteren naar de offerplaatsen hebben gedaan was maar 300 en dat viel al tegen, nou ja we zien wel. Om half tien gaan we lopen en om elf uur zijn we er. Het is zeer indrukwekkend. Nu al, kan me niet voorstellen hoe het moet zijn geweeest toen alles nog intact was...

We nemen plaats op een bankje en genieten van een bammetje met kaas (!) en het verbluffende uitzicht. Even later klimmen we erin en maken foto’s, ook hebben we wederom geluk, want we hebben zowaar foto’s zonder één enkel ander persoontje erop super!

Hierna lopen we terug en koop ik nog wat armbanden en kettinkjes, voor waarschijnlijk te veel, onderhandelen ben ik nog steeds geen ster in...Op de weg naar de uitgang stoppen we nog even bij de grote tempel, hier zijn nog originele fresco schilderingen te zien en één wel zeer fraaie obelisk kop van een olifant, zeer mooi. Bij de schatkamer stoppen we ook nog even om op adem te komen en dan zeggen we vaarwel en lopen terug naar Daf.

We zijn terug om twee uur en hadden verwacht Kari en Walter ook hier te treffen en dan naar de dode zee te rijden. Helaas is Kari er niet en besluiten we dan alvast vooruit te rijden. We nemen afscheid van Walter en rijden om tien over drie weg met een toeristen politrieagent die ons meteen de weg de stad uitwijst. Na een half uurtje zetten we hem af.

Die avond stoppen we om een uur of vijf langs de weg bij een afgraving net na Tafila en op weg naar Feifa. Die avond liggen we vroeg in ons bedje, al dat lopen van de afgelopen daagjes zijn we niet meer gewend...

dode zee, Jordanië

De volgende morgen rijden we om een uur of acht verders. We stoppen voorbij Feifa om tomaten te kopen. We kopen 5 kilo voor nog geen twee euro. We worden meteen uitgenodigd voor een kopje thee of drie en proberen het beste van ons Engels Arabisch te maken met kletsen. Het is gezellig. We krijgen nog twee aubergines voor niets en kopen een pompoentje erbij. Om tien uur rijden we door naar de dode zee. We slaan af op een gravelstuk en parkeren de Daf. Ik maak een lekkere lunch van rond plat brood met tomaat, gesmolten kaas, uien en kruiden. Hierna doe ik een bikini, zwembroek en t-shirt aan en nemen we een ‘duik’ eigenlijk meer een drijf in de dode zee. Het is erg grappig om te voelen hoe goed je blijft drijven hier. Wanneer je je voeten op de grond neer wil zetten, waar je eigenlijk niet kunt staan, kom je tot de ontdekking dat dit helemaal niet gaat, apart!!!

Hierna lopen we terug naar Daf, nemen een douche buiten en kleden ons om. Ik doe een wasje en we nemen een waterpijpje en een biertje en een boekje. Geweldig!! Vandaag houden we een beetje ons gemakje en morgenvroeg rijden we naar Jerash en dan de grens of we doen de grens de dag erna, we zien wel weer, voor nu even op adem komen!

Erg lang op adem komen doen we niet...Aan de andere kant van de dode zee is namelijk israël en om een uur of zes komt er een kapitein langs en die vertelt ons, zeer vriendelijk dat het verboden is om hier te blijven. Het is te gevaarlijk met eventuele overzwemmers... Ik maak alles dus maar weer gereed achterin en we rijden een kwartiertje in het donker verder. We parkeren de Daf ergens langs de andere kant van de weg en liggen vroeg in bed.

Jerash, Jordanië

Half zeven werken we een ontbijtje naar binnen en om half acht zijn we al op weg naar Jerash. Ik navigeer en ja we missen dus een afslag en nu rijden we dus door Amman. Gelukkig staat alles zeer goed aangegeven hier en dus hebben we niet al te veel hoofdpijn met door de stad rijden. Om een uur of tien zijn we bij Jerash. We kopen een ticket voor 8 euro de man en lopen naar binnen. De toegangspoort is erg indrukwekkend en het hele gebeuren lijkt wel een beetje uitgestorven, het zal wel geen toeristenseizoen zijn.

Wanneer we langs het ‘hippodrome’ komen, worden we naar binnen gelokt voor de show. Voor slecht 12 euro de man mogen we hier gaan zitten en kijken we naar een nogal grappige vertolking van gladiatoren. Ook is er een paardenkar race, leuk om te zien. We voelen ons al echte toeristen hier...

We lopen hier nog een paar uur rond en genieten van alle pracht en praal om ons heen. We eten lekker een bammetje kaas en om twee uur rijden we weer verders...We besluiten al rijdende weg toch de grens met Syrië maar te doen. We hebben aardig wat horror verhalen gehoord over de visumaanvraag aan de grens dat het wel 17 uur zou kunnen duren, maar goed dan slapen we anders een nachtje bij de grens?

Jordanië vonden we super. De mensen zijn super aardig, de koning Abdullah die overal aan de muur hangt is ook niet verschrikkelijk om naar te kijken, het enige jammere was, het weer... Jordanië is zeker voor herhaling vatbaar!!!

 


Bekijk foto's van Jordanie >