Verslagen over Gambia

Gambia
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 02-11-2009 22:00:34

Karang, Gambia

Bij Karang gaan we de grens over. Aan de Senegalese kant is het een drukte van belang. Mensen die van alles verkopen en geld willen wisselen voor je. Henk springt de Daf uit en regelt alle papieren. Binnen no time is hij terug, we rijden door naar de Gambia kant. Hier is ook alles zo geregeld. Eigenlijk mag je vandaag (zaterdag) pas om 13.00 uur rijden, want het is ‘cleaning the nation day’. We rijden toch door. Even later moeten we stoppen: politie check. De paspoorten worden gecontroleerd en het carnet. Henk moet mee naar binnen komen en we moeten 100$ betalen, want we mogen nu eigenlijk niet rijden... Henk Jan zegt:’geen probleem, ik wacht wel tot één uur...’. hierna wordt de prijs 25$ en daarna 25 dalassi. Henk weigert te betalen en we mogen toch door. Onderweg vragen we meerdere malen de weg naar de weegbrug voor de ferry naar Banjul. Niemand schijnt hier een gevoel voor afstand te hebben, volgens de één is het nog 5 km en volgens de ander 2km...

Uiteindelijk vinden we het toch. Ik stap uit en rook een sigaretje en Henk regelt het ticket. Een jongen komt naast me zitten en maakt een praatje. Oh je komt uit Holland, ik wil er ook heen, heb je geen plekje? En ik zoek een Hollandse vrouw, ken je er ééntje?’
Na dit geweldige gesprek rijden we naar de ferry. We moeten een half uurtje wachten en we kunnen mee. Henk jan kletst vanuit de cabine met een drietal jongens over van alles en nog wat. De hond hijgt, een vijftal dames is heftig aan het discussieren onder mijn raam en ik zonder me even af... iets te veel input!

Eenmaal in Banjul, zoeken we de ambassade van Mali: is er niet meer... Nou ja dan een supermarkt voor bier. De supermarkt die we vinden heeft alleen malt bier, helaas. We gaan op zoek naar een andere en vinden bier!

Nu rijden we door naar Serekunda, we willen naar Sukuta camping om daar te blijven. Dit is een camping gerund door een Duits stel. Ze zijn niet echt hartelijk als we aankomen en het restaurant / de receptie hangt vol met allerlei regeltjes...

Toch is het een mooie camping. We krijgen een mooie plek onder palmen en andere bomen. ’s Avonds bestellen we meteen een koud biertje en besluiten te eten in het restaurant: rijst met kip currie: lekker. Het toetje is yoghurt en Henk is blij!

Sukuta camping, Serekunda, Gambia

De volgende morgen zetten we koffie. Naast ons staat een landcruiser met een NL kenteken, we zijn zeer benieuwd... na een paar minuten komt een dame naarbuiten. We groeten en raken aan de praat. Nicoline en Ronald (klik hier voor hun website) zijn al vijf maanden onderweg. Het klikt erg goed en de rest van de dag zitten we in het restaurant te kletsen en te internetten, ze hebben wifi.

Ik doe nog wat was en lees ook even lekker een boekje. ’s Avonds eten we weer in het restaurant: pizza en toe mokkaijs. Hierna kijken we naar de laatste film van Indiana Jones. Heerlijk even een filmpje, maar oe wat decadent...

Hierna gaan we lekker pitten, nja lekker... Het is zo benauwd dat we allemaal bijna geen oog dichtdoen.
Helaas vertrekken Ronald en Nicoline de volgende morgen.

Sukuta camping, Serekunda, Gambia 2

Na een plakkerige nacht staan we op en drinken nog een laatste kop thee en koffie met Ronald en Nicoline. Na nog wat foto’s nemen we afscheid en gaan ze er vandoor...

Henk gaat meteen het dorp in om een luchtfilter te laten lassen en te kijken voor een nieuw stukje slang. Het is een hele belefenis om te zien hoe een Gambiaan ijzer bewerkt. In plaats van een slijptol hakken ze hiet net zo lang met een beitel in een stukje plaat tot het er af breekt. Het gaat niet snel maar het werkt wel! Ook het lassen gaat heel anders. Ze lassen hier nog met gas in verband met het nogal eens haperende elektriciteitsnet. Ze gebruiken niet zomaar gas maar doen dit met behulp van karbiet!

Ondertussen doe ik de vaat/ was en pak een tas en vraag bij de receptie waar de dichtsbijzijnde supermarkt/ markt in de buurt is. Dat is een kilometer verder, nja dat moet ik kunnen...

Zodra ik van het campingterrein ben, word ik constant vriendelijk begroet:’hello, how are you, where you from, where you going?’. Het valt me meteen wel op dat het voornamelijk alleen de mannen zijn die een praatje met me aanknopen. Ik zeg dan ook meteen dat ik al héél lang getrouwd ben en mijn ‘husband’ op de camping op mij wacht...

Tijdens het lopen is het zonnetje niet al te fel, maar het is bloedverziekend benauwd. Meerdere malen wanneer er iemand een gesprek met me aanknoopt en ik even stil sta, stromen mijn ogen vol met mijn eigen zweet: AU!!!

Na een tijd te hebben gelopen en gekletst kom ik aan op het kruispunt. Er is één klein supermarktje met alleen wat groenten en fruit. Ik koop aardappelen, tomaatjes, knoflook, citroenen en water. Ondertussen loopt het zweet heerlijk in mijn bilnaad, beha, over mijn rug in straaltjes, jongens wat warm!

Op de terugweg word ik weer een stuk of vier keer opgehouden met allerlei praatjes. Ook loopt er een jongenman met me op en die vraagt iets in de trant van:’wat moet ik ervoor doen om je vriend te worden’, waarop ik net doe of ik de vraag niet heb begrepen. Nu ik erover nadenk begrijp ik de vraag ook eigenlijk niet zo goed...

Eenmaal terug is mijn ‘husband’ waarschijnlijk nog steeds onderweg om het luchtfilter te regelen. Ik stop mijn hoofd onder de kraan en laat even water heerlijk over mijn gezicht lopen. Hierna loop ik naar de Daf en maak een stokbroodje met dode vissies klaar. Heerlijk een blikje makreel uit Holland! Ik besluit hier ook even een biertje bij open te trekken. Ondertussen is de tuinman van de camping blad aan het harken. Elk stukje wordt heel precies gedaan, maar ons ‘perceeltje’niet, Boor ligt immers luid te snurken onder de truck...

Om een uur of drie is mijn ‘husband’ ook thuis. Eet een broodje dode vis en gaat aan het werk aan de Daf. Hierna spelen we nog een potje rummikub (jajaja!) en begin ik aan het eten, terwijl Henk weer met foto’s aan het spelen is.

Kubunhe village, Gambia

Dinsdags rijden we na een fikse rekening van de Sukuta camping richting Kubuneh village. Het zijn wel ongeveer 20 kilometers rijden! Na heel wat vragen komen we op de goede zandweg uit en rijden we van waypoint naar waypoint die we gekregen hebben van gabrielle en Frans. Als we er bijna zijn komen we Frans tegen. Hij brengt even een spoedgeval weg met de ambulance. We zijn van harte welkom, rijd maar door.

We rijden door een mooi hek en worden begroet door Modu en Marie. Zij werken op de compound van Frans en Gabrielle. We parkeren de Daf en lopen een rondje. Het is geweldig. Er loopt een kippetje rond, Kokette, twee ezels, Dusty en moeder Miep, wat schapen, grondeekhoorntjes, gekko’s, gieren... kortom geweldig!

Wanneer Frans en Gabrielle terug zijn worden we meteen uitgenodigd om mee te eten. Marie heeft heerlijk gekookt. ’s Avonds kletsen we gezellig op het terras en genieten van alle geluiden om ons heen.

De volgende dag rijden we naar Serekunda. We gaan boodschappen doen. We zien allerlei supermarkten waar het binnen gewoon koud is. We kopen bier (!) fris en allerlei groenten en fruit. Na het boodschappen doen, nemen ze ons mee uit eten bij Berend, een Nederlander aan de ‘coastal road’. Het eten is heerlijk!

Donderdag ga ik met Gabrielle mee naar de kliniek. We lopen een half uurtje door dorpjes langs velden met rijst, couscous, sweet potatoes, pinda’s... eenmaal daar word ik aan iedereen voorgesteld. Kleurrijke dames lopen rond en nemen hun taken zeer serieus. Er zijn ook twee studenten die er helpen uit Nederland. Ik help gabrielle mee met het magazijn op orde brengen. We zoeken alles uit en maken ook een box met spullen die ze niet gebruiken om aan een ander ziekenhuis te doneren.

Tijdens het uitzoeken zijn er veel moeders met kleine kinderen. Twee jongens worden binnengebracht met malaria. Ze zweten als otters... ze starten in de kliniek dan met de behandeling, slaat het aan, dan gaan ze met medicatie en instructies naar huis.

Om twee uur worden we opgehaald: Marie heeft het eten klaar. Het is weer heerlijk. Van alle indrukken ben ik wel moe. Ik hang mijn hangmatje op en lees even een boekje, waarvan niets tot me doordringt.

Maar jongens wat is Gambia mooi en wat zijn de mensen hartelijk en wat doen Frans en Gabrielle ontzettend goed werk! Het is geweldig om te zien hoe ze met de bevolking omgaan. Ze hebben ook echt een paradijselijk plekje. Kortom: het is hier geweldig!

Kubuneh village, gambia 2

Gabrielle en Frans zijn voor zaterdag uitgenodigd bij het huwelijksfeest van een broer van Marie, als we willen mogen we mee. Dit laten we ons geen twee keer zeggen en zijn graag van de partij. Dit betekent dus wel, dat we vanaf dinsdag t/m dinsdag zullen blijven, dit is geen probleem gelukkig.

Op de compound van Frans en Gabrielle is het heerlijk toeven. ’s Morgens als je wakker wordt, word je eerst ‘begroet’ door duizenden vogels die kwetteren. Wanneer je dan uit bed stapt, staat er een groot zwart monster te rekken en te strekken en te kreunen, Boris wil er ook graag uit. Loop je dan het trapje af, dan staan Dusty en Miep vaak al te gluren naar je en komen vaak ook even een knuffel halen. Boris vindt deze wezens (ezels) interessant en eng te gelijk, zijn wel erg grote honden. Dusty en Miep zijn inmiddels zo gewend aan ons, dat ze heel dicht bij de Daf quasi komen grazen, ofwel even gluren of je wat lekkers hebt. Dusty is dan zo brutaal dat ze aan de klep komt staan en alles aftast met haar lippen: fluitketel, gasstel, leesboek, boekenlegger. Wanneer Henk zit te eten, komt Dusty even gluren. Ze gaat achter zijn stoel staan en begint met haar lippen aan de armharen van Henk te knabbelen:’Hallo, ik wil aandacht!’. Geweldig!

’s Middags om een uur of vijf komen er ook elke dag twee gieren aangevlogen. Ze eten bij de keuken van marie buiten al het vleesafval op dat er maar te vinden is. Het is een lelijk stel, maar wel leuk om te zien. Ook wemelt het hier van de grondeekhoorntjes, gekko’s en andere leuke dieren. Het is allemaal een lust voor het oog.

De rest van de dag brengen we door met ‘hobbyen’, Henk Jan helpt Frans met zijn Unimog en gaat graag mee onderdelen halen. Ik doe ondertussen op mijn gemak een wasje en kook wat lekkers. Ook hier hebben we getracht een Indische rijsttafel te maken, helaas voor de soto is er geen prei te krijgen en dus is het een beetje een Afrikaanse versie geworden die gelukkig met veel genoegen toch wordt verorberd!

Ik ben voor het eerst een paar dagen een beetje van slag. Mijn darmen trekken het op het moment niet zo en dit zorgt er voor dat ik nog lomer ben dan anders, de details zal ik jullie verders besparen ; ).

’s Middags door de weeks gaat het personeel om een uur of vier naar huis. Dan doen we vaak even een drankje met Frans en Gabrielle en dan gaan we onder de douche (wat een luxe!). Frans en Gabrielle hebben een buitendouche gemaakt, omheind met mooie kleurrijke stromatten. De vloer is mooi ingelegd met allerlei stukken blauw gekleurde tegels en de douche is fantastisch!

Na het douchen, meteen insmeren met DEET en lange mouwen en broek aan. Toch valt het hier enorm mee met de muggen.

’s Avonds vermaken we ons op de veranda van Frans en Gabrielle onder het genot van een drankje en hele zinnige of onzinnige gesprekken. Waarbij we uitkijken naar een mooie sterrenhemel en allerlei krekels en beestjes voor de achtergrond muziek zorgen. Ook hebben we al twee filmavonden gedaan. Heerlijk op de veranda. De eerste film die we keken was:’spion van oranje’. Super flauw, maar wel weer een stukje Holland... Ook kijken we de films ‘doubt’, ‘Slumdog Millionaire’en ‘Angels and Demons’. Geweldig! Wanneer Gabrielle een zakje chips opentrekt, is het echt een traktatie. Ook toastjes met eigen gameekte eiersalade gaat erin als zoete koek en wanneer wij een blik knaks opentrekken met een dikke lik mosterd zitten we allemaal te likkebaarden: wat is dat lekker!

De zaterdagavond is in aantocht en de twee studentes, Marrigje en Dagmar gaan ook mee feest vieren. We lopen met zijn allen, gewapend met camera, richting het dorpje. Al twee dagen lang hebben we op de achtergrond de drums, dj en muziek gehoord. Ik ben erg nieuwschierig.

Eenmaal daar zie je mensen in een grote kring staan. De dames staan in groepjes en hebben allemaal hun eigen, gekleurde groepjes tenue aan. Zo mooi kleurrijk. De mannen zitten achteraf en zijn helaas niet traditioneel gekleed. Overal lopen ook kleine kinderen rond. Er loopt één kleine dame die blijkbaar niet op tijd was met haar haar, want haar haar lijkt net een ragebolletje, zo schattig.

Gabrielle heeft een zelfde pakje gekregen als de dames die tot de groep van Marie behoren. Een mooi wit dun pakje bezaaid met mooie grote bloemen erop. Het is een bonte verschijning.

De bruid en bruidegom hebben we nog niet gezien...

Opeens barst het los. Een grote groep dames komt uit het huis vandaan met het bruidspaar te midden van hen. Ze zingen en klepperen met gemaakte ‘kleppers’ van de waaierpalm. Rijst wordt rijkelijk rondgestrooid en het is een herrie van jewelste.

Dan gaat het bruidspaar zitten, bloedserieus, bijna chagrijnig kijkend en gaan alle dames en een paar heren uit hun dak op de muziek van drums, saxofoon en de eigengemaakte kleppers van de dames. Ze dansen om beurten kort, maar o wat hevig. Ze springen en bewegen zo snel en agressief dat het onmogelijk lijkt om ze na te doen. Dit is het waarschijnlijk ook. De kleine kinderen die overal tussendoor lopen dansen ook en je ziet meteen:’het ritme is hier aangeboren’. Overal zie je ook moeders met kleine kinderen op hun rug met een doek vastgeknoopt meedansen en zingen, terwijl sommigen van de kleintjes heerlijk liggen te pitten op moeders rug.

Na een uurtje heeft ook Henk een grote kleine vriend. Een klein mannetje die twee dagen terug riep (toen Henk de hond aan het uitlaten was):’hé Toubab, give me your dog’. Hangt tegen zijn been aan en blijft daar het komende uur ook nog hangen. Hij zegt verder geen woord, wil niets, wil alleen tegen hem aanhangen: schatje.

Na twee uurtjes gaan we naar huis. Maar wat een ervaring, geweldig! Wanneer we op de veranda zitten met een ‘borreltje’ horen we op de achtergrond het feest tot diep in de nacht nog doorgaan.

De nachten worden trouwens ook veel aangenamer. De hoge luchtvochtigheid neemt af en met zo’n 25 á 24 graden is het lekker slapen.

Het Gambiaanse bier dat ze hier drinken ‘Julbrew’ bevalt ons zo goed, dat Henk nog twee kratten nu aan het halen is met Frans.
• Maureen:’maar Henk, hebben we daar dan wel plek voor? Voor al die glazen flessen, gaat dat niet kapot dan?’.
• Henk Jan:’Nou ik ga alles opmeten en zorg ervoor dat alles klem staat en ja dat gaat lukken, dat moet lukken!’.

Ook is Henk Jan een lokale profilaxe aan het halen. Pyrimethamine tabletten. Voor 10 pillen (iedere week één pil) betaal je ongeveer 20 dalassi. Dat is 50 eurocent. Het is zeer effectief en heeft niet de enge bijwerkingen zoals Lariam en is niet zo duur als Malarone. Mochten we toch nog malaria krijgen dan hebben we drie ‘kuren’ die we kunnen slikken: eerst Quoratem, dan nog een noodkuur Malarone en ook nog in het slechtste geval Lariam. Volgens Frans en Gabrielle is het vaak met Quoratem al verholpen.
Veel mensen zeggen ook, dat Lariam de verschijnselen van Malaria onderdrukt, waardoor mensen vaak te lang wachten met een kuurtje, omdat ze het minder goed doorhebben. Ook hebben we veel gehoord dat wanneer je Lariam als kuur slikt je een week nodig hebt om weer jezelf te worden en met Quoratem je al verschil moet merken na een dag. Kortom: we zijn blij dat we van de Lariam af zijn!

Vanmavond is het de laatste avond hier...Snik snik. Maar wie weet komen we Frans en Gabrielle nog wel tegen in Senegal, ze willen er zelf ook even een weekje tussenuit. Wie weet: gezellig!

Waar we wel spijt van hebben, is dat we dit tripje naar Frans en Gabrielle niet al in Nederland bedacht hadden. Dan hadden we spullen voor ze mee kunnen brengen. Gelukkig hebben we wel contacten. Een goede website is nodig om sponsoren te trekken voor het project en mijn grote, geweldige neef Jeroen wil hier eventueel wel bij helpen. Mijn nog grotere nicht Anouk wil wel kijken of ze wat kan betekenen voor fondsenwerving voor dit project. Zo geweldig! Alvast namens Henk en mij ontzettend bedankt. Want wat gabrielle en Frans hier doen is echt het bewonderen waard.

Morgen gaan we misschien nog een daagje aan het strand staan en dan rijden we richting Senegal, maar hopen dat de weg een beetje oké is, dan blijven al onze flessen met vloeibaar goud tenminste heel : )

Burfut strand, Gambia

Na Gabrielle en Frans voor de gastvrijheid bedankt te hebben rijden we richting kust. Onderweg stoppen we om inkopen te doen. Het bier was gisteren overal uitverkocht, dus gaan we het nu zelf proberen. We kopen twee kratten bier voor ongeveer 850 dalassi. En hierna koop ik ook groenten in.

Nu gaan we op weg naar het stukje strand dat Gabrielle en Frans ons een kleine week geleden hebben laten zien. Langs het strand klim ik het dak op. De waaierpalmen die we moeten passeren zijn erg laag en moeten even ‘begeleid’ worden over het dak. Nadat Henk Jan even heeft rondgekeken, vinden we een plekje dat op twee stappen verwijderd is van het strand en de zee. Mooi!

Boris help ik uit de cabine en hij huppelt vrolijk los rond de truck. Even later komt er een jongen van een jaar of zeventien onder ‘onze’ palmboom zitten en we raken in gesprek. Het is een bijzonder intelligente jongen die heeft geleerd en nu werkt in één van de vele hotels. Na zijn werk in het hotel gaat hij naar Brusubi, waar hij helpt met de plaatselijke bibliotheek.

Nog even later stopt er nog een Gambiaan bij ons en hij heeft iets te veel bedwelmend spul gerookt... gelukkig vertrekt hij al snel. Wanneer de aardige jongen vertrokken is, loopt Henk een stukje met de hond en raakt in gesprek met wat andere mannen. Ik wil nu even niet hoeven beppen. Een jongen die onder invloed van iets is, wil een gesprek beginnen, ik mompel wat en hij loopt door. Even later komt er een andere man die claimt dat dit stuk land waar we op staan van zijn grootvader is en we een ‘tax’ moeten betalen in de vorm van een zak rijst. Ik ga hier niet op in. Later wanneer Henk zich met drie anderen zich bij mij voegt, leg ik het probleem verontwaardigd uit. Een andere Gambiaan, Pasy, heeft in Duitsland gewoond en vraagt in het Duits wat het probleem is. We leggen het uit in het Duits en er begint een discussie waarbij Pasy het voor ons opneemt. De mannen druipen af.

Met Pasy kletsen we nog heel wat door en leren over allerlei vruchten: de vrucht van Baobab is goed voor de ‘banjul-belly’, ofwel racekak en hij laat ons plantjes zien die helpen bij uitslag. Ook vertelt hij dat hij hier ook werkt en woont en dat het strand voor iedereen gratis is. De man die van ons geld wilde hebben, komt hier niet eens vandaan, allemaal leugens...

Om tien uur vinden we het welletjes geweest en trekken ons terug in de Daf. De volgende morgen is Henk niet lekker, last van zijn buik. Hij doet rustig aan en blijft in bed liggen met een kopje thee. Ik zit op mijn gemak buiten met Boor en alle mannen die langslopen groet ik kil of nauwelijks: NU EVEN NIET!

Even later staat Pasy voor mijn neus met sinaasappelen, erg aardig. Na een tijdje zeg ik dat ik graag wil lezen, alleen... na een half uur druipt hij af. Hierna komt de aardige jongen van gisteren terug en overhandigt mij een brief van de bibliotheek. Hij wil verder niets, super.

Nadat ik dit gelezen heb, wil ik even melden dat als je vrijwilligerswerk wilt doen, dit volgens mij een geschikt doel is. Je kan hier Engelse les geven en ook is er een nursery school.

Na dit gesprek, hij bleef niet lang, is Henk inmiddels ook buiten en houden we ons gemak in de schaduw van een waaierpalm, met boek en een fles water. We genieten van het uitzicht. Morgen gaan we wel weer verder.


Basse Sante Su, Gambia

Bij Brufut vandaan rijden we tot een uur of twee ’s middags en slapen vlakbij Kwinella. Het binnenland van Gambia is erg mooi, met zijn dorpjes met hutjes. We drinken samen een biertje en genieten van de omgeving. Onderweg zijn we allerlei machines tegengekomen die bezig zijn aan de weg. Ballast Nedam is hier sterk vertegenwoordigd. We slapen dan ook op een oude afgraving.

De volgende dag rijden we richting Basse Sante Su. We slapen een stukje van de weg af en worden alleen ‘gespot’ door twee jongens die een kudde koeien bij zich hebben. Vanwege Boris blijft het bij zwaaien... ’s avonds zitten we buiten met de hoofdlampjes nog even te lezen. Plots landt er op de klep een grote bidsprinkhaan. Ik bekijk hem wel een halfuur lang, wat een bijzonder beest...

 


Bekijk foto's van Gambia >