Verslagen over Gabon

Gabon
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 28-03-2010 16:29:05

Grens Kameroen/ Gabon, Gabon

Wanneer we de brug gepasserd zijn, hebben we meteen een politiestop aan de kant van Gabon. De politieagent is zeer vriendelijk. Hij heeft zijn eigen laptop met dongel om de tijd te doden. Tot nu toe valt alles mee...

We rijden verder en moeten rechtsaf, want de weg is geblokkeerd. We komen uit bij een andere politieagent die meteen in het gelid gaat staan met zijn geweer. De houding die hij aanneemt is zeer agressief. We stappen uit en hij wil alles zien. We openen de achterkant en hij kijkt vanaf een afstand naar binnen. Andrew moet van alles eruit halen. Hij wijst van een eindje weg dingen aan die hij wil zien. Hij blijft maar brabbelen over bommen. Hierna laten we onze paspoorten zien en mogen we door. De eerste indruk van Gabon is gemaakt... Niet zo geweldig.

De volgende stop is weer gendarmerie om ons in te laten stempelen. De mannen regelen dit en ik wacht met Boor in de auto. Opeens staat er een dame bij mijn raam die geld eist. Ze begint te schreeuwen en de mensen op straat liggen in een deuk. Ik ga niet in discussie met deze dame. Ik geef Boor een commando om te blaffen en weg is madame. Een paar kleine kinderen die steeds de cabine ingluren naar de hond, krijgen te horen van Tina dat Boor zeer vriendelijk is, want hij heeft al een kindje gegeten voor ontbijt. Hierna loopt ze grinnikend naar haar eigen auto en natuurlijk vragen de kinderen aan mij: ‘Eet je hond echt mensen?’.

De weg is super en ze hebben allerlei borden langs de weg. We rijden net voorbij Bitam en rijden een klein weggetje in. We moeten over twee kleine bruggetjes, die ons wel houden, maar we houden ons adem in. We parkeren tegenover een stroompje. Zodra we staan worden we ‘verwelkomd’door een zeer dronken man die Andrew zijn ‘boyfriend’ noemt. We liggen in een deuk, maar we willen ook rust nu. Henk Jan helpt hem de heuvel op en komt terug en we openen een biertje. Even later komt de man weer terug en nu helpt Andrew hem op weg.

Later komt er een oudere man en hij nodigt ons uit in zijn dorp. Hij voelt zich beschaamd dat we in de bush slapen. We leggen uit dat het niet gaat met de hond. Hierna springen we in de stroom en wassen ins, het is zeer frisjes!

Oyem, Gabon

We rijden niet al te vroeg weg en gaan verder naar Oyem om inkopen te doen, we zijn bijna door alle groenten heen... zodra we daar aankomen heb ik iets verhoging en dus doen Henk en Tina inkopen. Mijn linkeroog is gezwollen, ik heb een onstoken oog en mijn klieren zijn opgezet. Ik voel me niet lekker, maar het is geen malaria!

We rijden door en op het moment dat we Oyem uitrijden moeten we stoppen voor een politiestop. Deze heer wil per ton een 1000CFA hebben. Dat is voor ons 11.000CFA, dat is ongeveer 17 euro. We zijn wel goed, maar niet gek! We lezen de regelementen en zien dat het alleen geldt voor commerciële voertuigen. Henk Andrew, ik en Tina proberen het aan zijn verstand te brengen, maar hij schreeuwt over ons allen heen. Na een tijdje belt hij, volgens mij zogenaamd, zijn superieur. We mogen na een uur zeuren door voor niets. Hij biedt geen excuses aan niets. Zeer apart. Het was trouwens ook mogelijk om 5000CFA te betalen zonder bonnetje. Dit eindigt natuurlijk meteen in zijn eiegen zak en zo kan meneer nog meer ‘bling-bling’ kopen voor zichzelf. Zijn gouden ketting viel al een beetje uit de toon hier...

We rijden door richting Mitzic. Tina en ik stappen uit om te kijken voor een leuke jurk. Tina slaagt, ik niet...

We doen nog wat inkopen in de supermarkt en moeten er van door, regen komt. We vinden een bushcamp. We staan op een houthakkersplaats. Zodra we zitten begint het te regenen als een gek. Alles verandert binnen korte tijd in een grote modderpoel. Ik voel me nog steeds niet helemaal niet lekker en ga vroeg naar bed, welterusten.

Ndjolé, Gabon

De volgende dag vertrekken we niet al te vroeg en rijden over zeer slechte weg naar Ndjolé. Onderweg moeten we een bruggetje over waar geen asfalt meer op zit, alleen maar gaten, diepe gaten. We moeten langs een vrachtwagen die half op zijn kant ligt, maar tegengehouden wordt door een dun boompje. We passeren en Andrew volgt. Zodra Andrew bezig is te passeren, houdt de boom het niet meer en valt de vrachtwagen helemaal om. Bizar!

We slapen die nacht weer op een oude houthakkersweg op grevel dit keer. We hebben weer een beetje regen, maar niet te veel. De volgende moregn rijden we door naar Libreville.

Libreville, Gabon

We stoppen onderweg op verschillende plaatsen om te vragen of ze iets te eten hebben. Helaas is of alles op, of er is niet genoeg voor vier. We krijgen de tip door te rijden naar N’toum. Dit doen we en we eten een heerlijk omelet met vers brood. De twee mannen die de cafetaria runnen zijn zeer vriendelijk. Ook loopt er een klein meisje rond en ze is zeer grappig. Zedrinkt Andrew cola op en danst haar achterste eraf. Super.

Van hier uit stoppen we nogmaals een paar keer, plassen en fruit kopen. In Libreville blijven we bij een Katholieke seminaire. Het is er erg rustig en we kunnen gratis verblijven, super!

Libreville, Gabon

Maar wacht, gratis is als Nederlander natuurlijk geweldig, totdat je iets verder kijkt dan alleen het gratis plaatje... als je naar de wc wilt, is het natuurlijk een hurktoilet, maar het stinkt er ernstig naar plas. De muren zitten onder kloddertjes poep en uitgesmeerde poep en overal zitten er gaten in de grond en kun je het water uit de wasbak zo onder de vloer zien verdwijnen. Ik durf te denken dat het gebouw uiteindelijk ook instort door al het water dat er onder door sijpelt... Er zijn ook een heleboel kriebelbeestjes op de loer. Grote en kleine kakkerlakken. Van de grootte van een pink kootje tot de grootte van mijn hele duim. Ook zijn er enorm veel mieren en jawel mooie grote slakken in de wasbak.

Dan de douche... deze bestaat uit een ruimte achter de toiletten waar iedereen zijn was doet en ophangt. De muur bestaat uit stenen met decoratieve gaten. Er zijn vier douchehokjes waarvan er het één maar doet. De douches worden alleen gebruikt door mannen. Het seminarium is nl ook een opleidingsplaats voor jonge priesters. Helaas kun je niets afsluiten en gaan Tina en ik dus samen de eerste avond van ons bad genieten met gaten in de vloer en schimmel overal. Helaas blijkt er geen druk te zijn en is er dus maar heel weinig water. We liggen helemaal in een deuk en wassen ons samen met een halve emmer water. Wanneer de mannen later die avond gaan douchen, blijkt er natuurlijke een hoofdkraan te zitten kunnen ze wel gewoon douchen, ach we hadden erg veel lol.

We verblijven een week in Libreville. De computer van Tina en Andrew is ermee gestopt, dus moet er veel gemaild worden. Henk moet de wiellagerspeling afstellen en daar heeft hij op zich twee dagen werk aan, maar ja dan moet je wel de goede dopsleutel van 104 mm hebben, en die hebben we niet bij ons...

De queeste voor de 104mm dop...

Henk, Tina en ik gaan naar het industriële gedeelte van Libreville. We laten ons afzetten door een erg aardige taxichauffeur, een man van Kameroen, en gaan op zoek. We gaan naar verschiedene zaken, we zijn een hele ochtend op zoek, maar vinden niets...Godzijdank hebben we Tina bij ons, zij kan alles net even wat handiger uitleggen in het Frans. Teleurgesteld gaan we hierna naar de DHL informeren wat het kost om iets op te laten sturen. Van hieruit gaan we door naar het winkelcentrum MBOLE. We kopen ons suf aan echte kaas en schimmelkaas en paté etc.

De rest van de week zijn de mannen saampjes op pad om van alles te regelen en ik ga samen met Tina inkopen doen. Dit betekent naar de markt gaan aan de overkant van de straat waar we gek worden van iedereen. We zijn de enige blanken en dus horen we constant hoeveel ze van ons houden, worden beetgepakt bij een arm om in shopjes te kijken en krijgen we verschiedene huwelijksaanzoeken. Strontvervelend. Ik ben zeer duidelijk hierin en we lopen gewoon door. Ik koop een jurk die met mijn nieuwe slanke lijn goed past. Tsjonge ik heb weer een taille!!!

De enige mensen waar we een gezellig praatje mee maken zijn, hoe kan het ook anders, zijn van origine Nigerianen... we hebben erg veel lol met een jongeman Matt, die met Tina de markt over parradeert en iedereenvol trots vertelt dat het zijn vrouw is. Iedereen ligt in een deuk en wij het hardst.

De mannen ondertussen zijn nog steeds op zoek naar de magische 104mm dop... ze hebben ook geen succes, maar er is een mannetje en die kent een mannetje en dat mannetje heeft zoiets laten maken en misschien kunnen ze de dop lenen van dat mannetje... ze komen dus uitgelaten ‘thuis’:’We hebben de dop!”. Totdat Henk kijkt en het geen zeshoek, maar een achthoekige dop is...

De volgende dag gaan zij dus weer terug om de verkeerde dop te retourneren en er één te laten maken. Dit moet 15.000CFA kosten. Koopje!

Tina en ik willen tussen alle buien door ook alle was eens doen en deze drogen. Kristina heeft een echte wasserette gezien en dus zijn we helemaal uit ons doen als we deze vinden. We zitten een halfuur met een grote glimlach te kijken naar onze was in de machine: wat wordt het schoon!!! Godzijdank schijnt die dag de zon en hebben we een droge was na 5 uurtjes:YES!!!

De mannen maken ook van alles mee... Op een gegeven moment rijdt Andrew door een rood licht en jawel natuurlijk staat er een politieagent. Ze mogen stoppen en de politieagent wil slechts 48.000CFA. Andrew wil met de chef praten, volgens de agent is hij de chef. Andrew zegt:’je hebt alleen maar twee strepen ik wil iemand spreken met drie strepen!’. De agent vindt het goed en wil meerijden naar het bureau. Andrew vindt het prima, maar dan moet hij wel in het midden op de kleine stoel. Ja maar dat kan natuurlijk niet, Henk moet maar in het midden. Nu trekt Henk zijn mond open:ík ben veel groter dan u, ik pas zeker niet in het midden! Ik blijf zitten waar ik zit.’. Uitendelijk mogen ze doorrijden zonder te betalen.

Kerk is trouwens ‘booming’ in Gabon. De opkomst van het paasweekend, met goede vrijdag is enorm. De kerk is groot en toch zitten er nog mensen buiten. Ook heel veel jonge pristers in opleiding oefenen in de grote tuin het Gregoriaanse gezang dat mij meteen aan mijn opa Steen doet denken. Het is erg mooi.

We vertrekken eindelijk op zondag om acht uur ’s morgens. We gaan richting Lopé national park. We stoppen ervoor en hebben een geweldige bushcamp met een geweldig uitzicht, onbeschrijflijk! ’s Nachts worden we alleen opgeschrikt door een enorme wind en ja hoor meer en heel veel regen... van half vier ’s ochtends tot half elf regent het.

Op maandag rijden we door naar het hotel Lopé. We vragen hier wat alles kost en dit is schrikbarend. We rijden door naar een klein hotelletje en we kunnen hier kamperen voor 5000CFA per auto. Het uitzicht is oké en het is lekker rustig. We hebben een enorm grasveld voor ons zelf en we zijn happy. We vieren met een biertje en wijntje dat we eindelijk weg zijn uit Libreville!

Lopé national reserve, Gabon

Bij hotel E. Mbey willen we die avond niet eten. De dame die ons hielp was erg uit haar hum en erg onbeleefd. We besluiten wat te eten in een klein barretje. Wanneer we naar buiten lopen zien we net een overlandtruck aan komen rijden met allemaal fietsen erin, ben benieuwd...

We lopen twee tellen langs de weg en vinden een plekje. Een zeer jongeman runt de hele tent in zijn eentje. Hij neemt de bestelling op en we gaan lekker buiten zitten. Even later komt de chauffeur van de andere truck ons vergezellen. Het is een Belg, Phillipe, en hij is erg aardig. Hij is ingehuurd om te chauffeuren. Even later volgt een fietser, een Ier, zeer klein van stuk, een lange rode baard met een sigaretje in zijn mondhoek en in zijn ene hand een biertje...
Hij komt er bij zitten en we hebben een zeer geslaagde avond. We liggen niet vroeg op bed...

De volgende ochtend vult Henk de watertank met opgepompt water uit een blauw vat en we hebben weer een derde tank vol, beter dan niets. We rekenen af bij de ‘gezellige’ dame en Tina brengt een bierfles terug. Ze krijgt nog honderd franc terug, maar de dame heeft natuurlijk geen wisselgeld. Tina zegt: ‘nou prima dan is de fles nu van mij, dat is het statiegeld dan’. We nemen de flles mee en leveren het wel ergens anders in voor weer een volle, wat een gezeur...

Om een uur of tien zijn we eindelijk onderweg en genieten we met volle teugen van de goede piste, super! Hopelijk later op de dag gorilla’s kijken!

Mikongo reserve, Gabon

Tsja daar sta je dan… na een 40 kilometer rijden vinden we na een hoop discussies (Henk en ik, aangezien ik niet zo goed ben in navigeren…) het juiste pad naar Mikongo. Dit is een onderzoekscentrum voor gorilla’s in de omgeving. Ook gaan ze met toeristen op pad. Na tien kilometers van een mooi smal, slipperig tropisch regenwoud pad, vinden we de ingang. Gelukkig we zitten goed. We weten dat je eigenlijk moet boeken van te voren, maar we gokken het erop. We worden meteen verwelkomd door een Belgische dame, een schotse dame en een Fransman. Helaas zijn ze sinds 31 maart gesloten, we zijn dus net een week te laat! Het hele project met toeristen is gestopt en dus kunnen we niet blijven kamperen en dus ook geen gorilla’s kijken. Heel erg jammer, want in de komende landen waar het mogelijk is, betaal je een fortuin om die beestjes te zien, jammer maar helaas...

We rijden dus teleurgesteld, nadat we er wel onze lunch hebben genuttigd, door. We vinden een bospad waar we eigenlijk niet in mogen rijden, maar henk inspecteert het bord en warempel, het valt zo uit elkaar. we hebben dus niets gelezen en rijden door. Halverwege stoppen we en gaan de mannen op zoek naar een mooi plekje, lopend. Ik blijf met Tina en Boor achter. Ik laat Boor eruit en natuurlijk vindt hij meteen een modderige plas waar hij languit in gaat liggen: groot gelijk! Ondertussen worden we weer ernstig geplaagd door de heerlikke bee-bees. Oke, ze steken niet, maar kriebelen en hebben altijd de neiging om in je oor tevliegen en daar lekker te kriebelen. Tina en ik raken dus in de hete zon met alle vriendjes al snel verveeld...

Wanneer de mannen terugkomen, hebben ze iets gehoord in de bosjes en denken ze dat het gorilla’s waren. We rijden een stukje door over een bijna niet bestaand smal pad en parkeren daar. Henk doet meteen foto’s samen met Andrew en ik doe een wasje en geef de Daf vanbinnen weer eens een beurtje. Tina maakt popcorn. We hebben wilde plannen voor het avondeten, maar helaas valt alles letterlijk in het water. Het begint keihard te hozen en we zitten onder ons afdak buiten. Oke de voordelen zijn, dat we gratis vaatwater hebben, Tina en Andrew gratis hun watertank kunnen vullen, maar voor de rest is het eigenlijk gewoon zwaar verevelnd, om het maar netjes te zeggen. Godzijdank hebben we onze was en lakens al binnen opgehangen, want anders was het heel erg vervelend geweest. Die avond gaan we van ellende dan ook al om half negen naar bed.

De volgende ochtend is Henk samen met Boor lekker wandelen. Ik maak koffie en Tina ook. Andrew en ik kijken met onze verrekijkers of er wat te zien is. Afgezien van wat papegaaien zien we niet veel, helaas.

Lastoursville, Gabon

om een uur of half één bereiken we Lastoursville, godzijdankl. Net ervoor ruiken Henk en ik namelijk een aardige dieseldamp in de cabine. Eerst denken we dat het buiten is, maar dan komen we tot de conclusie dat het wel erg lang aanhoudt. We stoppen net voor de ‘stad’ en Henk ontdekt dat de verstuiverleiding kapot is. We rijden naar de katholieke missie waar we een waypoint van hebben en vragen of we hier een nacht mogen blijven. De pastoor is van origine Nigeriaan en natuurlijk is het geen probleem en mogen we gratis blijven. De douche en de wc zijn aangenaam: wat een waterdruk!

We zorgen voor lunch en de mannen gaan in de landrover een lasser zoeken om het te laten maken. Tina en ik doen tot onze grote vreugde maar weer eens een handwasje en ik maak voer voor Boor: sardines, spaghetti, groenten en vlees in een grote pan.

De mannen zijn terug en hebben meteen wat groenten gekocht: super. Nadat Henk het gemonteerd heeft, maken de mannen een testritje en komen ze tevreden en bepakt terug met: bier, pastis, wijn en sigaretten...

Die avond eten we penen met aardappelen en een kippenpoot. Ik ben allang blij met mijn appelmoes die ik gevonden heb in Libreville: heerlijk. Na de vaat een spelletje en gaan we onder de douche, de hoge druk douch zonder douchekop, koud, maar wat een straal: super!

Morgen hopen we de grens met Congo te doe

Lastoursville – Franceville, Gabon

We rijden van Lastoursville naar Franceville. We passeren eerst een andere stad die ontzettend mooi gelegen in de heuvels is, dit is ook het geval met Franceville. We rijden de stad in en met behulp van de ‘bradt-’ gids vinden we hotel Poubara. Het heeft iets van Center Parcs weg, met zijn naaldbomen en mooi aangelegde tuinen. We mogen hier gratis verblijven, mits we een maaltijd nuttigen bij ze. Prima!

We worden een parkeerterrein opgeleid, waar het zeer rustig is en we een mooi uitzicht hebben over de stad. Aangezien Andrew zijn computer nog steeds kapot is, wil hij een nieuwe bestellen. Dit moet via internet en duurt dus wel even. Henk en hij kopen internettijd en hebben snel internet en regelen van alles. ’s Avonds eten we in het restaurant, een cheeseburger. Ik vind het heerlijk, maar te weinig en de mannen denken er net zo over. We gaan terug naar de Daf en eten nog wat toastjes met blauwe kaas en edam... mjammie!

De volgende dag zijn de plannen niet zo duidelijkl. Tina en ik besluiten om inkopen te gaan doen, terwijl de mannen internet dingen doen. We pakken de landrover en rijden richting centrum. Natuurlijk staat er een agent op een kruising en mogen wij weer stoppen. Ik krijg het meteen benauwd, ben zo ingestapt zonder papaieren. Tina heeft het ook een beetje benauwd, aangezien de verzekering van de auto alleen op Andrew’s naam staat. Met een vlotte babbel zijn we er vanaf....

We parkeren in het centrum voor de ‘Sodiex’ winkel en meteen worden we lastig gevallen door een man die vergaat van de honger. Natuurlijk draagt hij mooiere jeans dan wij doen en ziet hij er helemaal niet ondervoed uit met zijn mooie, dure petje op.
We besluiten hem netjes af te wimpelen met een duidelijk nee en gaan shoppen. De markt hier is reteduur. Nog duurder dan in Libreville, nog duurder dan thuis. Voor één dunne pri durven ze hier anderhalve euro te vragen. Alles wordt geïmporteerd van Kameroen en daarom is het zo duur, we denken met weemoed terug aan Bamenda, en aan zijn broccolli, kolen en lekkere krielaardappelen....We kopen het hoognodige en rijden terug.

Wannneer we terugkomen zitten de mannen te wachten op een antwoord van de leverancier uit Engeland onder het genot van een noudlesoepje. Tina en ik laden alles uit en we kijken een documentaire van Darrin over het Amerikaanse verzekeringssysteem, dat dus niet werkt. Erg leuk. Hierna doe ik een wasje en vermaak ik mijn hemdjes. Wanneer je geen vulling meer van voren hebt, zoals je vroeger had, dan zitten je hempjes onderhand tot op de navel... ik knip er dus een stukje tussenuit en vermaak ze zo goed als ik kan...

Hierna nemen we een duik in het zwembad en genieten we van een biertje. We bestellen weer een cheeseburger en gaan tevreden naar de Daf terug waar we een filmpje en een drankje doen. Helaas barst het noodweer los en verplaatsen we ons naar binnen en kijken de film af, wanneer het opgeklaard is gaan we naar buiten en nuttigen nog een laatste slaapmuts.

Franceville – Poubara Falls, gabon.

Om een uur of tien vertrekken we naar Poubara falls. We rijden een kilometer of vijftig door heuvelachtig landschap op goed asfalt en later een dirt road. Overal zien we chinezen met helmpjes op die staan achterop een pick-up truck.

Wanneer we de waterval naderen of er in de buurt komen zien we een enorme bedrijvigheid in de vorm van energiewinning door water. Hier wordt schoon water gemaakt en electriciteit opgewekt. Het natuurlandschap is hier dus door industrie een beetje gecamoufleerd...

Als we bij de juiste locatie aankomen, zien we eerst grote gebouwen en buizen en natuurlijk, hoe kan het ook anders, een meneer met een geweer...uitnodigend niet? De lianenbrug waar we voor komen, is niet zo indrukwekkend als op de foto’s die we er van gezien hebben. Andrew staat klaar met camera om een foto te maken, maar natuurlijk mag dit niet zonder te betalen... we overleggen. Om de falls te zien moet je 5000CFA per persoon betalen. Om de watervallen te zien nog eens 5000CFA per persoon. We zijn zeer teleurgesteld. Het is niet wat we dachten.

De mannen onderhandelen over de prijs en gaan mee voor 7500CFA. Ik blijf hier en zie de foto’s later wel. Tina blijft ook achter samen met Boor. Na een goed uurtje zijn de mannen terug. Nog steeds een beetje teleurgesteld, het viel allemaal een beetje tegen...

We rijden dus weer terug naar Franceville, waar we tanken en inkopen doen. In Congo schijnt het nl helemaal een crime te zijn om wat vers eten te kunnen krijgen.

Hierna stappen we in en rijden we door richting Lekoni park. We stoppen al snel wanneer we de lucht nog eens goed aankijken. Er komt een flinke bui aan. We schieten van het asfalt af en rijden een klein weggetje in. We zien al gauw een plekje waar we besluiten te gaan slapen. Het begint meteen te regenen.

Andrew maakt hamburgers voor het eten en we gaan er vroeg in. Henk en ik kijken voor het eerst een filmpje vanuit bed. Batman, The Dark Knight! Super!

Lékoni park, Gabon

zodra we de weg gevraagd hebben in Lékoni, rijden we over een zandpad naar het park. We drijven weer een beetje als vanouds (Marokko/ Mauretanië) over het zand. Zodra we bij de ingang zijn, moeten we maar 5000CFA per persoon betalen en we mogen door. Het park lijkt wel teletubbieland... Overal zijn groene hevels en de zandpaden leiden je ook constant omhoog en omlaag. Het is adembenemend. Net voor bij de ingang zien we in de verte een kudde zebra’s, een kudu en een impala, super!

De eerste nacht slapen we in het park vlakbij een watergat. We hopen hier veel dieren te zien... Helaas zien we niets die avond. Wanneer we geïnstalleerd zijn, maak ik meteen hondenvoer en maak ik (jaja mam...) geïmproviseerde soto ajam, gado gado, pindasaus en rijst. Iedereen eet er goed van.

De volgende morgen eten de mannen de resten van de soep met rijst en pindasaus. Tina en ik koken een eitje. We rijden om half negen weg. We zien voornamelijk dezelfde dieren: impala’s.
Wanneer we bij ingang twee aankomen is Andrew aan het kletsen met een meneer. De meneer stuurt ons naar een strandje aan de Lékoni rivier net buiten het park. We mogen als we klaar zijn dan weer het park in, we besluiten het te doen. Het zandpad dat ernaartoe leidt is hobbelig en voor de Daf eigenlijk iets te smal, we maken de weg dus ietsje breder...

We passeren een klein dorpje met huisjes van golfplaten en natuurlijk één megavilla uit steen opgetrokken. Hier schijnt de eigenaar van het park te wonen. Andrew vraagt de weg aan een dame met mooi piekhaar en we rijden net na het dorp rechtsaf richting het strandje. De weg is wederom smal en zanderig en scheef...

Het strandje is super. We parkeren en trekken onze zwembroeken aan. Ik pak meteen mijn was en ren naar beneden. Ook Boor is in zijn sas en plonst er op los. De rivier is erg helder (zandbodem) en dus is het super om te zwemmen en te wassen. Ik doe een grote was: kleding, onderbroekjes, spijkerbroeken en jawel, beddegoed!

Henk hangt alles op en we zitten om elf uur in het zonnetje met een biertje, wat een locatie! We eten een lekkere lunch met brood, kaas(!), worst en mosterd: heerlijk. Hierna nemen we weer een duik. Geloof het of niet, maar onze hond is bijna zeven jaar oud en Henk krijgt hem zo ver om uit eiegfen beweging te gaan zwemmen, het is fantastisch om te zoen. Boor zet af en zwemt naar het midden van de stroom en volgt Henk overal heen. Andrew heeft ook een ander plannetje. Hij heeft de lege tray van het bier gepakt en wil van de zandhelling glijden naar de rivier. Het is hilarisch om te zien, het werkt namelijk voor geen meter.

Om een uur of twee komt Henk eruit en genieten we van het zonnetje, de bijna droge was, van elkaar, van Boor en van een biertje. We vullen de watertanks met water uit de rivier. Wij pakken de waston en hangen het pompje erin. Henk en Andrew vullen de ton met water uit de rivier en na zo’n vijftien keer lopen is de tank vol: super!!!!

Hierna doe ik Henk zijn haar en baard en gaan we voor een volgende duik. Helaas horen we onweer aankomen en gaan we er snel uit en halen de was af. We besluiten terug te rijden naar het park. We hadden hier wel willen kamperen, maar met regen is het niet zo aantrekkelijk.

We rijden terug en zien de meest mooie luchten die je je kunt voorstellen. Donkergrijs met roze, paars, wit en hier en daar een regengordijn in de verte. Om half vijf staan we ergens en draaien de luifel uit, in afwachting van de regen. We slapen bij een kleine bossage en hopen natuurlijk weer wat beestjes te spotten. Dit doen we dan ook in de vorm van: wandelende takken, mieren en motjes...

Ik maak die avond huzarensalade. We doen er van alles door, mais, doperwten, paprika, tomaten ernaast (Andrew houdt niet van rauwe tomaat), augurken en olijven ernaast (houdt Henk niet van...) en Tina’s salade.

Om een uur of half negen stort iedereen in, we gaan naar binnen. Henk en ik kijken nog een filmpje in bed en we vallen al snel in slaap, wat een superdag was dit!!!

De volgende morgen vertrekken we redelijk bijtijds en passeren een zeer mooi hutje, met op elke hoek indrukwekkende schedels van antilopen. We genieten even van het uitzicht en rijden naar de uitgang. We zien helaas niet al te veel dieren, alleen impala’s.

Nadat we het zandpad weer omhoog hebben afgelegd, komen we uit op het asfalt. We rijden niet al te lang voor we ons uit laten stempelen op het carnet. Andrew is er als eerste en loopt al naar binnen, wanneer ik aankom. Ik zoek naar de ingang en een andere meneer begint in zeer snel Frans te kletsen tegen me, het gaat iets te snel en dus begrijp ik er geen snars van. Ik knik vriendelijk en loop het gebouw binnen. Eenmaal binnen zie ik Andrew zitten. Zijn carnet is al uitgestempeld en dat binnen vijf minuten. Natuurlijk wanneer ik aan de beurt ben, komt het mannetje van buiten binnen en moeten we hem volgen, hij is dé chef! We krijgen een gloednieuwe stoel aangeboden en meneer kijkt alles op zijn gemakje na. Hij mompelt alles... elk stukje wordt binnensmonds herhaald...

Na heel wat later staan we buiten en kunnen we verder. Het uitstempelen van de paspoorten is zo gedaan: mooi! We tanken in het centrum bij een heel klein Total tankstationnetje en Tina en ik gaan inkopen doen. We hebben nl van Darrin vernomen dat alles erg duur is in Congo, dus we willen inslaan.

Er zijn wel zes ongeveer dezelfde shopjes in de straat. We kopen meer uien, eieren en zeep. Van hieruit rijden we richting Congo. We komen langs de ‘Red Canyons’, een mooie plek in de natuur. De weg ernaartoe is een piste die erg schuin loopt en erg eng is. We houden allebei ons hartje vast...

De canyons bestaan uit twee delen. De grote is, hoe kan het ook anders, de man en de kleine... het vrouwtje...

De kleuren zijn geweldig. Het is mooi rood, oranje en met de blauwe lucht is het een adembenemend gezicht. We lunchen hier en genieten, wederom! En nu op naar Congo!

 


Bekijk foto's van Gabon >