Verslagen over Ethiopie

Ethiopië
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 22-12-2010 12:50:41

grensovergang Kenia Ethiopië

We stoppen op het punt waar de gps zegt waar de grens is. We nemen foto’s van de voertuigen en hebben veel lol. Van hier uit rijden we echt Ethiopïe in. Natuurlijk verandert er niets, maar toch...

We rijden achter Rouven aan die een verkeerde piste neemt. We komen uit in een dorp met een versperring. Ze vragen meteen of we van een food program zijn en zijn best agressief. We rijden terug en pakken de goede piste. We rijden eerst naar Omorate waar we een stempel in ons paspoort krijgen. Wanneer we verder het dorp in rijden om geld te kunnen wisselen hebben we veel bekijks met de hond. Het is een beetje druk. Gelukkig blijft iedereen vriendelijk en zijn ze alleen maar nieuwschierig. Hierna rijden we een stuk terug en lunchen we langs de weg.

Van hier uit rijden we door naar Turmi. Hier hebben we een camp gevonden gerund door de Hamer mensen. Voor 70 birr per nacht mogen we blijven. Dat is ongeveer 3,5 euro. Die avond is iedereen een beetje moe en hangerig van al het rijden de afgelopen dagen, ook is het hier weer een stuk warmer.

De volgende morgen ontbijten we op ons gemak. Ik maak een kettinkje en een jongen van de campsite begint ook spontaan voor me te knopen, leuk. Hierna doe ik de was in de week en lopen Henk en ik naar de markt. Meteen worden we gevolgd door iemand van de camping, dat gaat ons vast geld kosten...

In het dorp is niet zo veel. De mensen vragen allemaal om een foto, dan vragen ze nl ook geld hiervoor, dit is normaal in Ethiopië. We laten ons door één dame verleiden hiertoe. Voor de rest kopen we wat verse groenten, wat naar onze smaak veel en veel te duur is. Een lokale Hamer dame betaalt hetzelfde en we staan versteld, man wat een geld! Natuurlijk is het hier zeer droog en dor, maar toch...

Terug op de campsite maak ik mijn wasje af en doet Henk foto’s uitwisselen met Kari. De laptop staat buiten en dus hebben we veel visite die meekijken over Henk’s schouder. Ook maak ik nog chapatti’s en een bananencake.

Morgen willen we proberen in één keer naar Arba Minch te rijden, ligt aan de weg, we zien wel...

Arba Minch, Ethiopië

We rijden ‘s morgens na uitgebreid gedag te hebben gezegd tegen Kari, Walter, Kristine en Rouven om acht uur weg. De gravelweg naar Arba Minch richting Konzo is erg goed. We stoppen een paar keer onderweg om te plassen en wat te lunchen. Natuurlijk hebben we al gauw een groep mensen om ons heen, maar ze vragen niets, we verstaan ze toch niet en zij kunnen geen Engels... We stoppen ook nog eens om een stoeltje te kopen, in Turmi wilden ze hier slechts een tientje voor en hier kopen we het voor een euro. Aardig wat bespaard!

Het valt ons ook op dat de menesen in Ethiopië kunnen multi tasken: met één hand bedelen en de ander zwaaien, toch knap... Ook zien we een hoop Michael Jackson moves van kinderen die hierna brullen om een fles of geld. Acrobaatjes zien we ook, ze lopen op hun handen en maken de gekste bokkensprongen, leuk om te zien...

Om een uur of zes komen we aan in Arba Minch. We besluiten een camping te zoeken. De eerste, Swaynes is te duur. We mogen niet het gras op en alleen op de parking staan voor slechts 150 birr per nacht, we rijden dus door naar de buurman en hier betalen we 92 birr. We parkeren de Daf en ik haal gauw een welverdiend biertje. We kijken een filmpje, koken wat en gaan vroeg naar bed. Helaas hebben we geen tijd om naar de krokodillenmarkt te gaan hier, schijnt geweldig te zijn, maar goed...

Lake Langano, Ethiopië

’s Morgens na een lekker dampend kopje koffie en chapatti met een gebakken ei, rijden we om een uur of half acht weg. De weg is slecht voor het grootste gedeelte, ze zijn namelijk bezig aan de weg en dat zorgt voor de nodige vertragingen. Ook loopt alles los rond: ezels, paarden, honden, kinderen en volwassenen allemaal los op de weg... Het lijkt ook wel of ze ons niet aan horen komen en blijven op het midden van de weg lopen tot op het laatste moment...

We komen na het laatste stuk goede weg aan bij lake Langano. Dit is het schoonste meer van Ethiopië, maar wel thee bruin... We rijden via de achteringang naar binnen bij ‘beach cottages nog wat...’. we rekenen hier 50 birr per persoon af per nacht. Hierna rijden we het weggetje af naar beneden en besluiten vrijwel meteen hier niet nog één dag maar twee te blijven. Die avond houden we ons gemakje, we komen hier namelijk aan om een uurtje of 6 en dus zijn we aardig verrot. We koken en kijken een filmpje en het koelt hier zo af, dat we de rest van de film in bed afkijken.

De volgende morgen worden we begroet tijdens onze koffie door kleine, dikke vogeltjes die rond je voeten hupsen en vrolijk tjirpen, totdat Boor ze wegjaagt natuurlijk. Boor is ook helemaal in zijn element met het water en zijn balletje. Henk kijkt de Daf na en ik doe een was, maak weer een berg chapatti’s. Ook vullen we de watertank met water uit het meer, maar helaas krijgen we de hele bruine kleur er niet uitgefilterd...

’s middags nemen we een duikje in het meer met Boortje en was ik mijn haar. Hierna lopen we naar boven naar jazzy’s restaurant waar we kennis maken met Edward en Jasmine. Zij is van origine Ethiopisch en hij komt uit Amerika. Het is een zeer aardig stel en één biertje wordt al gauw meer...Hierna komt een Amerikaan binnen die de tilapia vis bestelt en dit ziet er zo goed uit, dat we beloven morgen te komen eten. Thuis maak ik gauw een pasta met saus en kijken we wederom een filmpje, gezellig.

De volgende morgen doen we het echt rustig aan, we werken aan onze teint, lezen ons boekje, totdat onze nieuwe buren ons uitnodigen voor een kop koffie met een heerlijk stuk cake. Dit is een stel met twee pubers die wonen en werken in Addis, erg gezellig. Hierna nemen we een duik en knipt Henk mijn haar en scheer ik zijn hoofdhaar en baard weer gladjes af. Net wanneer we ons omgekleed hebben horen we een bekende toeter: Walter, Kari, Rouven en Kristine zijn er! We begroeten ze uitbundig en gaan meteen een biertje halen. Hierna lopen we met zijn allen omhoog en krijgen we een echt Ethiopisch diner. Het bestaat uit: injera een soort zure pannenkoek met groenten, vlees, rijst, brood salade en suasjes en ook nog vis, het is een feestmaal met de nodige biertjes, super. Kom je ooit deze kant op, ga langs bij Jazzy’s want het eten is super en de sfeer is geweldig.
Hierna gaan we allemaal naar bedje toe en slapen we onrustig, toch weer het gevoel van verder willen!

Addis Ababa, Ethiopië

We vertrekken om half acht nadat we iedereen zijn auto uit hebben gerookt, nadat we de Daf hebben gestart, iedereen omhelsd hebben en gezwaaid hebben. We rijden over een zeer goede weg naar Addis. We komen aan bij Wim’s Holland house om een uur of half één. Hier zien we Chantal en Ton die we nog in Portugal hebben ontmoet. Ze hebben nu een nieuwe truck en rijden via de oostkant naar beneden. We hebben dus meteen al genoeg te kletsen en het is erg gezellig. Ook staan we hier met een Duits stel en het wemelt hier nog van de Nederlanders. Wim is van alles aan het organiseren om ons ook binnen te krijgen en wij slapen dus echt letterlijk bijna in het Holland House, maar wat is het hier gezellig. Wim is zeer vriendelijk.

’s Avonds besluiten we hier te eten, ik bestel een burger met friet en de rest van de tafel nasi met saté. Het is allemaal erg lekker en de sfeer aan de bar is ook erg gezellig, super gewoon. We liggen de eerste avond om een uurtje of half elf op bed (laat!) en zijn blij met ons dubbele dekbedje, het koelt hier namelijk erg af ’s avonds, we zijn ook niets meer gewend natuurlijk.

De volgende ochtend is Henk al heel vroeg op en drinken we ons laatste kopje koffie. Hierna bak ik pannenkoekjes voor ontbijt en lopen we de stad in. We gaan naar een supermarkt en kopen groenten, broccoli! Vlees, toiletpapier, cola en Ethiopische cognac, ben zeer benieuwd. We nemen een taxi terug voor 60 birr en kletsen gezellig met de taxichauffeur, een zeer vriendelijke vent.

Wanneer we terug zijn ruimen we alles in en eten we een bammetje van de buren. We willen eigenlijk morgen ook nog wel blijven en dan naar Lalibela te rijden. Voor nu genieten we steiekem toch wel erg van dit kleine stukje Holland in Ethiopië compleet met klompen, oranje vlaggen, bitterballen, kroketten, frikandellen, kortom heerlijk!

Addis Ababa, Ethiopië

Tsja, twee nachtjes worden er wel vier. We hebben namelijk berekend dat we toch geen tijd hebben voor Simien mountains national park en dus kunnen we nog twee nachtjes extra blijven. Op de tweede avond is de buurvrouw Doro jarig en eten we gezellig met Ton, Chantal en Jupe aan tafel in het restaurant. Henk bestelt iets met beef en ik een rookworst met aardappelsalade, erg lekker, wederom een aanradertje. Na het eten komt Wim vragen of we ook nog een koffieceremonie willen doen. Ja ach waarom ook niet.

Dat gaat zo: er wordt wierook gebrand en de koffiebonen worden boven een kolenvuurtje geroosterd. Wanneer de bonen klaar zijn, komt de jongedame met het pannetje langs, zodat je de heerlijke geur op kunt snuiven. Hierna worden de bonen fijngemalen en dan wordt er in een koffiepot van klei koffie gezet voor in zeer kleine kopjes die genuttigd wordt met veel suiker. Het eerste kopje is natuurlijk het sterkst van de drie, maar man wat is het lekker! Ook heeft Wim voor een mierzoete taart gezorgd voor Doro haar verjaardag, dus het plaatje is compleet. Die avond gaan we met een zeer volle buik naar bed!

De volgende morgen hebben een kopje Ethiopische koffie, valt niet tegen, eigenlijk best wel erg lekker... hierna stappen we met Ton en Chantal en Hans en Annemieke een taxi en rijden we naar de mercato. Dit zou een grote markt moeten zijn. Dit valt een beetje tegen. Het is helemaal geen markt, maar het zijn allemaal shopjes. Het ruikt hier ook zeer aangenaam, dus henk en ik blijven niet al te lang rondhobbelen. Wanneer we uitkomen bij de souvenirhal, blijkt al gauw dat alles erg duur is, natuurlijk kun je onderhandelen, maar het is hier te gek.

We rijden dus terug met een taxi die doodleuk 150 birr zegt, waarop wij met ons tweetjes in brullen uitlachen en uiteindelijk toch meegaan voor de gewone 60 birr per rit, rare knuiter!

Eenmaal terug bij Wim besluiten we vanavond te barbequen. Henk slaat aardig wat rundvlees in en ik snijd samen alles met Chantal en doe het is een marinade. De saté die avond is heerlijk! Het is erg gezellig met de rest van de buurtjes. Wim en zijn vriendin verzorgen frieten en een salade en wederom is het allemaal weer compleet, lekker!

De volgende dag besluiten we dus ook nog te blijven en dan op eerste kerstdag met Ton en Chantal en hun gearriveerde gasten, Frans Harriët en Meis, samen naar lalibela te rijden. Die avond doen we een bbq zonder Chantal helaas die heeft nogal last van haar buikje, niet zo fijn...

Van Wim krijgen we die avond een heerlijk kerstdrankje en een lekker eigengemaakte bitterbal en voor ons is kerstavond compleet, natuurlijk draai ik ook lekker oude Jim reeves kerstklassiekers en ja ook mariah carey mag niet ontbreken... Morgen: op weg naar lalibela!

Lalibela, Ethiopië

De volgende ochtend vertrekken we laat. Iedereen die we gespoken hebben over de route, zegt dat het twee dagen rijden is, voor ons nu dus drie, maar dit mag de pret natuurlijk niet drukken! Ton is een genot om een achteraan te rijden, hij heeft de gang er lekker in zitten. We stoppen om een uur of één om even te lunchen, zowaar hebben we geen één toeschouwer, het moet niet gekker worden in Ethiopië...

Hierna rijden we door tot een plaats ruim nog voor Dessie waar Chantal een waypoint heeft van een hotel waar je ook kunt kamperen. Ze willen eerst honderd per auto, waarop Chantal zo verbaasd reageert dat het opeens spontaan vijfitg per auto is, niet slecht! We pakken ons luie stoeltjes en bestellen een biertje. We lachen ons meteen krom, want een biertje kost hier 8 birr (In Turmi 50 voor een warme...). we drinken een paar biertjes en Chantal en Ton en de gasten eten in het restaurant. Henk en ik moeten onze spinazie eten, anders mag het weggegooid worden en tsja dat kan je niet maken...

De volgende morgen rijden we om half acht weg. De weg leidt ons steeds hoger en hoeger, we komen wel ruim boven de 3500 meter en dat is te merken. Er staat een straffe wind en het is koud! In de wijde omgeving is geen hotelletje of iets te vinden en dus besluiten we te bushcampen. We staan een klein stukje van de weg met een supermooi uitzicht. Wanneer je hier rondkijkt waan je je in een Asterix en Obelix strip. Alle huisje zijn namelijk opgestapeld uit stenen en ze hebben een rieten dak, zo schattig denk je dan, maar jongens ook at koud en spartaans... we staan nog geen twee tellen en een horde mensen staan al om ons heen. Het begint al met een klein ventje dat nietsvermoedend komt aangelopen en opeens de hond ziet, alles uit zijn handen laat vallen en het op een lopen zet. Boor vindt dit spel wel leuk en zet de achtervolging in... Natuurlijk gebeurt er niets en maak ik mijn excuses en spreek ik opeens geen Engels meer als er om van alles en nog wat worst gevraagd:’give me money, give me pen, give me hieland (waterfles)... Ik vind het wel weer even gescheten. Gelukkig wordt het voor de kleintjes te koud met hun snotterbellen, blote voeten, blote buiken en vodje om hun heen en gaan ze naar huis. Wij nemen een stevige borrel, de Ethiopische cognac met cola en eten buiten met Ton en Frans, de rest zit lekker binnen, warm! Wanneer we nog even na staan te kletsen is Chantal even gestresst... één van de ramen is gesprongen, dubbel glas en even later ook een ander raam, doodzonde natuurlijk en dit mag helemaal niet, heeft waarschijnlijk te maken met de luchtdruk...

De volgende morgen ontbijten we natuurlijk weer met een hele entourage en rijden we weg om half acht. Om half elf komen we dan eindelijk in lalibela aan. De omgeveing in Ethiopië is trouwens adembenemend. Je gaat meters omhoog en weer meters omlaag, supermooi. We gaan staan op de parking van de Seven Olives. We betalen hier 160 per auto, niet goedkoop, maar dit wisten we. Om twee uur vanmiddag gaat het complex van alle kerken van Lalibela weer open en dus kunnen we op ons gemakje lunchen, douchen en even rondlopen. Wanneer Chantal, Henk en ik brood gaan kopen is het opeens 2 birr per brood in plaats van 1. we kopen ze, maar hebben het idee dat we weer flink bij de neus genomen worden...

We eten een lekker broodje en lopen rond in Lalibela en kopen een kaartje voor 350 birr per persoon. Nadat iedereen betaald heeft lopen we naar binnen en meteen springt ons het leke dak dat nota bene gesponsord is door de EU ons als een doorn in het oog, oerlelijk!

We lopen eerst het Noordelijke deel door. Dit duurt al een aardig uur, dan lopen we naar St George, dit is een kerk uit de grond gehakt, het ligt dus in de grond en men kan er dus op kijken, apart. De zuidelijke kerken zijn eigenlijk het mooiste. Met de donkere gangen en tunnels. Toch valt het geheel mij en Henk een beetje tegen. Natuurlijk is het ongelooflijk dat men het met de hand heeft uitgehakt, maar toch het heeft het net niet voor ons...

’s avonds eten we in het restaurant van de seven olives.de lokale gerechten zijn super (behalve de kip van Ton, die valt niet zo goed...) hierna duiken we ons bedje in.

De volgende morgen rijden we achter de anderen naar de kruising voorbij Debre Tabor. Ver hiervoor nog wil Ton tanken en hier krijgen Henk en ik te maken met enge Ethiopiërs. Deze mannen zijn zeer agressief. Zodra Henk de cabine uitstapt is er een ander die een stok pakt en Boor door het open raam wil slaan. Ik spring voor Boor en vloek hard in het Nederlanders, zijn ze helemaal betoeterd. Iedereen staat te lachen en Henk vraagt wat er is. Hierna stappen we gauw in en krijgen we zelfs nog een spuugje mee voor onderweg, waarop Henk ze ook een souvenir toespuugt. Hierna worden we nog gevolgd door een meneer met een stok en Henk hoeft maar één keer op de rem en hij is weg, gezellig hier, vandaar dat er niets over dat plaatsje in de planet staat...

Hierna lunchen we nog even met zijn allen en hebben we slecht honderd man publiek. Natuurlijk hebben ze op een gegeven moment door hoe de hond heet en gaan ze hem roepen. Hier na rent er een jongetje weg en Boor denkt dat hij wil spelen, hij gaat erachteraan en krijgt meteen stenen naar zich toe gegeooid. Frans sjeest erachteraan en Henk gooit ook wat steentjes, apart...

Hierna heeft één meneertje zelfs noge het lef om om een fiets te vragen, apart.... wanneer we wegrijden zie ik een klein ventje weer een steen oprapen en ik draai mijn raam open en hoef alleen maar te wijzen, hierna laat hij het gauw vallen en zwaait peoslief terug, bah, om van over je nekje te gaan!

We rijden gauw door en nemen afscheid bij de kruising, wij gaan naar Sudan en de anderen gaan naar Kenia. We knuffelen wat af en stappen na nog wat gezwaai weer op en rijden door, het was wel super gezellig met Ton en Chantal!

Henk en ik rijden tot zo’n 70 kilomter voor Gonder. We rijden een zijweg in en parkeren de daf aan een droge rivierbedding, bushcampje vanaaf. Henk is binnen bezig en ik laat Boor plonzen in de bijna droge rivier. Kleine mannentjes staan van alles en nog wat te roepen, maar die negeer ik straal, nu even niet. Dit schijnt te werken want na een half uur zijn ze weg. Anderen die ook langs lopen, lopen lekker door, hopelijk wordt het een rustig avondje, zijn we wel aan toe...

Gondar, Ethiopië

Het afgelopen nachtje was inderdaad erg rustig, heerlijk. We slapen zelfs uit tot een uur of half acht en rijden dan op het gemakje naar Gondar. Middenin Gondar op een rotonde zien we opeens een wel zeer bekende truuk de hoek omkomen. Kari en Walter toeteren en we stappen uit en begroeten elkaar hartelijk. Ze waren eigenlijk van plan vandaag de grens met Sudan te gaan doen, maar we halen ze toch over om mee te gaan naar het Goha hotel. Het is hier niet goedkoop, maar het uitzicht is adembenemd en we hebben water en de beste douche die we in heel Afrika tot nu toe hebben gehad, loei en loeiheet!

We doen dus een wasje en drinken een lekker kopje koffie. ’s Avonds eten we in het hotel, worteltjessoep vooraf, vis currie met rijst voor het hoofdgerecht en een sinaasappelcakeje als toetje, wat een luxe. Het stikt hier ook van de toeristen. Het hele hotel zit vol. Die avond krijgt Kari ook voor elkaar om een espressokopje af te troggelen en dit is mijn kerstcadeautje, superlief!

De volgende ochtend rijden we weg uit Gondar richting de grens met Sudan. Alles verloopt voorspoedig. De weg is mooi geasfalteerd en het schiet lekker op. We besluiten na de grensformaliteiten te lunchen en dus gaan we in één keer door. Aan de Ethiopische kant gaat het allemaal redelijk snel. Er is even een probleempje met de customs, aangezien we geen import stempel in het carnet hebben, na een belletje krijgen we toch het exit stempel en zijn we blij. Het chassis nummer wordt gecontroleerd en even een blik achterin en we rijden door. De paspoorten ging langzaam, ze moeten alles weer eens registreren, maar verders geen problemen, op naar Sudan!

 


Bekijk foto's van Ethiopie >