Verslagen over DRC

Democratische Republiek Congo (DRC)
Toegevoegd door Henk Jan v.d. Broek op 27-04-2010 07:40:07

Kinshasa, DRC

Wanneer we aan de overkant zijn komt er een agent die mijn papieren aanneemt. Ik loop achter hem aan en laat de Daf en Henk achter, die zie ik later wel. De agent grijpt mijn hand vast en houdt mijn handje ook vast: oké?! We lopen door de menigte van mensen met karren en spullen de haven van Kinshasa binnen. Eenmaal binnen loop ik mee met de paspoorten, terwijl mijn carnet verdwijnt met iemand anders, apart...

Het duurt een uur voordat ik geregistreerd ben. In de kleine ruimte met twee grote bureau’s, zitten ook drie mannen uit Burkina Faso. Zij willen een visum aanvragen. Dit duurt voor hen nog langer, plus ze worden echt als stront behandeld. Een dame loopt binnen zonder visum en betaalt een enge official (aan het andere bureau), die zijn mond volpropt met een grote beker ijs, 30 dollar en ze mag vertrekken, apart...

Na dit geweldige uur mag ik door en ga ik op zoek naar het carnet. Het carnet heeft een uur lang gelegen onder een kleedje bij een stel officials die er niets mee hebben gedaan, apart. Ik loop met een mannetje mee naar een soort schuur waar mijn carnet wordt gestempeld en naast me een stel mannen flinke bonje hebben en elkaar de hersens inslaan. Apart...

Na deze vijf minuten loop ik mee terug en krijg ik eindelijk mijn stempel. Ik loop naarde daf, waar Henk aan het kletsen is met een meneer en een dame in witte jassen. Je moet nl je auto laten ontsmetten hier. Apart...

Henk loopt met ze mee en onderhandelt over de prijs. Ik sta voor de Daf in de schaduw en maak een praatje met een zeer vriendelijke meneer die economie gestudeerd heeft. Hij vertelt me dat Kinshasa een erg onveilige stad is. De rijken worden alleen maar rijker en er is eigenlijk geen orde. Apart...

Voor het ontsmetten hoeft Henk maar 80$ te betalen i.p.v. 100$ vanwege zijn verjaardag: Mooi! Eindelijk kunnen we er van door. We rijden de haven uit naar een missiepost vlakbij. Op een kruising met een agent vragen we de weg. We hadden eigenlijk hier net rechtsaf gemoeten. Henk vraagt of hij mag keren. De agent loopt meteen naar de achterkant van de truck, legt het verkeer stil en begeleidt ons naar achteren. Geweldig!

Wanneer de missiepost binnenrijden, is Darrin er ook. Hij begroet ons hartelijk en we zoeken een plekje. Voor een klein stukje parkeerplaats betalen we 10$. Ik vind alles best, morgen zijn we toch gauw weer weg hier. ’s Avonds maak ik spaghetti met tonijn en eet Darrin gezellig mee. Noel en Raika komen ook even voorbij, maar gaan verderop bier drinken, prima.

Die avond krijgt Henk nog een telefoontje en kletst met zijn moeder, mijn moeder, opa en oma huisje, gaan we vroeg naar bed, lekker!
Wat een verjaardag, 30 worden in twee landen en de grote congo rivier oversteken!

Bonobo sanctuary, net buiten Kinshasa, DRC

we staan die ochtend 6 uur op. Ik zet koffie en we ontbijten snel. We willen vandaag (zondag) snel de stad uit. Van een Duitse toerist per fiets hebben we nl een eng verhaal gehoord. Hij werd aangehouden op klaarlichte dag en moest zijn paspoort en dollars afgeven aan een politieagent die een vuurwapen op hem gericht had, godzijdank kreeg hij alles weer terug, terwijl hij met fiets en al aan de auto bleef hangen, maar dit gebeurde dus op klaarlichte dag...

Die ochtend hebben wij gelukkig nergens last van. Een paar stops, maar geen vervelende mensen. Ze willen niets zien, alleen een praatje maken. Op een gegeven moment gaan we van de asfaltweg af en rijden we een piste uit. We komen uit bij de verkeerde ingang en moeten weer terug.

We springen uit de cabine en maken Boor vast en gaan naar binnen. We betalen hier 5000 F per persoon. Dit is ongeveer 3,75 euro. Het park bestaat uit 3 hectare en ze hebben drie groepen met apen. De eerste groep waar we heen gaan is wel aardig, maar de tweede groep is super. Wist je dat de bonobo aap seks heeft voor alles? Voor stress, voor paniek voor alles. En dat het niet uitmaakt of het met een ander mannetje, vrouwtje of erg jong ding is? En dat het de enige aap is die het ook in de missionarishouding doet? Nou dat hebben wij van dichtbij mogen aanschouwen en inderdaad wel meerdere malen. We spenderen in het park aardig wat uurtjes en we drinken nog een colaatje.

Terug bij de truck, laat Henk Boor lopen en installeer ik alles weer op zijn plekje. We rijden om half twaalf weg en stoppen op een markt. Ze hebben hier weer heel veel groenten, super! Gauw rijden we weer door naar Kisantu. De volgende missie...

Kisantu, DRC

wanneer we hier aankomen, rijden we naar de missie waar we een waypoint van hebben. Helaas zijn we te hoog en passen we niet door de poort. De patron, rijdt met darrin mee naar een andere plek. Hier is een zeer aardige pater die ons maar al te graag voorziet van een wc en parkeerplaats, voor een bijdrage die we zelf mogen bepalen. We zijn verbaasd van de vriendelijkheid en we voelen ons meteen thuis. Die avond maak ik iets van een soort wilde spinazie prut met rijst. Gelukkig wordt het goed ontvangen. De volgende dag besluiten we nog een nacht te blijven. We willen de botanische tuin bekijken en misschien nog wat langer hier rondhangen. Het schijnt een erg aarige plaats te zijn.

We zijn bij de tuinen om een uur of negen. Het is geweldig mooi. Alles is gebouwd door de Belgen hier uit de koloniale tijd nog en na de oorlog zijn ze het weer gaan opbouwen. Het is super. We lopen er uren rond en genieten van de diversiteit. Op de terug weg stoppen we bij een klein restaurantje en krijgen we heerlijk voedsel voor nog geen euro per persoon. Henk gaat voor rijst met paddestoelen en rupsen en een soort spinazie en ik ga voor rijst met bonen en spinazie. Ik kan het niet op het is heerlijk, maar erg veel...Madame Yvette heeft haar best gedaan.

Eenmaal terug vragen we de pater of het mogelijk is om in de kerk / kathedraal te kijken die ze aan het renoveren zijn, dit is geen probleem. Alle gebouwen hier zijn nl rond 1935 door de Belgen neergezet. Het is adembenemend. Die middag zitten we in de schaduw en genieten van het even niets doen. Om een uur of vijf komt de pater ons halen en lopen we eerst naar de kerk. De kerk is supermooi. Bij de kerk vandaan lopen we naar de school en ontmoeten we een hoop zusters die werken als leraren op de school. Alles is super netjes onderhouden en mooi opgezet. De pater vertelt voluit over alles en laat ons ook de tuin zien met alle diverse vruchten en bomen. Wat een geweldige plek is dit. Hij vertelt ons ook dat alles hier niet te veel te leiden heeft gehad van de oorlog, gelukkig maar.

Die avond eten we simpel en kijken naar een adembenemende lucht, met roze, oranje en geel. Wat een geweldige twee dagen, maar wat jammer dat je dit land niet verder kunt ontdekken, want het is te onveilig. Jammer!

Morgen gaan we samen met Darrin naar de grens met Angola en de dag erna gaan we Angola in, het probleem is nl, dat we voor Angola maar vijf dagen hebben gekregen om het te doorkruisen, Angola is groot, dus dat wordt nog wat...

Naar grens met Angola

We vertrekken om een uurtje of acht weg van de missie. We stoppen eenmaal in Kimpese, waar we op aanraden van de ‘vader’ inkopen doen. Er is erg veel hier en het is niet duur. We kopen van alles! Ons doel is nu: naar de grens met Angola, ons uit laten stempelen uit de DRC en slapen aan de Angola kant en dan de volgende ochtend vroeg ervan door...

Dit loopt ietsje anders. Bij Songololo gaan we van het asfalt af naar een piste. Bij de grens overgang worden de paspoorten gecontroleerd en mogen we door rijden naar de formaliteiten. We doen eerst het carnet. We parkeren op een grote parkeerplaats/ binnenplaats en ik spring uit de Daf. Darrin is al in het kantoortje. De officiële meneer zegt niets en stempelt en tekent zijn carnet in een paar minuten. Met het af te scheuren deel heeft hij een beetje moeite, dus wanneer ik aan de beurt ben, zegt hij niets, grijpt mijn carnet, stempelt, tekent, smeert inkt over een nieuwe pagina (ver- $%#@) en gebaart dat ik zijn deel maar moet afscheuren. Hiervoor moet ik bukken over zijn bureau en ik weet wel waarom, vreemde knakker...

We rijden door naar de paspoorten. Er is niemand... Darrin en ik lopen om naar de andere zijde waar we onze paspoorten moeten afgeven. Deze heer is erg aardig en spreekt een héél klein beetje Engels... we lopen terug naar de andere kant waar we een formulier in moeten vullen en een pasfoto af moeten geven, raar we gaan het land uit, we komen niet naar binnen! Dan worden de COMPUTERS opgestart. Darrin vertelt me dat het een nieuw systeem is dat door de Britten is gesponsord. De Britten willen kijken hoe het wert en waar kun je dat ongestraft doen? Afrika... Het duurt een eeuwigheid. Ze weten natuurlijk niet precies hoe het allemaal werkt en dat merk je...

 


Bekijk foto's van DRC >